Home  Archief

WTC De Trappers Laarne
Ritverslagen 2004

Rit 1 : 7 maart 2004

Rit 1 : 47 km

Deze morgen mochten we niet zoals verwacht 3, maar 4 nieuwe leden verwelkomen. Voor U lezer, wordt het er neit gemakkelijker op. We hebben nu naast 2 Freddy's en 2 André's ook nog 2 Alains. Blijf er maar wijs uit worden. De nieuwe leden zijn : Ronny, Roger, Alain Ba. en Elien. Dit brengt ons ledentotaal op 18. Vandaag waren we met 16 leden present, plus nog Bart, een vriend van Alain Bo.
Het was de eerste rit en de voorziene afstand was eerder beperkt, daarom is er ook niet zo veel gebeurd. Zoals steeds tijdens de eerste ritten, een paar lekke banden. Noel en Alain Ba. waren de pechvogels met dienst. Van beide kan u hier een foto bekijken. De enige die een knuppel in het hoendenhok wierp was Alain Bo. Tegen het einde aan werd er heel even duchtig de pees opgelegd. Freddy Vl., Martin, Willy en Roger konden aanpikken. Na deze inspanning was het Kristoff die nog eens overnam. Deze keer was enkel Noel en Alain Bo. mee.
Er werd ook al een eerste keer gespurt. Blijkbaar hebben we er een spurter bij want Alain Ba. klopte André Bo. en Kristoff in de eindspurt. Daarna mochten we vaststellen dat de Kriek bij Roland nog steeds van uitstekende kwaliteit is. En we kregen er van Roland nog een kippehapje bovenop.

Rit 2 : 14 maart 2004

Op Freddy Vl. na waren dezelfde leden als vorige week op post. Dat maakt dat we met 15 mannen en vrouwen waren om deze toch wel winderige rit aan te snijden. Het eerste deel van het parcours hadden we wind in de rug, wat er voor zorgde dat het tempo redelijk hoog lag. Het waren onze nieuwe leden Rony en Alain Ba die het commando voerden, afgewisseld met Martin, Jean-Pierre en Willy. Willy was zelfs iets te enthousiast en reed op een bepaald moment 10 meter voor de groep uit.
We bleven mooi samen tot we net na Mendonk de lange dreef naar Wachtebeke insloegen. Alain Bo had tot dan toe zich achteraan in de groep opgehouden en vond het blijkbaar tijd om het tempo op te trekken. Direct zaten er paar anderen in het wiel. Martin, Roger, Kristoff, Alain Ba en Andre B lieten zich niet verrassen en sloten aan. Toen besloot Roger dat zijn moment gekomen was en gaf er een serieuse lap op. Beide Alains moesten zich dubbel plooien om in het wiel van Roger te geraken, evenals Kristoff die ook nog kon aansluiten. Toen waren we nog slechts halfweg de 2,5 km lange dreef en was het licht uit bij Alain Ba. Ook Roger moest even naar nieuwe adem happen. Alain Bo nam dan maar de leiding tot Roger voldoende gerecupereerd was om er nog een lap op te geven. Nu was enkel Alain Bo in staat om te volgen. Op het einde van de dreef kwamen de manschappen in stukken en brokken weer samen. De eerste serieuse test had voor nogal wat averij gezorgd.
Bijna onmiddelijk daarop sneden de lange weg langs het domein aan. Ook een stuk van 2,5 km en traditioneel ook een plek waar we al eens hard durven rijden. Weer waren er een paar die zich niet stil konden houden. Eerst reden er 4 weg, dan nog eens 2. Toen schoot Kristoff in actie, met Alain Bo in zijn wiel. Ze raapten eerst de 2 achtervolgers op en kwamen dan op en over de 4 eersten. Hier zat oa Roger, Willy en Alain Ba bij. Ze twijfelden iets te lang en het gat was gemaakt. Kristoff en Alain Bo reden goed rond en konden hun voorsprong nog wat uitbouwen. Ook nu weer kwamen de leden in stukken en brokken weer samen. In een gesprek met Rony vertrouwde hij mij toe dat hij verbaasd was over de kwaliteiten van onze club. We worden blijkbaar algemeen erkend als een club van de derde divisie. Hij vertelde er nog bij dat heel wat collegas van andere club aardig zouden verrast zijn indien ze eens met ons meereden. Het is altijd leuk om dit eens van iemand anders te horen.
Hierna werd richting huiswaarts gereden, met de wind op kop. Het tempo daalde sterk ten opzicht van het heenrijden. Het waren de twee Alains die de groep op sleeptouw namen doorheen de strakke tegenwind. Eenmaal het cafe in zicht werd er nog gespurt. Alain Ba trok de spurt aan. Van veel te ver werd er al overgenomen door Alain Bo wat Noel, Andre B en Kristoff in staat stelden om hiervan te profiteren. Kristoff haalde het van Noel terwijl Andre B derde was.

Afstand : 51 km
Gemiddelde snelheid : 28,5 km/u

Rit 3 : 21 maart 2004

De kilometers gaan gestaag de hoogte in. Deze morgen meldden twee leden zich ziek : Jean-Pierre en Kristoff. Frans is er nog steeds niet bij, maar we hadden wel een gastrenner die eens wou proberen of hij met ons mee zou kunnen. Vanuit de hoek der weergoden mochten we alweer op hun goedkeuring en bijval rekenen. Veel wind maar regelmatig was de zon te zien en bovenal geen spatje regen te bekennen.

Veronique had bijna de start gemist maar dankzij de moderne technologie (de GSM) werd de groep even stilgelegd en kon Veronique alsnog probleemloos de rit meerijden. Van bij de start was het wind op kop en het waren de twee Alains die de taak op zich namen om het commando te voeren. Willy zat met iets te veel alcohol in zijn benen na de voorbije nacht en deed bij elke helling goed zijn best om dit uit zijn lijf te verwijderen. Bij elke helling vloog hij omhoog tot de laatste druppel alcohol verbrand was. Onze gastrenner had het ondertussen reeds een paar keer kwaad gekregen. De omstandigheden waren zeker niet ideaal om eens mee te rijden. Het parcours was niet vlak te noemen en de wind maakte het voor iedereen lastig rijden. Gelukkig deden Rony en Dominique prachtig werk door af en toe eens een duwtje te geven.

Aangezien we af te rekenen hadden met tegenwind, hadden we ter compensatie ook regelmatig de wind in de rug. Op die momenten ging het natuurlijk goed vooruit. Toen we de laatste tiental kilometer aansneden in Uitbergen kregen we echter weer de wind op kop. Het tempo daalde bij gevolg. Alain Bo besloot om voor de lol eens de groep voorbij te fietsen als "aanmoediging". Dat ging echter zo vlot dat hij ineens 100 meter voor de groep uit reed. Na even ingehouden te hebben, kwam de groep niet dichter, zodat hij besloot om aan een rustig tempo alleen verder te fietsten. Toen de Scheldedijk steeds dichter kwam, werden een paar mannen in de groep onrustig en probeerden het gat dicht te rijden. Eerst ging Noel, dan Alain Ba, Martin en Andre B. Alleen Noel slaagde erin om de kloof te overbruggen. De andere drie bleven hangen op een 150 meter. Op de dijk zelf zat de wind zo mogelijk nog meer in het nadeel. Alain Bo vroeg aan Noel om over te nemen, maar dat lukte niet direct. Op het einde van de dijk lukte het wel en hierdoor kon Alain Bo iets recuperen. Bij de achtervolgers werd het ook te lastig en ze dienden uiteindelijk nog wat meer afstand prijs te geven.

