Home  Archief

WTC De Trappers Laarne
Ritverslagen 2006

Rit 1 :

Wie s'morgens de gordijnen opentrok zal toch even geschrokken hebben. Een dun laagje sneeuw lag immers over de aardbodem uitgespreid. Even voor half negen kreeg ik 3 bezorgde telefoontjes. Zouden we rijden in zulk weer? Er is maar een advies in dergelijk geval. Kom naar het clublokaal waar we gezamelijk beslissen wat we gaan doen.
Een derde van onze leden was er met de fiets, en andere derde was er met de auto en de fiest in die auto en het laatste derde deel heeft zich nog eens in zijn bed gedraaid en gedacht dat je goed gek moet zijn om daarin te rijden. Al vrij snel was er een besluit. We rijden !

Om ons toch maar te overtuigen van het tegengestelde persten de weergoden er nog enkele sneeuwvlokken uit, maar ons besluit stond vast. Eenmaal op weg werd degene die daarboven voor het weer instaat wat inschikkelijker en toverde zowaar de zon te voorschijn. Het bleek uiteindelijk zeer goed mee te vallen. Enkel in Kalken moesen we uitkijken. We reden naar Zele toe en daar bleek het zelfs helemaal niets gesneeuwd te hebben. De wegen lagen er zelfs droog bij.
Wie waren nu de dapperen (of gekken). Rony was er met zijn mountainbike. Jean-Pierre was er en had zelfs een mogelijke kandidaat mee. Ook de twee Pascals, de twee Andrés en de twee Alains waren er. Martin, Erwin, Hans, Kristoff, Véronique en Luc zagen het ook wel zitten. Totaal 15 man en net genoeg om probleemloos op de weg te mogen rijden. Het is vandaag gebleken dat nogal wat automobilisten dit blijkbaar niet weten. Meer dan één keer werden we vandaag geconfronteerd met onbegrip.

Het leukste voorval vandaag deed zich voor in Berlare. Uit de tegemoetkomende richting komen we een groep wielertoeristen-collega's tegen met voorop een man op een paard. "Dat is die mannen hun wegkapitein" was het commentaar uit onze rangen. Verder viel het op dat ons twee oudste leden ook wel de bedrijvigste waren. Ze hebben deze winter nauwelijks stil gezeten en dat is wel duidelijk te merken. Goed voor de anderen die zich veilig in het wiel kunnen nestelen.

Veel spurt ambitie was er niet op het einde. Enkel Erwin, Pascal P, Martin en Hans waagden zich aan een spurt. Erwin won en mocht als prijs ieders fiets kuisen. Iets waar hij niet akkoord mee was.

Rit 2 : Afstand 50 km

Bitter koud. Dat was het minste wat je kon zeggen. De wind liet zich ook niet onbetuigd, wat het koude gevoel nog wat versterkte. Maar de zon scheen, dat is toch al iets. Ondanks dat waren we met heel veel aanwezigen. Enkel Alain Ba, Luc, Roger en Freddy Ve. ontbraken. Samen met alweer een gast goed voor 20 man.
Gezien we in rit 2 langs twee klassieke snelheidszones passeren, werd vooraf een korte briefing gehouden zodat iedereen wist dat er iets kon gebeuren in deze stroken. Kristoff zou voor alle zekerheid ook de zone nog eens kenbaar maken via een fluitsignaal. De twee bewuste stukken liggen kort bij elkaar. Een eerste net voorbij Mendonk, in de lange dreef naar het Domein Puyenbroek toe. De tweede direct erna, langs het Domein van parking 1 naar parking 2. Beide stukken zijn ongeveer 2,5 km lang.

Na de briefing waren we weg met André DW en Noel op kop. Na 1 km dienden we onze kopmannen al in te tomen want ze reden direct in de dertig per uur. Het valt op dat die twee goed gerodeerd zijn. Na een paar opmerkingen van de voorzitter werd het tempo toch iets geschikter voor iedereen. Andere kopmannen waren Elien, Alain Bo. en Jean-Pierre. Op weg naar Hijfte werden we voorbijgestoken door een groep uit Wetteren. Wie zat er daar bij? Alain Ba. Hij had zich blijkbaar van groep vergist?
In Mendonk klonk het fluitje, tijd om er in te vliegen. Wat de meesten nog niet wisten, maar de koprijders wel, was dat de wind al de gehele rit tegen zat. Ook in vliegstrook 1. Rony gaf er direct een lap op. Al snel moest hij plooien, daarna Martin, Hans, Erwin, André B iedereen hield het vrij snel voor bekeken. Helemaal op het einde was er nog slechts een klein kopgroepje over met Noel, André B en Alain Bo. Alain sprong weg en wou alleen het einde van de zone bereiken. Dat lukte en de rest kwam in kleine groepjes aansluien. Frank had zich als nieuweling totaal laten verrassen.

De tweede zone sluit zo goed als aan op de eerste en de wind zat evengoed fout. Niemand had veel zin om na de les van daarnet tegen de wind op te tornen. Alain trok de groep op sleeptouw en pas helemaal op het einde waagden de twee André's en Martin een uitval. Pascal P ging er nog achter. De rest bedankte voor de moeite.

Op weg naar huis reed Pascal B in een diepe put, gevolg een dubbelslag : lek vooraan en achteraan. Na de herstelling kon men weer verder. Nog een hindernis onderweg. De brug over de E17. Hans trok hard van leer, maar vergat bijna over de brug te rijden. Op het einde was er de klassieke spurt. Martin trok de boel op gang. Er werd direct geroepen en iedereen vloog erachter. Erwin reed zeer fel door en sloeg een gat. Maar het was nog te ver. Hij viel stil zodat Alain en Noel een centimeter spurt uitvochten. Noel won. Nog even vermelden dat André DW bijna de volledige rit op kop reed en dat we hem regelmatig moesten intomen. Hij zit duidelijk in bloedvorm.

Gemiddelde Snelheid : 28,2 km/h.

Rit 3 : Afstand 55 km

Grijs en koud weer, voor de verandering. Waar blijft de lente en waar blijven de eerste warmere dagen? In totaal 20 man. Elien was er niet want moest in de namiddag koersen, maar een mogelijks nieuw lid, Gert was van de partij.
Het parcours is voor het eerste licht golvend. Tijdens de briefing werd één strook aangeduid als vrije snelheidszone. De weg van St Lievens Houtem naar Oosterzele. Een 4 tal kilometer met toch een paar lastige heliingen.

Onze twee André's namen alweer de kop en leidden de bende op weg. We waren nog maar in Melle of we kwamen de A-ploeg van de Pedaal (de andere ploeg uit Laarne) tegen. Die stonden langs de kant met een lekke band. Het bleek om niemand minder dan Etienne De Wilde te gaan. In Munte lag de eerste helling klaar. Kort en krachtig. Voor een aantal een verrassing. Frans kwam puffend boven en vroeg of er nog zo lastige hellingen voorzien waren.
Verder ging het op en af, blijkbaar aan het juiste tempo want heel zelden had er iemand eens een zetje nodig. Vooraan steeds dezelfden die op kop reden. Ook Erwin kwam eens helpen. De vrije zone kwam er aan. Alain gaf het startschot en schoot weg. Hij hield echter snel weer in, maar Erwin nam de fakkel over. Frank volgde, een beetje aarzelend. Even later de mannen in vorm. Noel, Andre B en Dominique. Deze 4 vormden het kopgroepje en vochten het onderling uit. André B was het eerste aan het einde van de vrije zone, kort gevolgd door Noel. Erwin en Dminique waren diep moeten gaan om in de buurt te blijven.

De spurt lag deze keer langs de E17 in Heusden. Een lange rechte weg met helemaal op het einde de streep. Lang en verraderlijk. We waren nog niet opgedraaid of Alain schoot weer weg. Een groepje vormde zich achter hem en beende hem bij en voorbij. Hierin Noel, Andre B, Freddy Vl, Pascal P, Erwin en Hans. Eenmaal Alain voorbij viel het weer stil, waardoor deze een tweede uitval plaatste. De streep begon ondertussen dicht te naderen en Noel, Andre B en Erwin remonteerden nog in die volgorde.

De resterende kilometers werden rustig verreden. Voor een aantal was het duidelijk genoeg geweest. Niet alleen de kilometers en het parcours kruipt in de benen, ook de koude zorgt er voor dat het lastiger is. Een algemene regel is dat 1 uur fietsen aan 15° het zelfde energieverbruik opleverd als 45 minuten aan 5°.

Gemiddelde Snelheid : 28,2 km/h.

Rit 4 :

De weerman had het beloofd. Gedaan met de koude. We kregen er wel gratis regen bovenop. Bij zulk weer is het steeds de vraag hoeveel leden de moed hebben om hun stalen ros van stal te halen en het bloot willen stellen aan regen en modder. Dat laatste is zeker het geval, gezien de landbouw volop met de werkzaamheden op akker en veld gestart zijn.