De spurt kreeg deze keer van ver op voorhand in een verassende wending. Na een bocht trok Alain Ba serieus op, Alain Bo die mee op kop reed reageerde onmiddelijk, evenals Noel. Met hun drie waren ze ineens los van de groep. Alain Ba reed krachtig door, zodat de anderen al geklopt waren nog voor de eigenlijke spurt begon. Alain Ba zette ook nog eens zelf de spurt in, maar Alain Bo en Noel konden hem remonteren. Ook omdat er iets haperde aan de versnelling van Alain Ba. Alain Bo. won voor Noel en Alain Ba.

Bij al dat mannelijk geweld moet wel eens gezegd worden dat onze vrouwen ook aardig hun mannetje staan. Elien zal in de komende weken nog wel eens in deze verslagen opduiken, want ze heeft geen schrik om iemand achterna te springen. En Veronique is er ook altijd weer bij.

Afstand : 60 km
Gemiddelde snelheid : 28,3 km/u

Rit 4 : 28 maart 2004

Op deze zonnige, maar frisse dag waren er 17 leden aanwezig. Alleen Luc en Noel waren er niet bij. Ondanks het feit dat Pascal de vorige week tijdens zijn proefrit bijzonder had afgezien, heeft hij toch besloten om zich bij ons aan te sluiten. Daarmee staat ons leden aantal nu op 19.

De rit verliep vlot, geen lekke banden en weinig wind die ons het peddelen lastig maakte. Het duurde geruime tijd vooraleer de eersten zich aan een nummertje waagden. We kwamen in Mendonk weer langs de dreef waar er in rit twee nogal duchtig was doorgegaan. Bij Roger was dit duidelijk blijven hangen, want hij kwam gretig aan de boom schudden. Direct was de groep in verschillende brokken gesplitst. De hardrijders vooraan, dan een groep tempo makers en dan de "bus". Alleen zat de bus nogal kort achter de tempo groep deze keer.

Na deze eerste inspanning mochten we genieten van de mooie natuur, daar we een flink stuk langs de moervaart hebben gereden, tot voorbij de suikerfabriek in Moerbeke. Daarna reden we richting Lokeren. En vanaf toen werd er duchtig met tempo wisselingen gereden. Elkeen liet zich niet onbetuigd om eens aan de kop te sleuren. Jean-Pierre, Willy, Rony, Roger, Andre, Andre B, noem maar op. Op weg naar Berlare, kwamen we aan een stuk kassei en daar trok Alain Bo eens van leer. Op het einde van de kasseistrook lag de brug over de E17. Al een geluk dat hij met ruime voorsprong aan de brug kon beginnen, want anders was hij gegandeerd voorbijgezoefd door de rest. Van stilvallen gesproken.

Er restte ons enkel nog een passage op de dijk tussen Schellebelle en Wetteren. Freddy Ve. koos voor een geheel eigen weg om op de dijk te komen. Alweer was het onmiddelijk Roger die er een lap op gaf. Alain Ba nam over en een de groep hing op een lint. Halfweg was het nog eens Roger die een versnelling plaatste. Het gevolg van al die schermutselingen was dat uiteindelijk Kristoff en Alain Bo weg waren. Enkel Alain Ba en Andre B waren nog in staat om het kloofje te overbruggen. Daarna volgende er nog 4 met oa Roger, Martin en Freddy Ve. Daarna kwam Elien die bij haar twee metgezellen een stevige indruk had nagelaten. Deze keer was er geen spurt.

Afstand : 69 km
Gemiddelde snelheid : 28,5 km/u

Rit 5 : 4 april 2004

Veel wind bij de start, maar geen regen. De weergoden waren ons alweer gunstig gezind. De mannen die gisteren hun Ronde van Vlaanderen hadden gereden, hadden er ook al van kunnen meespreken. Wie waren de dapperen geweest. Kristoff, Andre en Roger hebben de volledige 140 km gereden, terwijl Alain Bo en Andre B een eigen (verkorte) versie van 92 km hadden afgelegd.

Uiteindelijk is tijdens de volledige rit van vandaag de wind nog goed meegevallen. Echt tegen zat hij slechts sporadisch. Wat niet weg nam dat er toch nog behoorlijk moest "gestoempd" worden. We hadden vandaag ook onze volgwagen mee en zijn hem onderweg eens kwijtgespeeld. Alweer bracht de GSM technologie de oplossing voor dit probleem.

Twee man fietste zich vandaag echt wel in de kijker, Rony en Willy. Rony voor zijn sleurwerk aan de kop van de groep. Hij bleef vandaag maar vooraan beuken. En Willy omdat hij elk heuveltje en elke brug aangreep om zich eens los te wrikken uit de groep. Een keer werd hij op een brug geklopt door Jean Pierre, maar de andere keren vloog hij naar boven. Vooral op Wetteren brug maakte hij indruk.

In Aalst dienden we even te wachten op de volgwagen omdat die voor de lichten stond. Onze dames waren een beetje verder gereden. Om aan te tonen dat we toch wel een slecht karakter hebben, zijn we netjes in hun wiel gaan zitten toen we terug aansloten. Het was "toevallig" een stuk met tegenwind. Even verder kwamen we weer op een weg met wind in de rug en hebben we maar weer de kop overgenomen.

De sprint was deze keer een koninginne spurt. Alain Ba had voor een serieuse breul in de groep gezorgd en de beste sprinters waren allen mee (op Noel na die er niet bij was vandaag). Alain Bo, Kristoff, Roger, Freddy Ve. en Andre B. zaten allemaal in zijn wiel. De sprint werd ingezet door Andre B, overgenomen door Alain Bo, dan kwam Kristoff, Alain Ba en ook nog Roger. Kristoff won, voor Alain Ba en Roger. Bij Kristoff was er niets te merken van zijn uitstap van gisteren, bij Alain Bo was het wel zichtbaar met slechts een vijfde plaats. Toch wel weer een sterk nummertje van Alain Ba. 2 kilometer op kop sleuren en dan nog tweede in de spurt, chapeau.

Afstand : 73 km
Gemiddelde snelheid : 27 km/u

Rit 6 : 11 april 2004

Zoals het zo stilaan een traditie begint te worden, rijden wij op de dag van Parijs-Roubaix ook onze helle klassieker. Alle kasseistroken uit de buurt worden aangedaan, in totaal 10 stuks. Blijkbaar is dit toch een gevreesde rit voor een paar van onze leden, daar de opkomst maar mager was. Uiteindelijk bleek het vooral om ziekte en vakantie te gaan, en niet om schrik voor de kilometers kasseien.

Welke stroken stonden op het programma? We begonnen al onmiddelijk met de Kasteeldreef in Laarne (800 meter lang), daarna de Kalverhagestraat in Melle (600 meter). Hierna moeten we al even verder rijden om de volgende stroken te vinden in Velzeke. Eerst de Lindestraat, een steile afdaling mat daarna een klimmetje (500 meter lang), waar Dominique eens aan de boom schudde. Dan de gekende Paddestraat (2300 meter) in de "gemakkelijke" richting. Hier kwam Kristoff er als beste doorgedokkerd.

Via een ommetje langs Roborst kwamen we weer in Velzeke uit, waar we de Lippenhovestraat (1200 meter) meenamen, in de "moeilijke" richting . Nu was het een strijd tussen Roger en Kristoff om als eerste door te komen. Hierna was het op kasseivlak weer even stil. Tot de volgende strook in Bavegem, de Kerkkouterstraat (800 meter lang). Nu was het Alain Bo. die als eerste van de kasseien was.

De volgende kasseistrook in Oordegem was een makkie. Aan de kerk de kasseien af naar beneden (slechts 400 meter). Het moet gezegd dat niemand er iets op tegen had dat dit stukje er ook in zat. Maar dan wachtte de finale in Kalken met maar liefst 3 stukken kassei. En met de Berringstraat, veruit de slechtste van alle stroken. Deze is slechts 400 meter lang en gelukkig, voor de meesten van ons, ligt er een strook asfalt die het berijden van deze kasseistrook doenbaar maakt. Beste hier was Alain Bo. De laatste twee stukken waren de Steenbeekstraat en de parallelle kasseistrook waarvan ik de naam even kwijt ben voor in totaal 800 meter kasseien. Hier was het nog eens Kristoff die als eerste doorkwam, terwijl Alain Bo. geparkeerd stond met een gebroken Look plaatje waardoor de voet uit de pedaal was geschoten. In totaal hebben we vandaag over bijna 8 kilometer kasseien gedokkerd.

Gesprint werd er ook nog. Willy muisde er van ver vanonder en sloeg onmiddelijk een redelijke kloof. Bij de rest zat iedereen naar elkaar te loeren, tot Kristoff zich in gang trok. Alain Bo. zat in zijn wiel en beiden vlogen Willy voorbij. Het werd een spannend duel tot op de streep, nipt gewonnen door Alain.

Afstand : 71 km
Gemiddelde snelheid : 27 km/u

Rit 7 : 18 april 2004

Gisteren hadden onze leden die de Peter Van Petegem Classic hebben gereden kunnen genieten van prachtig fietsweer en een uitstekend georganiseerde tocht. Kristoff, Andre en Andre, Jean-Pierre en Alain Bo hebben de 105 km gedaan, terwijl Roger de 145 km heeft afgewerkt. Vandaag was het nat, koud en stond er een straffe wind. Het type weer waarbij de minder gemotiveerde wielertoerist al eens de fiets op stal laat. Niet bij ons evenwel. 17 leden waren deze morgen present, en zelfs voor één keer allemaal op tijd.

Het parcours van vandaag was niet zo eenvoudig. Er stond menige "molshoop" op het programma. Voor de mannen bij wie het ondertussen al een paar weken geleden was, een niet zo eenvoudige opdracht. Tijdens de rit werd hier en daar dan ook al eens een duwtje gegeven. Een paar flauwe grappenmakers vinden het altijd leuk om eens extra te profiteren. Zo was Alain Bo iemand aan het duwen, maar hij voelde dat het niet vooruit ging zoals het hoorde. Waarschijnlijk zware benen van gisteren, tot bleek dat Alain Ba. aan zijn zadel ging. Zo kwam ook Kristoff vragen om eens geduwd te worden want het ging echt niet meer, tot hij 2 minuten later de brug over de Schelde in Wetteren overdonderde tegen net geen 50 per uur.

Door het slechte weer lag regelmatig ook de groep in verschillende stukken uit elkaar. Zoals het hoort werd er evenwel telkens gewacht tot alles weer samen was. Voor 10 minuten, wel te verstaan. Bij de volgende "hindernis" lagen we weer uit elkaar. Wie heeft zich vandaag laten opvallen : Noel reed al weer uitstekend na 2 weken rust. Willy kon geen berg weerstaan en Rony en Alain Ba die graag en gretig op kop reden.

Tot slot nog een spurt. Wind op kop in de laatste rechte lijn. Alain Bo gaf van ver het slechte voorbeeld en sprong weg. Roger pikte zijn wagonnetje aan. Kort daarop kwamen Andre B en Kristoff aanpikken. Toen viel het stil, maar de rest zat op een veilige afstand. Kristoff trok zich dan op gang en Roger volgde in zijn wiel, maar kwam er niet meer uit. Andre B werde derde voor Alain Bo. Opvallende uitslag aangezien ze alle vier gisteren geen eenvoudig tochtje hebben gereden. Voor ik het vergeet : Dag Dirk, bedankt voor het gezelschap gisteren !

Afstand : 66 km
Gemiddelde snelheid : 26,5 km/u

Rit 8 : 25 april 2004

Bij dit schitterend fietsweer waren toch slechts 13 leden komen opdagen. Vorige week in slecht weer waren we met 17. Dus onze mannen en vrouwen zijn echte flandriens. Of trek ik hier wat te voorbarige conclusies. Het programma voor vandaag was een rit naar Outer, bij Ninove en terug. Flink wat klauterwerk, zonder echte kuitenbijters. Elien kon vandaag pronken met haar nieuwe fiets. Een schoon Flanders machientje.

Blijkbaar vond iedereen het kopwerk van de twee Alains uitstekend want ze mochten bijna de gehele rit dit werkje opknappen. Niemand voelde zich geroepen om eens over te nemen, op uitzondering van Willy en Jean-Pierre. Jean-Pierre heeft ons vandaag allemaal doen schrikken, hemzelf incluis met een klapband. Een echte oorverdovende knal zorgde er voor dat hij zijn eerste lekke band in 2 jaar had. En van schrikken gesproken. Ongewild hebben we een dame die in haar wagen wou stappen de schrik van haar leven bezorgd. Zij had ons duidelijk niet gezien en dus roepen de kopmannen zoals het hoort "Opgepast" naar de rest van de groep. De dame dacht evenwel dat het voor haar bedoeld was en sprong een halve meter hoog. Sorry mevrouw, maar het was niet onze bedoeling.

Een paar van onze mannen zijn inventieve kerels. Roger en Freddy waren op een helling vooruit gaan rijden tot ze aan een rond punt kwamen. Niet goed wetende welke kant ze opmoesten hebben ze maar eens rond het rondpunt gereden en alzo achteraan weer aangesloten. Probleem handig opgelost.