Toch waren er 14 min of meer bereidwilligen komen opdagen. Even overlopen wie (in volgorde van binnenkomen in het lokaal). Erwin, Pascal P, Alain Bo, Jean-Pierre, Noel, Andre DW, Andre B, Frank, Hans, Rony, Martin, Kristoff en Véronique. Net voor het vertrek kwam Gert er ook bij om voor de tweede keer te proberen. Bij de start was het heel dunnetjes aan het miezeren. De wind zat echter mee waardoor we weinig last van de regen hadden. We reden naar Beervelde, Lochristi en richting Eksaarde om langs domein Puyenbroek te passeren. We kozen daar om even langs de Moervaart te rijden, maar dat bleek een verkeerde en vooral modderige keuze te zijn. We begonnen er allemaal al wat "moorduvel" uit te zien.

De eerste vrije strook kwam in het vizier, namelijk de dreef naar Mendonk. Spijtig genoeg met de wind pal op kop. Net als 2 weken geleden, alhoewel we dan van de andere kant kwamen. Het was Erwin die er maar direct aan begon en het tempo met een ruk naar omhoog bracht. Alain, Noel, Rony, Hans en André B volgden gezwind en lieten Erwin zijn eigen motor opblazen. Halfweg was het zover, sein om er nog eens een patat op te geven. Alain, André B en Noel fietsten van de rest weg. Noel bleef in het wiel meedrijven zodat Alain een gat liet vallen om hem te verplichten ook zijn werk te doen. We waren toen al bijna op het einde van de strook en Andre had al een kleine voorsprong door het aarzelen van de achtervolgers. Noel besloot dan toch om te rijden en fietste het gat dicht. Net op tijd om Alain toe te laten achter hun rug weg te springen en de laatste honderd meter alleen te overbruggen. De anderen volgden alleen of per 2. Erwin, Rony en Hans, Jean-Pierre en dan het peloton(neke) onder aanvoering van Martin. Martin is zoals steeds de geschikte man om de groep op sleeptouw te nemen in dergelijke omstandigheden.

De tocht liep verder langs de haven, Oostakker en zelfs langs de Dampoort. Uiteindelijk raakten we op de Scheldedijk, waar het verschrikkelijk stonk. Nat weer, geen water in de Schelde, ideaal om een "gootmoore" luchtje te verspreiden. Omdat de teller nog niet voldoende kilometers aantoonde besloten we om langs de Scheldedijk tussen Melle en Wetteren te rijden. De voorzitter stelde dan maar voor om van nood een deugd te maken en het extra stuk vrij te verklaren. We zaten nog maar pas op de dijk of Alain stoof er al van door. Erwin en Noel konden nog net hun wagentje aanhaken. Rony, Andre en Andre kwamen net iets te laat. Ze zetten de achtervolging in, kwamen tot op 50 meter, maar toen brak de veer bij Rony. Andre DW kon ook enkel volgen zodat de last volledig op de schouders van Andre B terecht kwam. 1 tegen 3 is een ongelijke strijd, zodat de eersten definitief gaan vliegen waren. Hoe dichter Wetteren naderde, hoe meer de wind in de rug blies. En dus hoe sneller het ging. Op het einde kreeg Alain de rekening van in Mendonk gepresenteerd. Noel sprong weg achter zijn rug en ook Erwin volgde. Die ging nog voorbij Noel, zodat Erwin als eerste in Wetteren was.

Na Andre, Andre en Rony kwam een volgend groepje, en dan nog eentje. Het lag helemaal uit elkaar. Iedereen had zich blijkbaar eens goed laten gaan. Enkel Véronique en Gert waren zo verstandig om aan al dat geweld te weerstaan en kwamen op eigen tempo de groep vervoegen. Noel bleek nog lek gereden te zijn. Tijdens de reparatie kwam de zon er door en het werd zelfs aangenaam om te staan wachten. Een spurt is er niet meer geweest. Iedereen was tevreden over de prestaties op de dijk.

Rit 5 :

Ongetwijfeld hebben de meesten een welgemeende vloek laten horen bij het zich klaarmaken voor de rit. Bij het opstaan kwamen de eerste zonnestralen nog binnenvallen, maar veel te snel waren daar al de eerste regendruppels. De vroege vogels raakten nog redelijk droog in het lokaal. De anderen werde al wat natter. Alain Ba zag het niet zitten en reed weer naar huis. 12 anderen vonden wel de moed om te starten. Onder het motto "We zien wel" vertrokken : Alain Bo, André, André, Erwin, Kristoff, Noel, Willy, Véronique, Pascal P, Rony, Frank en Jean-Pierre voor de rit.

Rony had gevraagd om wegkapitein te zijn. Zijn briefing zat er net op toen we daar onze collega's van "Pedaal" zagen aanstormen. Iedereen snel op de fiets en aanpikken was de boodschap. De blitz start was eigenlijk voor niets want 500 meter verder scheidden onze wegen reeds. Naast de regen was er ook nog de wind die vervelend kwam doen. Echt Ronde Van Vlaanderen weer. 6 van de 12 hadden de dag voordien ook al het weer getrotseerd tijdens de 140 km versie van de Ronde. Erwin had daarbij zijn versnellingsapparaat kapot gereden en moest vandaag nog steeds met één versnelling de rit volbrengen.

Piloot Rony leidde ons ondanks de slechte weersomstandigheden langs mooie wegen. Maar zoals te verwachten in dergelijk weer hadden we al gauw een lekke band. Frank was de pechvogel. Terwijl we stonden te wachten, vroeg iemand waar Hans was. Hoe Hans? Ah-ja, die was toch zich aan het klaarmaken bij de start ! Verbijstering in de rangen. Waren we door onze blitz start iemand vergeten? Indien zo, sorry Hans.

Na 30 km werd er overlegd wat we zouden doen. Verder de rit afwerken of naar huis rijden. Terwijl we nog aan het overleggen waren, weer een lekke band. Nu Erwin. Het besluit was direct genomen. Naar huis zouden we gaan, genoeg miserie verkocht. Eenmaal de band hersteld stopte het met regenen. De weergoden waren ons alweer aan het tarten. Ben je wel echt zeker om naar Laarne te rijden. Kijk eens welk mooi weer er aankomt.... We leiten ons niet vangen, het besluit stond vast.

Ondertussen hadden een paar mannen wel wat koud gekregen en werd er dan maar eens een lap op gegeven. In Uitbergen stoof Pascal P, Rony en Alain er van door om de spieren eens op te warmen. Ook de rest trok zich eens los. Deze afwisseling was eens welkom. In de laatste kilometer naar het café zat de wind pal op kop. Het duurde dan ook heel lang voor iemand zin had om een poging tot spurt in te zetten. Enkel Rony was dapper genoeg om het te wagen. Erwin wou wel maar het ene verzet dat hij ter beschikking had belette elk initiatief. De rest liet zich rustig uitbollen.

Een rit om snel te vergeten. Volgende week hopelijk eens goed weer. De helleklassieker staat dan op het programma.

Rit 6 : Afstand 80 km

Vandaag stond onze versie van de Helletocht op het programma. De parcoursamenstellers hadden hun huiswerk gemaakt en maar liefst 12 stroken kassei in het menu opgenomen. Goed voor ongeveer 12 kilometer dokkeren op de stenen.

Dankzij de zon konden we deze morgen veel leden verwelkomen. Niemand had blijkbaar schrik van de kasseien. Wie was er allemaal : Rony, Martin, Véronique, Kristoff, Dominique, Jean-Pierre, Freddy Vl en Freddy Ve, André B en André DW, Pascal P, Willy, Hans, Frank, Alain, Noël, Erwin en Inge die eens wou proberen. Dit deed de herinneringen bij Erwin weer naar bovenkomen. Erwin reed ook zijn allereerste rit met ons op onze kassei tocht. Frank diende nog voor de start een lekke band te vervangen. Na dit oponthoud en de briefing trokken we op pad.

Al direct werden de eerste kasseien geserveerd. De Kasteeldreef in Laarne, na nog geen kilometer fietsen. Alain zette direct de boel op stelden en gaf er een lap op. Enkel Noël wou op dit vroege uur volgen. Strook 2 was in Melle, langs de E40 gelegen. Weer was het Alain die al van op de brug de strijd opende. Nu was het Hans die meesprong. Ondertussen had Inge die geen fietservaring had, maar zoals na de rit bleek over een uitstekende conditie beschikt, een spoedcursus "in het wiel rijden" gekregen. Naarmate de rit vorderde ging het steeds beter en beter om zich in de groep te handhaven.

De volgende strook was de "Lange munte", de weg tussen Beerlegem en Scheldewindeke. We namen deze langs de aflopende kant. In combinatie met de wind in de rug werd er stevig doorgefietst. Erwin nam het commando, ook Willy en Hans kwamen even piepen. Tot André B de kop nam en het tempo nog wat meer de hoogte in joeg. Het laatste stuk was voor Noël en Alain. Strook 4 was de op weg naar Balegem. Hier was het de beurt aan Dominique, met Andre B en zowaar Inge in het spoor.

Dan kwam de hoofdbrok. De Lippenhove en Paddestraat. Véronique en Inge namen een kortere weg, de rest aanvaardde de volledige marteling. De Lippenhove straat werd nogal kalm genomen. Het viel op dat Pascal P een sterk nummertje opvoerde in de aanloop naar deze kasseistrook. Het grove geschut werd op de Paddestraat boven gehaald. Erwin trok van leer met een aanta mannen in zijn zog. Toen hij wat verzwakte nam Alain over. Erwin werd bijna onderuit gereden in het gevecht achter Alain om in zijn wiel te zitten. Op het einde kon Kristoff nog versnellen van achter de rug van Alain. Aan de spoorweg werd er even gewacht. Tijd voor een plas pauze voor de ene en een rek pauze voor Noël.

Op naar Zottegem en St Lievens Houtem. Kristoff wist daar ook nog een strook zijn. Dan naar Bavegem. In Bavegem liggen ook kasseien. Nu was het Frank die als eerste de kasseistrook verliet. Op weg naar Oordegem moesten we over een noodbrug over de spoorweg. Dominique had pech toen zijn voorwiel in een spleet tussen de planken verdween. Gelukkig kon hij zich nog vastgrabbelen en was zijn voorwiel niet paraplu. In Oordegem zijn de kasseien niet heel vermoeiend, gezien we daar de berg af rijden. Geizen er tot dan toe nog niet echt hard gekoerst werd, kwam de vraag om eens te mogen doorrijden tot in Wetteren. De voorzitter was akkoord en daar vlogen we. Eerst met Jean-Pierre aan het commando. Dan kon Dominique zich niet bedwingen en gaf er een lap op. Dan André B, gevolgd door Kristoff en als laatste Alain.

Daarmee was het tijd om naar de "finale" in Kalken te rijden. De Berringstraat is een maat voor niets gezien bijna iedereen op het asfaltstrookje reed. Enkel Pascal P, Hans en Erwin durfden een stuk op de kasseien rijden. Freddy Vl. reed goed door, maar op de asfalt strook. Dan op naar de laatste twee stukjes : de Steenbeekstraat en de Krimineelstraat, bekend uit de Omloop Het Volk. Alain draaide als eerste op en voerde de forsing. Enkel Erwin en Kristoff waren mee. Kristoff draaide als eerste de Krimineelstraat op, maar moest halfweg Alain laten voor gaan. Erwin was onderweg zijn drinkbus verloren en moest terugkeren om ze op te halen.

Alleen de spurt restte ons nog. Martin ging van zeer ver, met Erwin in steun. De rest wachtte af. Jean-Pierre werd als eerste zenuwachtig en ging er achter aan. Dan nam Freddy Vl. over tot de zware kalibers hun geschut boven haalden. André B, Kristoff, Alain en Freddy Ve. kwamen naar voor. Ondertussen reed Erwin in zijn eentje een paar meter voor de anderen uit. Het ging nipt worden. Freddy Ve. koos het juiste moment en kwam nog net voorbij Erwin.

Een knap lastige rit was hiermee achter de rug. Niet enkel de kasseistroken maken het lastig. Ook de vele onbenoemde hellingen op het parcours maken het lastig. Iedereen was dan ook vol lof over de knappe prestatie van Inge. Mits nu en dan een duwtje was ze er in geslaagd om toch maar 80 km af te haspelen.

Gemiddelde Snelheid : 27 km/h.

16 april 2006

Rit 7 : Afstand 69 km

Alweer regen bij de start van de rit. Gelukkig was het niet zo koud en naarmate het startuur naderde werd de regen ook minder. Niet toevallig waren degenen die aanwezig waren de 9 leiders uit de tussenstand. Er wordt bikkelhard geknokt voor het kampioenschap dit jaar. Naast de 9 leiders was ook Frank niet thuisgebleven voor wat druppels regen.

Voor de start mochten we de nieuwe toog van een trotse Roland bewonderen. Roland mocht terecht trots zijn op deze vernieuwing (en verbetering). We waren nog niet lang weg of het was al gestopt met regenen. Het humeur bij de meesten werd er dan ook beter op. In Oosterzele moesten we even halt houden voor een lekke band van Andre DW. Daarvoor waren we al tweemaal opgeschrikt door een ontploffing in Rony's drinkbus. Het brouwsel dat hij mee heeft is duidelijk van explosieve aard. Dat verklaart waarom Rony echte macht explosies uit zijn kuiten kan doen knallen. De lekke band was vlug hersteld, tenminste dat dachten we. Het wiel zat er nog niet in of pfiewwwww. Weer lek. Het reservebandje was blijkbaar van geen beste kwaliteit.

Na een nieuwe herstelling kon de tocht hervat worden. In Gavere spurtte Erwin als eerste de helling naar boven om het even later in Dikkelvenne nog eens te herhalen. Even later was er een kleine vergissing bij de signalen om de weg aan te duiden. 1 keer fluiten is links af, 2 keer is rechts af. Onze wegkapitein floot 1 keer en kort daarna nog eens om zeker te zijn dat de kopmannen het gehoord hadden, maar deze hadden rechts verstaan. In Balegem was er nog eentje. Een fluitsignaal voor links klonk, maar de man op kop sloeg een klein straatje in voor de bedoelde straat. Hij had gelijk, maar dat was niet de bedoeling. We weten allemaal dat het zogezegd verkeerd horen van het fluitsignaal een ideale manier is om van kop af te geraken.

Op weg naar Vlierzele toond Frank even dat hij er zin in had. Ondertussen begon de zon er bijna door te komen. We kwamen in Oordegem om dan zo naar Wetteren te rijden. Iedereen wou er nog wel eens een lap op geven en zo ging het stilaan harder. Nu ligt er halfweg tussen Oordegem en Wetteren een heel scherpe bocht. En daar verkeek Pascal P zich op de scherpte van deze bocht. Hij ging onderuit. Andre B kon hem niet ontwijken en vloog spectaculair over kop. De rest bleef gespaard van de brokken. Gelukkig kwam er net geen tegenligger af. Beiden stonden ook snel weer recht. Andre B had wonderwel niets, de fiets zag er ook OK uit. Pascal had op zijn zijde over de beton geschoven en had verschillende schaafwonden en gescheurde kledingsstukken. Ook zijn fiets zag er op het eerste zicht nog OK uit. Snel sprongen we weer de fiets op. Daar waren we toch wel goed weg gekomen. De helm van Andre had hem zeker van ergere dingen gered. Daarmee was nog maar eens bewezen dat een helm dragen geen overbodige luxe is.

Pascal sloeg begrijpelijk aan zijn huis af toen we daar passeerden. Iedereen was nog een beetje onder de indruk zodat er niet gespurt werd. En de helft moest nog gaan eten, zodat we slechts met een handvol man het nieuwe interieur bij Roland eens rustig konden bewonderen. Hopelijk komt er nu eindelijk eens wat beter weer, want we hebben het ondertussen zo wel gehad.

Gemiddelde Snelheid : 27,1 km/h.

Rit 8 : Afstand 79 km

Voor de verandering eens echt mooi en zcht weer. De blote benen waren dan ook massaal op het appel. Ook heel wat volk aan de start. Bij de 9 koplopers ontbraken 2 man. Kristoff en Alain Bo. Daarmee werd de kopgroep gereduceerd naar 7 man. Aangezien dit ook de 2 wegkapiteins zijn kwam de zware last op de schouders van Andre B en Rony terecht.

Het parcours vandaag was vrij golvend richting Denderhoutem en Ninove. Voor de start fluisterde de voorzitter Elien in het oor om de mannen wat te sparen bij deze rit. Wat ze beloofde om te doen.

Andre DW had nieuwe buiten en binnenbanden opgelegd, gezien hij de laatste weken een paar keer was lekgereden. Wie reed er lek vandaag? Jawel, Andre DW. Nieuw materiaal is geen garantie op succes. Oud materiaal ook niet. In Moortsele werd er een korte en nijdige helling bijgenomen. Noel stampte zo hard dat zijn fiets verschrikkelijk aan het kraken was. Even later was het zover. Versnelling naar de vaantjes. Gezien we toen op de Betsberg waren en bijna thuis, besliste Noel om de pechdienst te bellen (zijn echtgenote) zodat de anderen niet moesten wachten op een reparatie.

Er werd nog eens gespurt langs de traditionele streep. Andre B vlamde er na de laatste bocht van door, Erwin liet gewillig het gat vallen. Toch werd de kloof nog gedicht. Eerst door Martin, dan Hans. Maar op de meet ging het tussen Rony en Freddy Ve. Beide beweerden gewonnen te hebben met 1 centimeter voorsprong. Na rijp beraad werd besloten om beiden gelijk te klasseren en verdere discussie af te sluiten.

Gemiddelde Snelheid : 29 km/h.

30 april 2006

Rit 9 : Afstand 77 km

Er is heel wat te vertellen over de prestaties van onze Trappers tijdens de voorbije dagen. Het begon al op vrijdag met een wedstrijd voor Wielertoeristen. 57 deelnemers namen de start met daarbij 4 van onze leden. Alain Ba, Andre B, Erwin en Alain Bo. Enkel Erwin moest opgeven na tien ronden. En Alain Bo behaalde de 4de plaats. Zaterdag volgde dan de Davitamon Classic. Hier namen Pascal P, Frank, Jean-Pierre, Andre DW, Andre B, Kristoff, Erwin en Alain Bo aan deel. En zondag dan onze rit met als aanwezigen Alain Ba, Andre B, Andre DW, Kristoff, Veronique, Willy, Erwin, Pascal P, Jean-Pierre, Dominique, Alain Bo, Noel, Martin, Rony en Freddy Ve.