Het leukste moment en wat iedereen ook de meeste voldoening gaf, was het einde van de rit. In Melle komen we aan het rood licht bij 4 of 5 wielertoeristen. Ze vragen of ze even mee mogen tot Laarne en of we niet te snel reden. Dat mocht van ons. Op Melle brug vindt Willy zoals gewoonlijk dat het niet snel genoeg gaat en rijdt als eerste de brug over. Onze metgezellen wippen allemaal mee, wij natuurlijk ook. Een van die gasten wil zich eens tonen en begint serieus te versnellen. Pech voor hem, maar Alain Bo zit in zijn wiel en die pikt direct aan. De rest van De Trappers volgt gezwind. Alain neemt over en drijft de snelheid op naar 35 km/u. Een van de gasten neemt nog eens over en gaat nog iets harder. Dan schiet Willy uit zijn krammen en vliegt on tegen 40 voorbij. De Trappers pikken in, de gasten beginnen een beetje te twijfelen. Eenmaal de weg ingeslagen naar de eindmeet, zet Alain Ba zich op kop en rijdt zoals stilaan traditie is tegen 42 km/u naar de meet toe. Terwijl alle Trappers de gasen voorbij zoeven, vraagt Andre B, of het gaat. Het antwoord : "Zo rap dat jullie rijden !". Die mannen hadden even gedacht dat een paar grijsaards en wat vrouwen geen probleem zou vormen. Hebben die zich even mispakt. Zoals er ondertussen al verschillende zijn, die er van kunnen meepraten. Ondertussen was vooraan de spurt volop ingezet. Roger gaf van ver er een geweldige snok aan en alleen Alain Bo en Rony waren in staat om te volgen. In de laatste honderden meters was het voor Alain Bo een koud kunstje om hen af te schudden. Alain Bo. won voor Roger en een sterk terugkomende Alain Ba.

Afstand : 77 km
Gemiddelde snelheid : 28 km/u

Rit 9 : 2 mei 2004

Lekker weertje vandaag. Op het programma voor vandaag stond redelijk wat klauterwerk, met als zwaarste beklimming de Hostellerie in Sint-Gooriks Oudenhove. 16 leden waren op het appel. Véronique was er zelfs eerder dan haar fiets. Als inleiding wil ik ook nog even vermelden dat een aantal leden vrijdag hebben deelgenomen op een wielertoeristen koers in de gemeente. De dapperen waren Willy, Martin, Andre B en Alain Bo. Andre B was met zijn 59 jaar de oudste deelnemer en heeft de koers nog uitgereden ook ! Chapeau.

Tot aan de voet van de Hostellerie werd er al redelijk tempo gemaakt en de hellingen onderweg werden vlot verteerd. Toen we aan de klim begonnen sloeg het noodlot toe voor Rony. Zijn versnellingsapparaat was los gekomen van zijn fiets en sloeg in het achterwiel. Gelukkig is hij niet gevallen en kon hij op tijd stoppen. Ondertussen was vooraan het geweld los gebarsten. Alain Ba voerde het commando en reed op het steilste stuk zo sterk door dat enkel Alain Bo met de grootste moeite kon volgen. Kristoff en Roger dienden beide de rol te lossen. Net bij de overgang van het steile stuk naar het minder steile vervolg, werd Alain Ba bijna onderuit gereden door enkele tegenliggers van een andere club. Alain Bo nam over op het minder steile stuk en zorgde ervoor dat er niemand terug kwam. Dicht bij de top schudde hij ook nog Alain Ba af.

Boven hoorden we het nieuws van Rony's pech. De grote meerderheid reed terug naar beneden om te kijken wat we konden doen om Rony te helpen. Na enig beraad werd besloten om het versnellingsapparaat er volledig af te halen, de ketting te verkorten en Rony te laten verder rijden op een vaste pion. De ketting bleek na de eerste poging er erger aan toe dan oorspronkelijk gedacht. Dankzij een lokale bewoner van wie we hamer en werkbank mochten gebruiken werd echter ook dit hersteld door onze vakman Kristoff. Een andere buur had ons water en zeep bezorgd om de handen te wassen, zodat we na een dik half uur oponthoud terug op weg vertrokken. Rony was heel blij, dat hij met de fiets naar huis kon, want iemand uitleggen waar Sint-Goorik Oudenhove ligt om hem te komen oppikken, is geen eenvoudige opdracht.

Er werd dan maar besloten om via de korste weg terug te rijden naar Laarne. Aangezien we op het verste punt waren was dit niet veel gekort. Door een of andere reden was er precies ook besloten om dit tegen een hoge snelheid te doen. Er werd gevlamd dat het geen naam heeft. Een van de grootste hardrijders was Rony, ondanks het feit dat hij slechts een versnelling had. Blijkbaar hadden we hem een te grote versnelling gegeven. Het ging zelfs zo hard, dat Willy op een bepaald moment niet meer kon volgen. De wedstrijd van vrijdag was duidelijk nog niet verteerd. Alain Bo bracht hem weer bij de rest van de gelosten, want ondertussen werd er vooraan nog een schepje bovenop gedaan zodat de groep in twee brak.

Er werd ook nog gespurt. Deze keer had Freddy Ve geluk want bij de eerste schifting vloog hij uit zijn pedaal en kon zich nog net overeind houden. Kristoff verraste de grootste hoop van ons door een vroege uitval waar enkel Alain Ba snel genoeg op reageerde. De spurt werd onder hen beiden geregeld. Het was Alain Ba die het haalde. Alain Bo werd op enige afstand derde

Afstand : 76 km
Gemiddelde snelheid : 29,6 km/u

Rit 10 : 9 mei 2004

Vanaf vandaag weet ik het zeker. Dit is de enige juiste formule voor de wielertoerist : goed ingereden groep x vlakke rit = hoge snelheid. Het bewijs is er, voor de eerste keer dit seizoen meer dan 30 km/u gemiddeld. Gerealiseerd over een lange afstand en met een groep van 15 vaste waarden uit de club.

Naar het einde toe waren er nochtans velen die aan het einde van hun krachten waren, die op hun tandvlees zaten. Dit was heel opvallend waar te nemen bij de brug over de E17. Die brug ligt op een 5 kilometer van het clublokaal en normaal worden daar nog eens alle registers opengetrokken. Deze keer zat ik achteraan en was ik nieuwsgierig naar wat er zou gebeuren. Willy durfde het aan om als eerste een versnelling te plaatsen, maar er zat niet genoeg snee meer op. Er was echter niemand anders die echt voluit kon of wou gaan. Voor een keer zijn we zo goed als gegroepeerd over de brug gekomen. Ondanks truitje trek in de staart van de groep. Er waren er daar een paar die serieus aan het truitje van Freddy Ve. hebben gehangen. Ondanks ook de krampen van Dominique, ondanks het feit dat Jean-Pierre sterretjes zag.

Voordien was er namelijk behoorlijk gas gegeven. Zowat iedereen deed kopwerk en telkens zat de kilometer teller rond de 32 a 33 km/u te bengelen. En als Roger eens op kop kwam, tikten er altijd nog wat kilometers bij. Er waren twee sportieve hoogtepunten in deze rit die een bijzondere vermelding verdienen. In Nederland waren we de grens nog niet over of Rony gaf er een serieuse lap op. Dan kwam Roger die er nog een schepje bovenop deed. En dan kwam Alain Bo in actie. Die had zich tot dan toe opvallend afzijdig gehouden, maar nu vloog hij door een paar bochten en zorgde ervoor dat de groep in stukken brak. Met 5 man waren ze gaan vliegen : Alain Bo, Alain Ba, Kristoff, Roger en Andre B. Vanaf toen daalde de snelheid niet meer onder de 40 per uur. Dit werd een tijdje aangehouden tot bij een splitsing in de weg, waar het aangewezen was om de rest op te wachten. Het was immers niet denkbeeldig dat we elkaar zouden kwijt spelen. We waren nog maar net gestopt toen de GSM rinkelde. Andre DW was lek gereden. Daarmee hadden we ineens wat extra recuperatie tijd. Het geschikte moment voor Roger om gauw een sigaretje te roken ! Net 40 gevlamd, en nu de longen eens goed verzorgen.