Deze keer hebben we het gehele weekend geluk gehad met het weer. Het was wel vreselijk koud, maar we hebben zo goed als geen regen gehad. De rit voerde ons over heuvelachtig parcours in de streek van Munte, Munkzwalm, Roborst, Zottegem en Herzele. Er werd dan ook de gehele tijd aan een regelmatig tempo gereden. De eerste keer dat ieder zijn ding mocht doen was op de Grotenberge en Zottegem. Het was Alain Ba die van leer trok en als eerste boven kwam. Aangezien 7 van de 15 leden nog van de vorige dag een zware rit in de benen hadden, moest zeker vanuit die hoek geen weerwerk verwacht worden.

Vanaf Oordegem reden we naar Wetteren. Langs de plek waar we 14 dagen geleden nog een valpartij van Pascal en Andre B hadden meegemaakt. Beiden waren er vandaag weer bij en waren nogal ongerust. Zeker toen de befaamde bocht er aan kwam. De bocht werd in ieder geval opvallend rustig genomen. Wat echter ook serieus opviel was de inspanning van Jean-Pierre. Hij had zich in Oordegem op kop gezet en reed, nee stoomde, tegen bijna 40 km/u naar Wetteren. De rest hing in zijn wiel en vond dat het goed was want niemand nam over. Tot helemaal op het einde, Dominique zijn duivels ontbond. Alain Bo glipte attent mee en sprong nog eens uit zijn wiel. Noel vloog er nog achter en kon net aansluiten op het einde van de weg.

De spurt was er ook eentje die de moeite om te vertellen waard is. Al was het maar omdat zowat iedereen er bij betrokken was. Andre B trok al spelend de boel op gang. Martin vloog er als eerste echt in. Hij had een kleine kloof. Toen hij bijna gegrepen was dankzij het werk van Erwin, sprong Kristoff weg. Hier zat serieus power achter. De rest keek naar elkaar. Noel besefte dat hij moest reageren en sprong er achter met Alain Ba in zijn wiel. Noel slaagde er in om het gat te dichten. Alain Ba zat tot nu toe in een zetel. Hij wipte gepast voorbij Noel en Kristoff om de spurt te winnen. Andre B en Freddy Ve knokten voor de 4 de plaats. Het was Freddy die de 4de plaats bemachtigde.

Gemiddelde Snelheid : 27,2 km/h.

Rit 10 : 7 mei 2006

Onze rit in de voormiddag is er eentje om snel te vergeten, vanaf de eerste meters is het beginnen regenen en het is niet meer gestopt. Andre B was weeral eens te optimistisch geweest wat het weer betreft en had zijn regenjas thuis gelaten. Halfweg zat hij dan ook te schudden van de kou en heeft hij bij Erwin om zijn basje gesmeekt.

Pittig detail van de rit was Willy, toen we aan de lichten op de brug in Zelzate stil stonden hoorde Kristoff iets onder zijn fiets rollen. Hij keek richting asfalt en zag een ring liggen!
Bij nader onderzoek bleek er Willy in de ring gegraveerd. De trouwring van Willy!! Willy had dus veel geluk dat Kristoff zijn ring zien liggen had.

We hebben ons nadien wel 2 vragen gesteld:
1. Was hij de ring bewust of onbewust verloren
2. Die ring is het precies gewoon om van regelmatig van zijn vinger te schuiven als die er zo
maar afvalt.

Een eindje verder zijn we dan Hans verloren die na een niet goed aangekondigde plaspauze niet meer is kunnen aansluiten.
Pas na 10 kilometer viel onze Euro. Paniek alom. Bleek dat Hans nog geprobeerd had om weer aan te sluiten maar Rony was net op dreef en deze poging bleek hopeloos.

Tot slot heeft Erwin de sprint gewonnen met een verrassingsaanval vanop het Steentje, niemand had blijkbaar nog zin om te reageren en zo won Erwin met groot verschil.

Freddy Vl. stelde voor om onze naam te wijzigen in De Spatters in plaats van De Trappers, gezien de onfortuinlijke reeks aan slecht weer.
Rit: 79 km, 29,4 gemiddeld

Rit 11 : Afstand 76 km

Veel volk voor deze rit. Véronique en Kristoff ontbreken wegens ziekte. Hierdoor moest Alain Bo. wegkapitein spelen. Gezien hij zich maar half hed voorbereid, diende hij nog even snel in het roadboek te kijken. Gelukkig was de rit over bekend terrein wat het al wat gemakkelijker maakt om een route uit te stippelen.

Onder de hoede van de twee Alain's reden we over Baaigem naar Gavere en kozen daar het Scheldepad. Tot in Eine mocht er gereden worden naar ieders goeddunken. En zo geschiedde ook. Erwin en Alain Ba. zorgden voor de tempoversnellingen. Alain Bo. liet tussendoor de snelheid niet dalen, zodat we tegen 40 km/u over de Scheldedijk vlogen. Op het einde trok Rony nog eens alle registers open. Wat bij Frank het volgende commentaar ontlokte : "Azuu ziere ek nug nooit gereje".

In Eine fietsten we weer de Schelde over en alweer waren de twee Alain's de gidsen van dienst. We kwamen voorbij de Molenberg en alhoewel deze niet op het programma stond werd beslist om deze toch te nemen. Noel had pech en moest afstappen. Erwin kwam als eerste boven. Hans en Freddy Vl. beginnen hun vleugels weer te krijgen op de hellingen.

Boven werd er gewacht op Noel. Deze kwam maar niet opdagen en net toen Andre B wou gaan kijken kwam hij er toch door. "Toen ik zag dat mijn ketting er ook nog af lag, ben ik eerst maar eens gaan plassen", was de uitleg.

Martin had onderweg een lekke band. Het ventiel was gewoon van de band afgebroken. Het bleek dan nog een nieuw binnenbandje te zijn ook. De spurt ging door op de traditionele spurt zone. Alain Ba zette zich op kop om te groep te mennen. Bij de laatste bocht nam Alain Bo over. Enkel Freddy Ve. en Erwin hadden attent gereageerd en zaten in een zetel. Rony nam Noel en Andre B op sleeptouw en kwamen afgestoomd. Een tegenligger verplichtte hen echter om in te houden en Freddy kon simpel uit het wiel van zijn locomotief komen. Bij de meeste leden werd deze winst niet echt geapprecieerd, gezien Freddy Ve. zich blijkbaar met een gevaarlijk maneuver in het wiel van de twee Alain's had gewrongen en geen meter kopwerk had gedaan.

Sommigen denken dat onze zondagse rit een echte koers is. Terwijl we toch gewoon ons eens willen uitleven op een gezonde EN veilige manier.
Gemiddelde snelheid : 30,4 km/u

Rit 12 : Afstand 83 km

Slechts 9 leden aan de start. Zwaar bewolkt maar droog weer voor deze rit. Wel veel wind die in het begin lekker mee zat. Bij de afwezigen waren nog twee man uit de kopgroep, waardoor er na vandaag slechts nog 3 leiders zijn.

Rony had voor deze rit wat opzoekwerk gedaan, want het parcours van vandaag zorgt steeds voor de nodige problemen. De streek tussen de driehoek Wieze, Affligem en Erembodegem doorkruisen we slechts een keer per jaar en telkens slagen we erin om min of meer verloren te rijden. En jawel ook dit jaar is het gelukt. In Teralfene nam Alain Bo de verkeerde weg, waardoor we na 5 km op exact het zelfde punt weer uitkwamen. De tweede poging was iets beter maar ook nog niet zoals gehoopt.

Dankzij de wegvergissing kwamen we wel plots bij een serieuse helling uit, waar Hans en Freddy VL. zich eens volop konden laten gaan. Dat was dan toch een voordeel. Alhoewel Dominique daar ongetwijfeld anders over dacht. Samen met Rony had hij in het begin kopwerk gedaan en dat moest hij later bekopen. Gezien Rony het eerste deel van het parcours goed kende reed hij voortdurend op kop. Zoals gezegd eerst met Dominique, later met Jean-Pierre en Alain Bo.

Eens voorbij Erembodegem zaten we terug op bekend terrein en dat maakte het fietsen al wat vlotter. Alain Bo. nam het voortouw op een helling, tegen de wind in. Enkel Andre DW en Hans waren in staat om te volgen. Verderop was het Jean-Pierre en Andre DW die op hun trainingsterrein de bende leidde.

In Oordegem stootten we plots op een spandoek in opbouw dat de volledige weg versperde. We wilden er voorzichtig over rijden, maar dat mocht niet. Een van de mannen die er mee bezig was, schoot in een dermate koleire dat hij Freddy Vl. omver duwde. Deze zat nog in zijn klikpedalen waardoor hij keihard met de straat in aanraking kwam. Bijna kwam het tot een handgemeen.

Met al deze adrenaline in de benen werd er richting Wetteren gevlamd. Dominique nam als eerste de Pascal bocht. Daarna zette Alain Bo. zich nog eens op kop om de groep tot in Wetteren te sleuren. Door de weinige leden en het feit dat er al een paar op het einde van hun krachten zaten werd er niet meer gespurt.