Het tweede hoogtepunt was bijna een identieke copie van het eerste maar nu langs het domein in Wachtebeke. Het enige verschil was dat nu bij de demarrage van Alain Bo enkel Kristoff in staat was om te volgen. Eenmaal het gat gemaakt hebben beiden een robbertje "om ter eerst elkaar afmaken" uitgevochten. Resultaat : onbeslist, beide zaten stikkapot na elk een 3 tal uitvalspogingen te hebben gewaagd.

De spurt maakte nog weinig animo los bij de clubleden. Iedereen zat dood of toch bijna. Degenen die probeerden om te spurten vielen ook zeer snel weer stil. De enigen die een serieuse poging ondernamen waren Martin, Andre B en Kristoff. Waarbij Kristoff even in de war was en dacht dat Alain Bo in zijn wiel zat. Toen hij op 100 meter van de streep zag, dat het Andre B was, slaakte hij een zucht van verlichting en spurtte naar de overwinning. Andre werd tweede voor Martin.

Afstand : 89 km
Gemiddelde snelheid : 30,3 km/u

Rit 11 : 16 mei 2004

Vandaag vertrokken we met prachtig weer voor een leuke tocht van 85 km die werd afgelegd tegen een gemiddelde snelheid van 28.6 km/u doorheen het glooiende Zwalmse landschap. Alover Bottelare, Baaigem, Vurste en Gavere naar Asper, Heurne, Eine, St Blasius Boekel en Horebeke, Hundelgem, Balegem,Oosterzele naar Wetteren

We volbrachten dit zonder tegenslag of ongelukken ondanks het feit dat we met dertien waren, op een kleine botsing na toen Freddy Vl bij het omkijken of iedereen volgde in aanraking kwam met een achterwiel maar met wat geluk overeind bleef. En ondanks de soms late richtingaanwijzingen van onze baankapitein (of was dat om onze onstuimigen wat in te tomen ?)

Afwezig waren kopman Alain Bo (koersen!),Luc (werken?), Frans (van de zomer), Noel (kermis), Martin (vrouw?) en Dominique (nachtwerkrecup) Dankzij de krachtpatsers Rony en Alain Ba konden we het eerste gedeelte mooi achter hen uit de wind rijden. Naarmate de tocht vorderde en er wat bergwerk bijkwam werd er afgelost door Freddy Vl en Jean-Pierre. Op zijn beurt moest dan ook Andre DW dan eens overpakken en dan kon ook Willy niet achterblijven. Traditioneel kon deze zich niet bedwingen om bij de minste helling een trap extra te geven wat dan steeds weer als reactie bracht dat Roger er meedogenloos voorbij raasde. Al even traditioneel komt daar dan bij dat als die dappere rode fiets van Willy passeert, de stoot adrenaline bij Freddy Vl loskomt en Willy gecounterd wordt . Freddy Zoetemelk moet dan onze kleinste wat jennen maar zelf roept ie altijd zijn leeftijd in om in de bus te blijven. Pascal, die weer van de partij was, had ondanks wat bijtrainen, nu en dan een duwend handje nodig. Km's doen is ons advies. Veronique liet zich niet kennen en pedaleerde goed mee. En naar Andre Bo moeten we niet zien: die rijdt rustig mee tegen om het even welk tempo en laat ons nog een poepje ruiken als ie wil.

En als het op tradities aankomt: onze Jean-Pierre kon het weer niet laten om op het snelle stuk van Oosterzele naar Westrem de kat de bel aan te binden en er vandoor te gaan. Een echte ontbolstering zagen we van ons Elien : zat ze daarnet nog te kankeren op de lastige hellingen, dan reed ze nu samen met Freddy Vl aan kop waarbij ze zich een buschauffeur voelde en dat tegen 30 per uur achter JP aan. Enkele van ons snelle jongens konden zich daarna helemaal niet houden en koersten tot in Westrem. Elien gaf lik op stuk in de bergop aan de achter-volgers en we moesten ons reppen of ze reed ons uit het wiel, maar zover lieten we het niet komen. Toch had Elien blijkbaar vleugels want ze bleef kop doen. De jump over de brug in Wetteren stond ook op het programma. Freddy Vl greep van ver zijn kans en kon Roger achter zich houden. Op naar de sprint gaven eerst Jean Pierre en daarna Andre DW met hem, het strakke tempo aan. Pas ter hoogte van de Termstraat werd er op los geknald. Kristoff haalde het voor Freddy Verh en Rony. Alain Ba werd 4e nadat hij de sprint wijselijk staakte wegens te brede spurt zodat Freddy Vl in het verkeerde wiel zat en er nog nipt in slaagde om Andre Bo de 5e plaats af te snoepen.

De kriekskes in het stamlokaal smaakten !

Afstand : 83 km
Gemiddelde snelheid : 28,6 km/u

Rit 12 : 23 mei 2004

De korte regenbui een half uurtje voor de start plus het weinig uitnodigend weer zorgden er voor dat er heel wat afzeggers waren. Willy en Alain Ba waren hiervan de twee belangrijkste want daarmee wordt de strijd in het klassement meer en meer toegespitst op een select kransje leden. Nog 4 leden staan op de eerste plaats, die allemaal nog geen enkele rit gemist hebben. Elien zou er normaal ook bij horen, maar zij heeft de fietswijding in het begin van het seizoen gemist. Daar zijn ook 40 km voor het klassement te verdienen.

Pascal was er wel en heeft ondertussen een koersstuur laten monteren op zijn fiets. Hij was er onmiddelijk heel tevreden over. Een van zijn meest opvallende vaststellingen was dat hij zich nu veel beter kon wegsteken achter de rug van zijn voorganger. Het ging duidelijk ook al beter dan de vorige week, alhoewel het alweer een vrij moeilijk parcours was.

Onze wegkapiteins hadden vandaag een serieuse kluif aan deze rit. Een keer per jaar rijden we helemaal rond Aalst en aangezien we daar heel weinig komen is het steeds wat puzzelen. Beide kapiteins (Kristoff en Alain) hadden zich de avond voordien nog over de landkaarten gebogen en gepoogd om alzo (en met de hulp van een spiekbriefje) het parcours te memoriseren. Al bij al is het nog meegevallen, alhoewel dat we veel (nodeloos) zig zag hebben gereden, maar toch nooit langs het zelfde punt terug zijn uitgekomen. 2 jaar geleden hebben we het gepresteerd om 3 keer op hetzelfde punt uit te komen in deze rit.