Gemiddelde Snelheid : 29,5 km/h.

Rit 13 : Afstand 80 km

De eerste "bergrit" van het seizoen schotelt ons de Ladeuze en de Wolvenberg voor. Beide uit de streek rond Oudenaarde. De weg er heen brengt ons ook langs het huis van Peter Van Peteghem. Zoals elke wielertoerist weet ligt dit aan de voet van een lange helling. Genoeg klimwerk voor vandaag zodat elke klimmer uit onze club aan zijn trekken komt.

Roger, onze beste klimmer, is nog steeds niet aan zijn eerste rit toegekomen, maar we mochten wel zijn broer verwelkomen. Deze reed eens mee, zoals hij vroeger noga gedaan had. Wegkapitein Kristoff zette ons op weg en onder deskundig kopwerk van Andre B en Martin werden de eerste 20 km afgehaspeld. Toen kregen we snel een paar kasseistroken voor de wielen geschoven. Deze werden met matig enthousiasme verteerd. Het moreel stond duidelijk niet op kasseien, maar op hellingen.

De eerste keer werden de benen al eens getest in Roborst. Voor één keer sloegen we niet aan de kerk links af, maar reden we rechtdoor. Een lange helling, tegen de wind in. Alaon Bo trok op avontuur en enkel Andre B kon volgen. De rest kwam verbrokkeld boven in groepjes van 2 en 3. Een beetje verder waren we aan de "Van Peteghem berg". Onze gast zette zich op kop en de groep werd stilaan op een lint getrokken. Halfweg schoot er nog 7 man over. Freddy Vl, Freddy Ve, Erwin, Rony, Andre B en Alain Bo zaten nog in het spoor. Toen versnelde Alain Bo. Ook nu weer kroop Andre B in zijn wiel en daarachter sloot Rogers broer aan. In die volgorde bereikten ze de top. Erwin kwam als vierde boven.

Op naar de volgende helling. De Ladeuze. Deze heeft een lange uitloper na het steilste stuk. Alweer Alain Bo op kop. Niemand spartelde deze keer tegen. Dit ontlokte hem de opmerking aan Kristoff, dat hij nog nooit zo onbetwist een helling mocht oprijden. Iets wat Kristoff goed in zijn oren knoopte. Want wie demareerde aan de voet van de Wolvenberg? Juist, Kristoff. Alain was verrast, en kon niet reageren op dergelijke krachtexplosie. Beter zwijgen is de boodschap. Erwin was alweer de dichtste achtervolger. Ook Freddy Vl. was snel boven.

En toen gebeurde er iets eigenaardig. We zetten onze tocht verder en Freddy Vl en Erwin namen het voortouw. De rest deed het rustig aan, want we zaten alweer op kasseien. Bij het volgende T-stuk in de weg gingen we links en begonnen we aan de afdaling. Na een 10 tal minuten rinkelde de GSM van Kristoff. "Wie belt er nu?" zie hij toen hij tegen zijn zin de telefoon beantwoorde. Het was Erwin. En toen viel onzen euro. Erwin en Freddy Vl. waren er niet bij. Alweer waren we een paar leden kwijt gespeeld tijdens de rit. Gelukkig hadden deze mannen een GSM bij en het telefoon nummer van de wegkapitein. Rony, Kristoff en Alain reden onze onfortuinlijke leden tegemoet en onder leiding van Rony (die goed doorstoomde) was iedereen snel terug.

Verder viel er niet veel meer te vertellen. Behalve een lekke band voor Erwin. Daarmee plaatste Erwin zich duidelijk in de schijnwerpers, na eerst vermist te zijn geweest. De sprint dan. In de aanloop naar de sprintzone werd het tempo al aardig opgedreven. Jean-Pierre, Willy en Andre DW waren de voornaamste aanstokers. Eenmaal in de Mellestraat sprong Alain Bo weg. Freddy Ve ging er achter aan en bracht Erwin, Rogers broer, Andre B en Kristoff mee. Rogers broer zette door en nam enkele meters. Andre B wou de kloof dichtrijden maar slaagde net niet in zijn opzet. Kristoff zette zich op kop en een treintje werd achter hem gevormd. Achter Kristoff zat Freddy Ve, Erwin en Alain Bo. Rogers broer plooide niet echt en het werd krap om hem nog in te halen. Net op tijd bracht Kristoff het treintje binnen bereik. Alain Bo had de beste benen en kon Rogers broer net voor de streep voorbij snellen. Erwin werd derde voor Freddy.

Gemiddelde Snelheid : 28 km/h.

Rit 14 : Afstand 80 km

In vogelvlucht gaat rit 14 van Laarne naar Lokeren, Waasmunster, Hamme, Zele, Wetteren en terug naar Laarne. Hamme is het keerpunt in de rit. De weg heen is 30 km, de weg terug is 50 km. Misschien bent u verbaasd, maar op de terugweg rijden we langs de Scheldeboorden. De Schelde slingert en kronkelt door het Vlaamse land, waardoor we 20 km extra moeten rijden. Er zijn echter weinig leden die hier om rouwen, want die 50 km langs de Schelde zijn meestal die waar men achteraf eens graag over napraat.

Er was vandaag echter één nadeel, namelijk de wind. Die stond in het Schelde stuk nogal in het nadeel. Is er daarom minder hard gereden? Ik zou dat niet duven beweren. Alleen zijn er meer leden nodig geweest om eens (hard) op kop te rijden dan anders.

Bij de start was iedereen al welgezind, want het regende niet en het was niet overdreven koud. Het was zelfs warm naar de maatstaven van de afgelopen weken. Het vertrek naar Lokeren viel een beetje tegen, want in de Ouden Bos is men nog steeds aan het werk. De weg lag helemaal open, maar het was net doenbaar om er met de fiets door te rijden. Wegkapitein Kristoff wou nog een andere weg kiezen, maar de helft was al vlijtig aan het dokkeren. De andere helft begon dan maar te sakkeren over de slechte staat van de weg en bleef herhalen dat het niet te doen was. We kwamen er allemaal zonder problemen door en al vlug was dit akkefietje vergeten.

Op weg naar Hamme namen we al de eerste keer een dijk en direct schoot de snelheid de hoogte in. Het was Hans die het voortouw nam. In Hamme zelf is het begin van de Scheldedijk bijzonder kronkelig en zijn de bochten slecht in te schatten. Tegenliggend verkeer kan men veelal slechts laat opmerken. Erwin zette er vooraan echter stevig de beuk in. Onze voorzitter moest de raspaarden vooraan in bedwang houden. Niet sneller dan 30 was de opdracht. Noel (die ook vooraan reed) en Erwin gehoorzaamden.

Na een 10 tal kilometer werden de stroken breder en rechter en werd er ook sneller gereden. Voortrekkers waren Rony, Erwin, Andre B, Noel, Alain Bo, Jean-Pierre, Freddy Ve, Freddy Vl. en Willy. Iedereen wou wel eens wat kopwerk doen. Het eerste deel werd afgesloten door Alain Bo, die de snelheid een eerste keer boven de 40 legde.

In het tweede deel (na Zele) kwam ook Martin en Andre DW meedoen. Halfweg werden we even opgehouden door een lekke band van Frank. Er waren een paar leden die hier niet om gaven en genoten van de verplichte rust. Eenmaal de band herstelt namen we de draad weer op. In het laatste stuk zat de wind echter serieus tegen zodat er stilaan verbrokkeling kwam. Vooraan zette Andre B zich op kop, reed daarbij op het kantje en forceerde iedereen zo tot een extra inspanning om in zijn spoor te blijven. Enkel Alain Bo kon nog eens overnemen, maar reed zichzelf ook murwm en kon het niet houden tot het eind.

Het laatste stukje dijk tussen Schellebelle en Wetteren werd relatief rustig afgewerkt. Iedereen had geproefd van de tegenwind en niemand had echt nog zin om hier nog eens tegen te boksen. Gesprint werd er wel nog. Zoals gewoonlijk trok Martin de boel op gang, nam Erwin fors, maar van te ver over en won degene die in Erwins wiel zat. Deze keer was dit Freddy Ve.

Gemiddelde Snelheid : 30,5 km/h.

Rit 15 : Afstand 76 km

Vanmorgen waren we met "slechts" 13 man. Kristoff is geveld door koorts, waardoor ook Véronique thuis bleef. Jean-Pierre is deze week gevallen en heeft een rib gebroken. Hierdoor gaat zijn eerste plaats in de stand verloren. En moet hij Gent-Wevelgem missen.

Wel erbij was Alain Ba. En dat hebben we geweten. Vanaf de eerste meter zette Alain Ba zich op kop van de groep. Alain Bo zette zich er naast en beiden hebben de gehele rit het kopwerk verzorgd. De andere leden hadden er geen probleem mee en zagen dat het goed was. Op het programma van vandaag stonden 3 hellingen : De Hostellerie, De Valkenberg en de Berendries.

Gelukkig kunnen we over de hellingen iets meer vertellen. Op de Hostellerie kwam Alain Bo eerst boven voor Alain Ba en Andre B. Op de Valkenberg kwam Alain Ba boven voor Alain Bo. En op de Berendries was het Alain Bo die voor Alain Ba Boven kwam. Oei, het alweer enkel de naam Alain die hier verschijnt. Dan toch even over Hans vertellen. Op de Hostellerie ging hij flink door, tot na de tweede bocht bleek dat het nog steeds stevig bergop ging. Een simpele "Oei" was zijn reactie waarna hij in de achtergrond verdween. Ook Frank maakte voor het eerste kennis met deze hellingen en weet nu waarvoor deze namen staan. Op de Berendries probeerde Freddy Vl even aan de Alains te ontlopen, maar zonder succes.

Op weg naar Laarne, lag nog de Bestberg. Deze reden we berg af om in Gontrode de laatste bult te verorberen. Van in de afdaling zette Alain Bo zich op kop en trok de gehele groep over Gontrode berg. Ook na deze hindernis onderhield hij een deftig tempo (dankzij de gunstige meewind). Pas helemaal op het einde kwamen enkele leden voorbijgestoven.

Als laatste de spurt. Alain Ba trok de groep op een lint. Hierachter moesten we jammer genoeg nog eens vaststellen dat het gevecht voor het goede wiel niet proper gespeeld wordt. Alweer zat Freddy Ve. bij de mannen die nodeloze risico's nemen. Andre B was zijn voornaamste slachtoffer en een valpartij werd maar net vermeden. Boos sprong Andre B weg, en Freddy Ve. sprong er achter. Alain Bo, Erwin en Alain Ba zagen dit graag gebeuren. Na de laatste bocht werd Freddy Ve. de kop opgedrongen, wat hij niet wou. Het viel even stil en dat was het moment voor Alain Ba om aan te gaan. Alain Bo sprong mee in het wiel en kon het in de spurt afmaken. Sorry beste lezer, maar onze Alain's staken er vandaag boven uit.

Aan het café werd plaats gekozen op het terras en werden deze keer niet 2 maar 3 consumpties gedronken. Door het warme weer, niet meer dan normaal.

Gemiddelde Snelheid : 29,5 km/h.

18 juni 2006

Rit 16 : Gent - Wevelgem Afstand 145 km

Voor deze lange rit kon ik enkel maar met plezier vaststellen dat iedereen er graag bij wil zijn. Jean-Pierre was er ondanks de gebroken rib. Kristoff en Hans moesten wegens ziekte verstek laten gaan. Véronique had een schoolfeest en kon er ook niet bij zijn. Wie er wel bij waren, was Rony, Martin en Frank. Voor deze drie was het de eerste kennismaking en voor Rony en Frank zelfs de eerste keer dat ze zulk een afstand zouden fietsen.

Andre DW had zijn echtgenote meegebracht, niet aan het stuur van de volgwagen zoals vorig jaar, maar met de fiets. Want Jeanette zou een 50 km meerijden. De zoon van Jean-Pierre kroop dan maar achter het stuur van de volgwagen. Ik wil hem hiervoor ineens bedanken want hij heeft dat uitstekend gedaan.

De eerste 75 km liepen over totaal nieuwe wegen en waren vlakker dan bij de vorige edities. Buiten een lekke band van Noel na 13 km, schoten we goed op. Tot de eerste tussenstop reden we mee in het wiel van een klein groepje. Na de eerste tussenstop namen wij de leiding en reden de anderen mee. Vooral Rony en Martin deden schitterend werk en weldra waren we reeds in Proven, over halfweg en aan de grote bevoorrading. Jeanette had tot dan toe vlot meegereden en besloot pas daar om in de wagen te stappen. Knap gedaan. Het verorberen van de broodjes en het bijvullen van de lege bidons nam de nodige tijd in beslag. Het samenkrijgen van de troepen voor het aanvatten van de volgende kilometers duurde al wat langer dan bij de eerste tussenstop.

We waren nog niet lang weg of we hadden onze tweede lekke band. Deze keer was het Martin. Na een snelle reparatie konden we verder en zagen we de Zwarte Berg reeds opdoemen. Aan de voet koos ieder zijn eigen tempo. Andre B en Alain Bo reden van de anderen weg en kwamen samen boven aan. Freddy Vl en Freddy Ve waren de volgenden, met Erwin kort er achter. Ook op de anderen dienden we niet lang te wachten. Verder naar de Rode Berg, welke niet zoveel in houd en dan op naar de Kemmel. Noel was er niet gerust in want vorig jaar was hij niet fietsend boven geraakt.

Als aanloop voor de Kemmel ligt de Monteberg. Freddy Vl en Erwin reden tegen een aardig tempo deze helling op. Alain Bo volgde in hun wiel. Toen beiden wat stil vielen reed Alain Bo alleen door en kon ongestoord de Kemmel oprijden. Tijd genoeg om uit te kijken naar wie als tweede zou boven komen. Dat was Freddy Ve. De vorm is blijkbaar heel goed bij Freddy. Dan alweer Erwin en Freddy Vl. kort bij elkaar. Jean-Pierre was redelijk uitgeteld toen hij boven kwam, wat best begrijpbaar is gezien hij met een gebroken rib rond reed. Plots een verrassing, want Jeanette kwam ook de Kemmel opgereden. Algemene verbazing en bewondering bij de leden voor deze prestatie.

Na de Kemmel was de volgende bevoorrading niet ver meer. Het duurde nu nog langer om iedereen weer op de fiets te krijgen. Eten en drinken waren dringend nodig, want het was toch behoorlijk warm. Nadat iedereen voldaan was gingen we weer op pad. Freddy Ve. had gezegd dat hij na de Kemmelberg er eens een lap op zou geven. Toen enkele sneller mannen ons voorbij staken was het zover. Freddy Ve. glipte mee. Ook Alain Bo en Erwin glipten mee. Er werd duchtig doorgereden, maar nog niet snel genoeg. Willy, Noel en Andre DW achtervolgden en kwamen bijna aansluiten. Alain Bo toond zijn slecht karakter en versnelde om het de achtervolgers moeilijk te maken. Een gesloten overweg gooide roet in het eten. Toen de trein voorbij was, schoot Alain als eerste uit de startblokken. Weer waren het Freddy Ve en Erwin die mee waren. In de achtergrond kromde Martin nog eens de rug en nam de anderen op sleeptouw.

Nadat we allemaal weer samen waren aan het startpunt, kon je de voldoening aflezen bij onze deelnemers. Jean-Pierre doodmoe maar blij dat hij het gehaald had. Frank, Rony en Martin tevreden over de geleverde prestatie. Freddy en Freddy blij met de stijgende vorm. Andre DW trots op zijn vrouwtje. Kortom iedereen dik tevreden na toch wel een mooie tocht. Volgend jaar opnieuw !

Gemiddelde Snelheid : 28,7 km/h.

Rit 17 : Afstand 84 km

Een traditioneel moeilijke rit voor de wegkapiteis stond op het programma. De streek tussen Zwijnaarde -Deinze en St Martens Latem is onbekend terrein. Elk jaar opnieuw is het wat zoeken om de weg te vinden. Dit jaar is Kristoff, een van de wegkapiteins ziek, zodat Alain Bo zijn plan moest trekken. Tot Zwijnaarde liep alles vlot, daarna begon het een beetje moeilijk te worden.

Gelukkig was er Rony die een handje toestak en ons vrij goed door De Pinte en Nazareth loodste. Op weg naar Lozer raakten we echter van het goede spoor af. We bleken ineens richting Gent te stomen, terwijl we richting Deinze moesten. Toen de fout werd ontdekt, werd een alternatieve route via Nevele uitgestippeld. Dit werd door de meesten niet slecht ontvangen, gezien we zo op langs het Schipdonk kanaal uitkwamen.

Zeker Erwin zag dit wel zitten. Hij zette zich op kop en mende de groep tegen hoge snelheid naar Deinze. Freddy Vl. nam ook een stuk voor zijn rekening en op het einde gaf Rony er nog een lap op. Aan de glunderende gezichten te zien, had iedereen zich wel geamuseerd.

Op weg naar Gavere kreeg Jean-Pierre een lekke band. Van het oponthoud werd er door enkelen geprofiteerd om een sanitaire break in te bouwen. Zo ook Willy. Hij koos een plekje aan de overkant van de steenweg, liet daarbij zijn fiets onbewaakt achter met dit tot gevolg :



Willy was dan ook zeer verbaasd zijn fiets daar terug te vinden. Hilariteit alom. De dader was zo vriendelijk om de zaak weer in orde te maken, na een foto met fiets, Willy (het slachtoffer) en Andre B (de dader)



Dank aan Frank voor de foto's genomen met de GSM.

Andre B maakte het later goed door een serieus stukje kopwerk te verrichten tussen Semmerzake en Merelbeke. Maar eerst namen we weer even een stukje dijk tussen Gavere en Semmerzake. Het was alweer Erwin die daar de leiding nam. Zo waren we snel in Melle en kon de aanloop naar de spurt beginnen. Noel toonde zich in het laatste stuk.

Alain Bo wipte weg voor de laatste bocht en Erwin ging mee. Samen hadden ze een kleine voorsprong. Alain drong Erwin de kop op. Achter hen was het Rony die de achtervolging op gang bracht. Dan wacht je vooraan best niet langer en Alain snelde Erwin voorbij om de spurt te winnen. Erwin bleef nog net voor nummer 3 Andre B.