De rit kende een heel rustig verloop tot ver op de terugweg. Toen begon Rony aan zijn sleurwerk op kop van de groep. Iets voordien had Andre DW zijn versnellingskabel afgebroken net toen hij op zijn grootste verzet lag. Niet echt ideaal op dit parcours. En toen kwam het moment van deze rit. Elien had al eens langs haar neus weg gevraagd of we over Wetteren brug zouden rijden. Welja, was het antwoord. Aan de voet van de brug ontbond ze haar duivels en Jean-Pierre spurtte met haar mee naar boven. Echter, hoe meer de top van de brug naderde hoe moeilijker Jean-Pierre zijn grote molen nog rond kreeg en hoe sneller Elien vooruit vloog. Gevolg : Jean-Pierre geklopt door Elien en algemeen gejuich in de rangen bij deze eerste straffe stoot van Elien ! We hadden het hier al eerder voorspeld, en zie het wordt waarheid.

Tijd voor de spurt. Andre B trachtte iedereen te verrassen met een vroege uitvalspoging. Er stond nochtans een straffe tegenwind, maar juist daarom hoopte hij dat niemand zou reageren. In eerste instantie werd er ook niet gereageerd, tot Roger, Freddy Ve en Kristoff in de achtervolging trokken. Andre B werd gegrepen net op het goede moment, zodat Kristoff het kon afmaken voor Roger en Freddy Ve. Andre B werd toch nog vierde als beloning voor zijn moeite.

Afstand : 79 km
Gemiddelde snelheid : 27,9 km/u

Rit 13 : 30 mei 2004

Voor deze rit waren er slechts 8 aanwezigen, of beter gezegd dapperen. Andre B, AndreDW, Véronique, Elien, Dominique, Rony, Jean-Pierre en Roger waren in de regen naar het clublokaal gekomen. Aangezien ze toch al min of meer nat waren, besloten ze om toch maar aan te zetten voor deze rit. De geplande bergen in Oudenaarde werden evenwel uit het parcours geschrapt. Daar bovenop kwam, dat Roland zich overslapen had, waardoor onze koene trappers niet in het lokaal voor de regen konden schuilen. Roland heeft dit naar gewoonte goed gemaakt met een rondje, na de rit. Waar zaten de anderen? Kristoff en Alain Bo waren naar Tilff - Bastogne -Tilff getrokken voor de 122 km tocht.

Aangezien het dit weekend kermis is in Laarne, had ik de gelegenheid om een paar leden tegen het lijf te lopen en hen te vragen hoe het geweest was. Van degenen die niet gereden hadden vonden Alain Ba en Freddy Ve. het te nat. Luc heeft beloofd om vanaf volgende week terug mee te rijden. Van de rijders heb ik vernomen dat de rit nat was, maar dat ze er niet van gesmolten zijn. Het is echter wel opvallend dat onze twee dames allebei present waren. Evenals de koplopers uit het kampioenschap. Niemand van hen wil het risico lopen om enige kilometers achterstand op te lopen. Meer kan ik voorlopig niet zeggen, mischien volgt er later nog wat meer info.

Afstand : 62 km
Gemiddelde snelheid : 28,6 km/u

Rit 14 : 6 juni 2004

Vanmorgen prachtig zomers weertje en 16 leden aan de start. Luc was er terug bij na een lange periode van afwezigheid wegens drukke beroepsverplichtingen. Alleen Noel en Frans die beiden sukkelen met de rug en Alain Ba ontbraken. Het parcours was er eentje voor de snelle jongens. Over Lokeren en Waasmunster tot in Hamme en dan via de Schelde terug. Rony was zo vriendelijk mij de exacte gegevens van de vorige rit te bezorgen, daarmee staan deze nu ook correct in het verslag van rit 13.

Onze wegkapiteins waren beiden terug en namen van bij het begin de groep op sleeptouw. Rekening houdend dat het een relatief lange rit zou worden en dat we met enkele jongens zitten die nog wat kilometers te kort hebben was de aanvang niet snel, maar ook niet traag. De groep bleef mooi achter de kopmannen tot we in Waasmunster de dijk richting Hamme namen. Toen kon Roger zich niet meer bedwingen en trok de groep voor de eerste keer in twee stukken.

Op het stuk langs de Schelde in Hamme zelf was het bijzonder uitkijken. De plantenbegroeiing staat er bijzonder hoog en dik zodat het zeer moeilijk was om tegenliggers op tijd op te merken in de vele bochten. De mannen vooraan kregen dan ook de opdracht om de snelheid niet de hoogte in te jagen, maar te wachten tot de rijweg breder werd. Maar vooraleer het zover was, moest er eerst nog een lekke band hersteld worden. Ongelukkige deze keer was Véronique.

Hierna waren we terug op pad en zagen we een bijzonder beeld vooraan. Tweemaal na elkaar reden vader en zoon samen op kop van de groep : Alain Bo en Andre B, daarna Kristoff en Andre DW. En toen, toen werd het echt wel driingend tijd om er eens een koek op te geven. Aanstoker van dienst was, zoals gewoonlijk Jean-Pierre. Dan Roger en daarna was het helemaal te gek zodat Roger, Freddy Ve, Kristoff en Alain er met hun vier van door gingen. Er werd duchtig tempo gemaakt vooraan, de achterblijvers beten ook van zich af want eerst ging Rony er vandoor en daarna ging Dominique er achteraan. Freddy Vl volgde en Elien wou niet onderdoen zodat de rest ook moest meevolgen. Aan Schoonaarde brug werden we ei zo na verrast door een van rechts komende jeep die de dijk op wou. Het sloeg wat in onze benen zodat opnieuw Rony er vanonder muisde. Dominique volgde maar kon het gat niet dichtkrijgen. Na wat achtervolgingswerk werd ie weer opgepikt door Freddy Vl en samen met JP werd er tempo gemaakt om de kopgroep te vervoegen die geduldig wachtte in Uitbergen. Van de kopgroep was Alain er nog in geslaagd om met kleine voorsprong op Kristoff, Freddy en Roger in Uitbergen toe te komen. Enkel een 5 tal had op het einde nog de rol moeten lossen. Hierin Luc en Pascal, die ondanks de nog weinige kilometers toch al een stevige indruk maakten vergezeld van enkele goede zielen voor de morele ondersteuning.

Op het laatste stukje dijk werd ook nog eens doorgevlamd, alhoewel het vrij gevaarlijk was met heel veel tegemoetkomende motorrijders. Ook daar brak de groep in twee stukken. Willy wou wel maar de verkoudheid speelde parten. JP had het ook al wat lastiger zodat Elien efkes de kop moest doen tot er werd overgenomen door Dominique en Freddy Vl en daarna ging het weer snel om de kop bij te benen.

De spurt werd al vroeg op gang geschoten door Andre B., maar hij kreeg geen vrijgeleide. Onmiddelijk zaten er een vijftal op zijn wiel. De broer van Roger zorgde voor schitterend werk door hard door te gaan zodat het voor de spurters vrij gemakkelijk zou worden. Het viel evenwel iets te vroeg stil en we zaten allemaal een beetje verkeerd geplaatst toen Roger vol van achter de eersten doorging. De kloof was gemaakt en Kristoff kreeg ze net niet meer overbrugd. Alain werd derde. Toch weer een hoog gemiddelde gehaald in deze rit.

Afstand : 85 km
Gemiddelde snelheid : 30,4 km/u

Rit 15 : 13 juni 2004

Een rit op een dag met verkiezingen. Dan kan je twee dingen doen. Ofwel vertrek je extra vroeg en ga je later stemmen, hetgeen onze collega's van de Pedaal gedaan hebben. Ofwel start je later en ben je op tijd terug zodat ieder de vrije keuze heeft, voor de rit gaan stemmen of erna. En toch was het nog voor een paar leden heel krap. Roger was bijna zijn eerste plaats in het kampioenschap kwijt door de stemplicht. We waren stipt op tijd vertrokken en hadden onze eerste meters afgelegd toen een auto luid toeterend ons achterna kwam. Het was.....Roger. 30 seconden later en we waren gaan vliegen. Roger is een van onze "verre" leden en kwam van Oosterzele. Iedereen was dan ook begripvol en gunde Roger 2 minuten om zich klaar te maken.

De rit bestond uit een lekker klimmenu, althans voor degene die van klimmen houdt. De Hostellerie, de Valkenberg ( een verrassing voor velen onder ons, niet in het minst wegens de steile klim, iets waar Elien niet zo tuk op is) en de Berendries, allen op een korte tijdspanne na elkaar. Zoals Alain Ba zich liet ontvallen :" ze liggen verdomd dicht bij elkaar". De bergkoning vandaag was Kristoff, met respectievelijk een derde, eerste en eerste plaats. Alain Bo toonde ook de nodige regelmaat met een tweede, vierde en tweede plaats. Op de Hostellerie was Roger net eerste en derde op de Valkenberg, maar de Berendries was de helling te veel. Alain Ba streed goed mee op alle hellingen met een vierde, tweede en vierde plaats. Ook opvallend Andre B die op alle hellingen de vijfde plaats wegkaapte. Op de Berendries was het Dominique die eens zijn duivels ontbond en de nodige indruk maakte. De top lag nog iets te ver voor hem waardoor Andre B en Freddy Vl in staat waren hem voor de top voorbij te snellen (een relatief begrip op de Berendries). Ook Elien wou dapper meedoen op deze helling maar toen ze halfweg, in het zog van Freddy Vl de tweede knik zag,schakelde ze met een "shit" naar een lagere versnelling. Niettegenstaande dat blijft JP zeer onder de indruk van haar prestaties. Zelf houdt ze onze Willy scherp in het oog om hem te counteren als ie op een helling afgaat.

Op de terugweg na de hellingen hadden we met tegenwind af te rekenen. Kristoff had ook met iets af te rekenen. Zijn fiets was een beetje nukkig. Een technisch mankement zorgde ervoor dat hij zich niet meer op de grote plaat kon leggen. Ook na de hulp de hebben ingeroepen van een vriendelijke bewoner, bleef de grote molen onbeschikbaar. Tegenwind en stoempen, dan komen steeds weer dezelfde mannen naar voor : Rony en Martin bonken graag tegen de wind in en de rest heeft het geweten. Op de goedlopende weg tussen St Lievens Houtem en Westrem, was er voor een keer weinig animo. De tegenwind benam velen de goesting om er een lap op te geven. Pas tegen het einde aan waagde Roger een versnelling. Zes man schoof mee in zijn wiel. Kristoff kon niet overnemen met zijn koffiemolen, Freddy Ve nam wel over, en ook Alain Ba deed een stuk kopwerk. En dan ging Rony er van door met een snedige demarrage. Enkel Alain Bo was in staat om zijn wagentje aan te pikken. De rest was een beetje verrast omdat ze de vluchters niet zagen vertrekken en Martin en Elien niet poogden om het gat te dichten. Eens ze het zagen was de voorsprong al te groot om met kans op succes te counteren. Willy en Freddy Vl namen dan over tot in Westrem waarbij Willy dacht dat de kop al naar t'Strop was waardoor ze even te ver doorgingen met de groep op sleeptouw. Teruggekeerd en de vluchters vervoegend ging het dan in snelle rit lans het Geuzenkasteel naar Wetteren.

Wetteren brug begint zo stilaan een legende te worden in onze ritten. We vliegen er op als was het een helling van eerste categorie. Nu was het Freddy Vl. die alle registers opentrok. Ondanks een hevige counter van Alain Ba hield Freddy het tot op de top. Sedert Elien een paar van onze leden eens toonde hoe deze brug aan te pakken, is het een grote eer geworden om er als eerste boven te komen. Gespurt werd er niet, doordat de terugweg er zich niet toe leende. Freddy Ve verraste ons allemaal met een snedige uitval in de laatste kilometer. We waren stipt om 12 uur terug, zoals onze voorzitter aan Luc beloofd had.

Volgende week staat er een zware brok op het programma : 140 km in Gent - Wevelgem.

Afstand : 76 km
Gemiddelde snelheid : 27,8 km/u

Rit 16 : 20 juni 2004

Op de dag van Gent-Wevelgem voor wielertoeristen sturen de Trappers een steeds groter wordende delegatie naar deze organisatie. De reden is simpel, het is een mooie tocht door een mooie streek en is bovendien niet duur en goed georganiseerd. Dit jaar waren we met 8 man op post. Kristoff, Véronique, Andre DW, Freddy Vl, Roger, Jean-Pierre, Willy en Alain Bo. 6 andere leden (Andre B, Rony, Martin, Freddy Ve, Luc en Pascal) hebben een lokale rit van 75 km afgewerkt.

Ondanks de hardnekkige voorspellingen voor regenweer, kregen we schitterend fietsweer van de weergoden. Geen mens die er over kloeg. We waren blijkbaar een beetje vroeger dan anders aan de start, waardoor we niet, zoals we gewoonlijk doen, ons bij een grotere groep konden aansluiten. De eerste 60 km was behoorlijk tegenwind maar dankzij kopwerk van zowat iedereen werd het werk eerlijk verdeeld. Alleen Véronique werd vrijgesteld van dit hard labeur, daar het haar eerste kennismaking was met een tocht van meer dan 100 km. Dat het hard waaide hebben we gezien. In een groepje voor ons reed pardoes iemand de gracht in. Het kan ook door een kleine aanvaring geweest zijn met zijn collega fietser. De man in de gracht kon er in ieder gevam niet om lachen. Wij wel.

Aan km 62 mochten we de eerste bevoorrading uitproberen. Voor elk 2 boterkoeken en een plaatsje op een terras, uit de wind en in de zon. Heerlijk. We hadden het geluk dat de volgwagen mee was, daarmee werd bij iedereen de trainigsjas uitgedaan en in de volgwagen ondergebracht. Daarmee waren we ineens ook herkenbaar als allemaal van de zelfde club. Onze trainigsjasjes zijn nog in de oude kleuren, terwijl de rest allemaal in de nieuwe kleuren is.