Ondanks de dreigende wolken en regendruppels, waren we droog terug thuis en installeerden we ons zelfs op het terras. Net toen iedereen definitief naar huis reed begon het echt te regenen om niet meer te stoppen tot de avond. Voor een keer een meevaller met het weer dit jaar.

Gemiddelde Snelheid : 30,3 km/h.

Rit 19 : Afstand 74 km

Een rit naar Holland en terug stond er op het programma. Het weer viel beter mee dan voorspeld en er stond tegen deze middag een barbeque op ons te wachten. Reden genoeg om niet te talmen en stipt te vertrekken. Met de wind in de rug reden we met 11 ons doel tegemoet. Alain Ba en Alain Bo verzorgden de eerste 30 km het kopwerk en blijkbaar had niemand zin om eens snel te rijden.

Mendonk, Langelede en Nederland werden afgehaspeld, zonder ook maar een tempo versnelling. Niet dat er niet werd doorgefietst, maar blijkbaar vond iedereen het goed zo. In Nederland kwamen ook Erwin, Andre B en Dominique op kop rijden. In Stekene was het dan eindelijk prijs. Aanstoker was Alain Bo die op de parallelle weg naast de expres weg eens aan de boom schudde. Blijkbaar was dat het sein waarop een paar anderen gewacht hadden, want Alain Ba, Freddy Vl, Rony, Andre B en Erwin stoven er van door. Dominique en Alain Bo konden nog net hun wagonnetje aanpikken want tegen de wind in werd er duchtig tempo gemaakt. In Wachtebeke werd op de rest gewacht maar niet voor lang. Alain Ba was aan het domein Puyenbroek alweer weg. Weliswaar op aangeven van Rony. Ook Erwin en de andere Alain stoven mee. De rest liet de 'zotten' rijden.

Kort daarop waren we alweer aan de brug over de E17. Willy en Dominique zetten het offensief in, maar Freddy Vl counterde, geolgd door zowat de rest van de groep om toch maar eerste boven te zijn. De spurt werd aangetrokken door Alain Ba. Martin, Erwin en Alain Bo spurtten voor de winst. Het werd een millimeter gebeuren tussen Erwin en Alain Bo. Geen van beiden kon zeggen wie gewonnen had. Laat ons dan maar een gelijke plaats optekenen.

We waren zo snel terug, dat we zelfs nog op ons gemak een kriekske konden drinken op het terras bij Roland, vooraleer de BBQ aan te vatten.

Gemiddelde Snelheid : 30,5 km/h.

Rit 20

La Houppe

Prachtig weertje vandaag , geen wolk te bespeuren, de zon hoog aan de staalblauwe hemel. Vandaag voert de rit ons naar la Houppe. Is het de warmte, de vakantie of de schrik van de hellingen? Er komen slechts 8 renners opdagen. Laat ons zeggen de harde kern. André Bo, André DW, Martin, Willy, Ronny, Jean Pierre, Kristof en Erwin stonden aan de start. Kristof, de wegkapitein, liet even op zich wachten daar hij nog iets moet steken bij Véronique, het bleek echter een wiel te zijn. Véronique reed mee met Jeanette DW in Heusden daar het een zware rit was bij De Trappers. Alain Bo bereidde zich mentaal voor op de koers in Hoofdplaat in de namiddag, waar hij 13de eindigde door problemen met de ketting.

De magnificient eight dus op weg. Er kan niet getalmd worden dus leggen de kopmannen Kristof en Erwin er maar de pees op. In Melle houdt Kristof het al voor gezien en Jean -Pierre gooit zich volop ,in de strijd op de kop tot in Zottegem. Op de markt hebben we pech, Jean Pierre valt plat. Rustig iets drinken, vrouwtjes bekijken etc…. en dan vlug weer volle vaart.

Al gauw gaat het tempo iets trager na Zottegem bij de eerst hellingen. In Everbeek bij de tweede serieuze helling valt Kristof even aan om direkt weer te stoppen met het excuus dat de conditie er nog niet helemaal is. Erwin heeft zich laten verleiden en heeft er een lap op. In de laatste 50 m had hij echter André Bo niet zien komen en werd nog geklopt.

Al gauw rijden we langs het weidse uitzicht op de hoogte van la Houppe. De afdaling van meer dan 8% op een smal straatje ging bijzonder vlug en even moeten we inhouden voor een auto. Daar doemt de helling op waarom het te doen was vandaag. Iedereen begint flink in de trappers te staan en Erwin neemt weer de vlucht. Tegen hoog tempo '22 per uur' blijft hij doorklimmen maar alweer voelde hij iets in het wiel. Net voor de laatste bocht springt André Bo uit zijn wiel bedankt hem voor het werk en komt alweer als eerste boven. Even later volgen Martin en Willy en André DW en de rest op enkele tientallen meters daarna.

Terug richting Brakel, hoge snelheid naar beneden met op kop Ronny. Langs de café van Van Peteghem en dan de helling naarboven. Martin en Willy geven er een lap op maar vallen stil achter de eerst bocht, Erwin gaat er weer voor maar alweer diezelfde André Bo dicht het gat. Even probeert Erwin nog aan te pikken maar het is te vergeefs. André DW komt ook sterk boven maar dat is zeker te danken aan zijn training gedurende de voorgaande week (elke dag zo een 70 km).

Langs Elst , Munkzwalm met Willy op kop naar beneden en zo terug richting Munte. Martin bijgenaamd 'Papa' neemt de kop voor Munte en trapt er hard op los zodat hij even tot de orde geroepen wordt , maar al vlug loopt het tempo weer op. Jean Pierre krijgt af te rekenen met krampen door op kop te willen rijden bij het eerste deel van de rit , enkele duwtjes en alles komt weer op zijn plooi.

Voor de spurt wachten de renners tot na de laatste bocht. De versnellingen kraken maar twee man loopt ervandoor. Kristof en Erwin. Men perst met grote kracht en de lijn schijnt wel te zijn verschoven. 52 per uur waar blijft ze, onder gekerm en gevloek van Erwin haalt Kristof het met een half wiel voorsprong. De rest zoals in de Ronde van Frankrijk op 4 seconden Z.T. De Kriekskes smaken dubbel zo lekker vandaag.

Gemiddelde snelheid : 28.7
Afstand : 94 km

Bedankt voor het verslag.

6 augustus 2006

Rit 23 : Afstand 88 km

Vandaag stond de Muur en de Bosberg op het programma. Negen leden namen de handschoen op en gingen de uitdaging voor het klimwerk aan. Kristoff, Freddy Ve en Freddy Vl, Andre B en Andre DW, Alain Bo, Erwin, Rony en Jean-Pierre. Plus een gast die eens kwam prberen. Niet echt de ideale rit, maar als je dit aankan is de rest geen probleem.

De aanloop verliep rustig en vlekkeloos. Toen we bijna in Geraardsbergen waren was er een gerammel alsof er iets van een fiets losgekomen was. Rony reed speciaal terug om na te kijken wat het was. Het bleek in ieder geval niets van een koersfiets te zijn, zodat we met gerust gemoed aan de Muur konden beginnen. Een rommelmarkt voor de kerk bracht ons even in verwarring, maar eenmaal daar voorbij was het elk voor zich. Boven werd de volgende volorde opgetekend : Alain B, Andre Bo, Kristoff, Freddy Vl, Erwin. Freddy Vl had moeite gehad om Erwin te passeren want deze had tijdens zijn klim tactisch de doorgang afgesperd door van links naar rechts over de weg te zwalpen.

Naar de Bosberg dan. Na een snelle afdaling kwamen we al snel op het vals plat. Alain B bepaalde het tempo. Blijkbaar lag het hoog gennoeg want eenmaal op de kasseien van de Bosberg liet de rest hem begaan. Boven werd exact dezelfde volgorde als op de Muur genoteerd. Rony meldde dat Andre DW een technisch probleem had, maar mechanicien Kristoff had geen zin om naar beneden te rijden en de Bosberg nog eens te beklimmen. Dat bleek niet nodig want even later was Andre daar al. De ketting was er enkel afgelopen aan de voet.

De rest verliep zonder problemen, in die mate dat we wel nog eens wouden doorrijden op het stuk tussen Oordegem en Wetteren. De snelheid ging omhoog. De Pascal bocht werd deze keer probleemloos genomen. Maar dan kwamen we in de opstelling van de Oogststoet terecht. Het was het beste om onze inspanning te staken en rustig tussen de tractoren en karren door te rijden. Gezien het vrij hoge aantal kilometers werd beslist om niet langs de sprintplaats te passeren en recht naar huis te rijden. Onze gast had het er zeer goed afgebracht en de rit probleemloos afgewerkt.

Gemiddelde Snelheid : 27,5 km/h.

Rit 24 : Afstand 80 km

In contrast met de bergrit van vorige week, vandaag een vlakke en te verwachten snelle rit. We reden namelijk van Vinderhoute tot Deinze langs het kanaal. Gezien de problemen van de voorbije weken rond het snel rijden werd vooraf duidelijk afgesproken van waar er vrij werd gereden en wie er niet aan zou mee doen.

Aanwezig waren Hans, Martin, Willy, Andre DW, Andre B, Alain Bo, Rony, Erwin en Jean-Pierre. Zonder problemen reden we tot de afgesproken plaats waarna de groep in twee delen viel. Alain Bo, Andre B, Erwin en Jean-Pierre in de snelle groep en Martin, Rony, Hans, Willy en Andre DW in de minder snelle groep. Groep 1 reed gemiddeld 38 a 39 km/u, groep 2 reed 35 a 36 km/u. Er is dus zeker geen sprake van een trage groep. Bij de snelle jongens moest het op het einde nog wat sneller. Erwin dreef de snelheid op tot 44 km/u. Andre B en Alain Bo zaten in zijn wiel te wachten tot hij wat stil viel om weg te glippen. Alain Bo reageerde als eerste en iets te fel voor Andre B. Daardoor werd groep 1 kompleet verbrokkeld en kwam ieder apart aan in Deinze. Even later kwam groep 2 al aan. Hier had het verstand het gehaald op het hart en kwam iedereen samen aan.

Toen reden we naar Gavere. We verkozen om niet langs de Schelde te rijden, omdat we vreesden dat er controle zou zijn op wielertoeristen. Daarom de "moeilijkere" weg, via Semmerzake en Melsen. Moeilijker omdat het hier toch wat bergop en bergaf gaat. Jean-Pierre had blijkbaar goede benen vandaag want hij reed heel veel op kop.

Er werd vandaag wel gesprint. Onze "oudjes" Andre B en Andre DW reden op kop en ze hadden blijkbaar een plannetje afgesproken. Andre DW mocht aanzetten en Andre B liet het gat vallen na een bocht. Iedereen zat een beetje te kijken tot Martin besloot om er naar toe te rijden. Jean-Pierre vloog er nog eens voorbij en ook Hans kwam nog fel opzetten. Net voor de laatste bocht sprong Alain Bo weg en Erwin sprong mee. Direct was er een groot gat, maar geen van beide wou met de ander naar de meet. Er werd getwijfeld. Ondertussen was Rony uit een ingesloten positie losgekomen en had zijn TGV in gang gezet. Andre B wou zijn wagonnetje aanhangen maar de TGV reed al te snel. Alain Bo zag hem komen en trok zich ook op gang maar werd evenzeer gepasseerd. Erwin was totaal verrast. Gevolg : Rony won met een fietslengte voor op Alain Bo, Erwin derde en Andre B vierde. Toch wel een leuk en verrassend spurtje.

Gemiddelde Snelheid : 30,2 km/h.

Rit 25 : Afstand 82 km

Met 3 bergen op in het schema, Eikenberg, Varent en Molenberg, het nogal flauwe weer (hoeveel keer heb ik dit gedurende dit seizoen al niet moeten opschrijven) en de verlofperiode zorgden voor een eerder matige opkomst. De aanwezigen waren Andre DW, Andre B, Jean-Pierre, Willy, Martin, Rony, Alain en Freddy Vl. Deze laatste was naar een feestje geweest, had daar nogal bourgondisch van genoten en wou bijgevolg even komen uitwaaien.

Op weg naar Oudenaarde moesten we over de bult aan de Prinsenmolen in Baaigem. Niet iedereen kon deze opwarmer apprecieren, want het is en blijft een slechte kasseiweg die behoorlijk omhoog loopt. Even later kon iedereen uitblazen want Jean-Pierre reed lek. Tijdens de herstelling werd er opvallend veel gegekscheerd tussen de leden. De sfeer zat er blijkbaar goed in. Na het oponthoud reden we naar Nederzwalm waar we de brug naar Zingem namen om dan zo langs de Schelde naar Oudenaarde te rijden. Net toen we daar de brug wilden oprijden ging deze voor onze ogen omhoog. We wilden niet wachten en fietsten door tot de volgende brug. Langs Leupegem en Etikhove kwamen we eindelijk aan de eerse helling van formaat : de Eikenberg.

Freddy Vl en Jean-Pierre stoven er van door maar moesten al gauw gas terug nemen. Bij Freddy werd dit vooral door de darmen ingegeven, aangezien hij het risico liep om bij te grote inspanning, een "remspoor" achter te laten. Alain Bo en Andre B namen het commando over en kwamen in die volgorde boven. Freddy was toch nog derde. Na de hergroepering boven en het innemen van bananen en koeken door de meesten werd de afdaling ingezet. Al gauw stonden we aan de voet van de Varent. Ook hier nam Freddy de leiding, maar halweg gebeurde het zelfde als op de Eikenberg. Eerst Alain en daarna Andre B Kwamen hem voorbij. Boven moest Freddy even op een muurtje gaan liggen om de ergste krampen in de buik te verwerken.

Naar beneden alweer tot de Molenberg. Jean-Pierre leefde zich eens uit in de afdaling. Aan de voet van de Molenberg draaide Alain als eerste op. Een goede startpositie is alles bij deze bult. Deze keer kon Freddy evenwel wel Andre B afhouden en kwam als tweede boven. In de achtergrond was Martin heel tevreden dat bij deze alle hellingen verteerd waren. De "moral" steeg direct een paar tellen, zodat vanaf nu Martin mee in de voorste gelederen te vinden was. Ook Andre DW was ondertussen goed opgewarmd en kwam vooraan tempo maken. Op de terugweg in Oosterzele reed hij zelfs iedereen uit de wielen.

In de afdaling van de Betsberg had Rony nog pech. Zijn ketting brak en moest ter plekke hersteld worden. Gelukkig had Jean-Pierre geschikt materiaal bij waarmee de ketting kon hersteld worden. Rony kon wel niet meer op zijn buitenblad rijden, zodat hij zijn sprint overwinning van vorige week niet zou kunnen over doen. Op weg naar Melle vochten Andre B en Alain Bo nog een robbertje hardrijden uit. Gewonnen door Andre.

De spurt werd heel lang uitgesteld. Pas in de laatste bocht werd de ban gebroken. Het was Andre B die als eerste aanzette. Freddy reageerde, evenals Martin en Alain. Martin raakte niet in het wiel van Freddy zodat Alain zich moest reppen om nog dat van Freddy te pakken te krijgen. Ondertussen bleef Andre B doorstomen. Freddy raakte in het wiel, net op tijd voor Alain om beiden te remonteren en als eerste over de streep te komen. Freddy reed bij de dichtst bijzijnde straat recht naar huis, om eindelijk kwijt te raken waar hij al zo lang mee zat.

Gemiddelde Snelheid : 28,2 km/h.

Rit 26 : Afstand 85 km

Een aardschok liep na afloop door de tussenstand. Andre DW, de koploper, is met verlof en kan bijgevolg niet meerijden. Er werd dan ook duchtig van geprofiteerd door de leden die achter hem staan in de stand om op allerlei slinkse wijzen de afstand van deze rit de hoogte in te jagen. Het viel op dat we vandaag toch wel veel wegenwerken en bijhorende omleidingen moesten afleggen. De vooropgestelde afstand van 80 km werd dan ook met 5 km overschreden. Op het einde hadden we dus 85 km op de teller. Degene die hier meest mee in zijn nopjes was, was Erwin. Hij had al uitgerekend dat met de kilometers van volgende week, hij op de derde plaats zou terechtkomen.

Door het regenbuitje net voor de start was de opkomst maar mager. Frank en Hans waren er weer bij, maar Andre DW, Willy en Freddy Vl dan weer niet. Ook nog aanwezig waren Rony, momenteel aan de leiding in de tussenstand, Martin, Erwin, Andre B, Jean-Pierre en Alain. In totaal 8 man. Er werd rustig maar dapper doorgereden. Jean-Pierre sleurde samen met Andre B aan de kop. Eenmaal in Nederland mocht men zich eens laten gaan. Pas nadat Alain Bo een eerste versnelling plaatste schoot de rest ook in gang. Erwin en Andre B waren de motoren van deze versnelling.

Eenmaal weer in den Belgiek, reden we weer rustig verder en kwamen we in de wegenwerken terecht. Toen we de weg vroegen aan een plaatselijke inwoner stuurde deze ons een wat na verloop van tijd bleek, zandweg op. Wij terug en waarschijnlijk zal de niet zo brave man eens goed gelachen hebben. Uiteindelijk kwamen we op een fietspad richting Moerbeke terecht. Buiten het feit dat er heel veel paaltjes en fietssluizen waren was dit eens aangenaam. Op weg naar huis zijn we nog 3 keer over de E17 gereden, om kilometers te maken volgens de ene; om in de Breestraat uit te komen voor de spurt, volgens de andere. In de Breestraat versnelde Erwin direct. Alain zat in zijn wiel met Andre B daarachter. Halfweg viel Erwin stil en nam Andre B over. Alain Bo moest bijgevolg niet veel doen om de spurt te winnen. Na deze drie kwam Frank aan, met als enige opmerking: Dat ging toch wel een beetje te rap voor mij.

Volgende week, als het tenminste droog weer zal zijn, de gevreesde Koppenberg.

Gemiddelde Snelheid : 29,2 km/h.