Even verder waren we toe aan de eerste bergen, de Rode en de Zwarte berg. Voor deze echte bergen aan te snijden had Willy al verschillende keren getoond dat hij superbenen had vandaag. De speculaties over de inhoud van zijn drinkbus waren dan ook niet uit de lucht. Het was Alain Bo die het tempo dirigeerde in de beklimming, maar het was Roger die als eerste bovenkwam. In de aanloop naar de zwarte berg probeerde Alain het met een snedige demarrage. Iets te snedig, want zowat halfweg viel hij stil. Terug was het Roger die met de eer ging lopen. Beide bergen hadden hetzelfde resultaat opgeleverd : 1. Roger, 2. Alain en 3. Kristoff. Achter deze 3 was de strijd tussen Freddy en Willy hevig. Freddy haalde het voor Willy. Vanuit de volgwagen werd gemeld dat Véronique verschillende andere fietsers had voorbij gereden in haar beklimming van deze bergen. Zoals steeds was Véronique zelf heel bescheiden en zei "Maar het waren er wel niet veel". Maakt allemaal niets uit hoeveel het er waren. Zelf heb ik er twee te voet zien gaan op deze bergen.

Dan op naar de Monteberg en de Kemmelberg. Deze keer was het Kristoff die het commando voerde. Enkel Alain was in staat te volgen. De verhoudingen bleven zo tot boven op de Kemmel. Roger was derde en kort daarop was Willy daar ook al. Freddy had hem moeten laten rijden, want krampen begonnen zo stilaan zijn benen te teisteren. Ook de rest raakte probleemloos boven. Snel afgedaald naar de 2de bevoorrading in Kemmel.

Hierna verklaarde Roger de rest van de rit als vrij en schoot als een pijl uit een boog van ons weg. We hebben hem slechts in Wevelgem terug gezien. Bij de rest was het vooral Willy die steeds maar weer het tempo hoger legde. Met de wind in de rug was dat ook best doenbaar. Ons groepje van 7 groeide dan ook gestadig aan met de fietsers die we voorbij staken en die besloten aan te pikken. Tot op een gegeven moment Alain Bo er ook een lap op gaf. Iedereen moest hem laten gaan. Iedereen, behalve Kristoff. Hij rondde een puik stukje achtervolgenswerk af en kon aansluiten bij Alain. Willy diende ondanks zijn superbenen bij al dit wielergeweld te passen. Ook toen Freddy Vl. en een van de meerijdende wielertoeristen een nobele poging ondernamen om de kloof beperkt te houden, ging het wat te vlug. Willy werd nog bedreigd door een opstomende Andre maar een gesloten overweg zorgde ervoor dat dit niet gebeurde. Het duurde allemaal vrij lang aan de spoorweg, waardoor iedereen terug samen kwam. Toen de slagbomen eindelijk de hoogte ingingen, was er een 70 man samengesmolten. In de laatste 2 km zonderden zich hier een man of tien van af, met daarin Alain en Kristoff. In de laatste kilometer sprong Alain nog eens weg en kreeg slechts 1 mannetje mee dat hij op de meet in Wevelgem achter zich kon houden. Roger was ondertussen al lang binnen en was bijgevolg geintresseerd toeschouwer aan de kant van de weg.

Nadat we allemaal terug samen waren reden we moe maar tevreden terug naar Laarne. Ondertussen hadden onze 6 lokale leden een tocht langs de Zwalm gemaakt tot ze in Zingem de brug over de Schelde namen. De terug weg liep langs de Scheldedijk. In het heengaan hadden Martin, Freddy Ve en Andre B strijd geleverd met de tegenwind. De Scheldedijk werd volledig door Rony voor zijn rekening genomen. Op zijn ondertussen gekende stijl (op de grote molen) raasde hij naar Zwijnaarde toe. De snelheid zakte niet onder de 35 km/u. Pascal en Luc hebben de hele weg probleemloos gevolgd en Pascal was achteraf tevreden. Hij had nog nooit van zijn leven zo lang zo rap gereden. Het moet voor alles een eerste keer zijn......

Afstand : 146 km
Gemiddelde snelheid : 28,7 km/u

Rit 17 : 27 juni 2004

Redelijk wat afwezigen vandaag. Kristoff was naar het Belgisch Kampioenschap in Tessenderlo. Roger was er tot ieders verrassing ook niet. Hij was nochtans heel gedreven met het kampioenscahp bezig en wou de eerste plaats zeker behouden. Verder ontbraken ook Martin, Luc, Frans, Noel en Freddy Ve. Dominique en Elien kwamen met knappe resultaten terug van hun wedstrijd de week voordien. Respectievelijk 4de en ..... een eerste plek voor Elien.

Voor een keer wil ik de chronologische volgorde van de rit even door elkaar schudden. De grootste emoties zaten namelijk in de staart van deze rit. Zo was er de val van Elien in Wetteren, op het rond punt. Door de markt daar is het daar steeds bijzonder druk. Door een ongelukkig maneuver van Willy tikte Elien zijn achterwiel en viel pardoes omver. Gelukkig reden we niet snel en viel de schade nogal mee. Een aantal bezorgde cafebezoekers van op de hoek waren er als de kippen bij om haar te helpen. Nadat ze bekomen was van de emoties waren we weer op weg. Freddy Vl. had van deze val niets gemerkt en had niet eens gezien dat de rest gestopt was. Hij was zodanig gefixeerd op Wetteren brug dat hij pas nadat hij voluit over de top was geknald, begon door te hebben dat er iets mis was. We zullen het drinkbusje van Freddy in de toekomst ook eens moeten controleren.

En dan helemaal op het eind, na de spurt reeds Pascal lek. Hij was in een stukje ijzer gereden en stond onmiddellijk plat. Toen hij het stukje ijzer uit de band haalde bleek dit een halve poutrel te zijn. Als bewijs deze foto



Hoe dit stuk in de band is geraakt is een raadsel, maar het is in ieder geval een bijzonder feit. Terwijl Pascal zijn band aan het herstellen was, werd de bestelling voor in het clublokaal opgenomen en reed Willy samen met de voorzitter vooruit. De kriekjes stonden reeds klaar tegen dat de rest binnen kwam.

Verder valt er nog te zeggen dat Véronique vanaf nu de twee tussenstanden aanvoert. Deze met de meeste kilometers en deze met de meeste lekke banden. Zij heeft er momenteel als enige twee stuks verzameld. Door de afwezigheid van Roger en Kristoff had Alain Bo vrij spel in de hellingen onderweg. Alhoewel Alain Ba niet uit zijn wiel te slaan was. Dominique reed vandaag verder op zijn steeds beter wordende vorm en was present in de vele schermutselingen. Het zelfde kan gezegd worden van Willy. Ook hij sleurde telkens weer opnieuw aan de kop van zodra het een beetje bergop ging. En Rony toverde een sterk nummertje uit zijn hoed op de weg tussen Bavegem en Massemen, toen hij een kloof dichte op de ontsnapte Dominique en Freddy.

Er werd nog een ommetje gemaakt voor een spurtje. Alain Bo was van zeer ver weg (vanaf de Alain Ba plek voor de insiders). Enkel Andre B en Dominique hadden dit op tijd gezien en beenden hem bij. Rony was iets te laat vertrokken, naderde nog heel dicht, maar kreeg het gatje niet meer gedicht. Dominique was zo vriendelijk om de vlucht op gang te houden waardoor Alain Bo. vrij gemakkelijk de spurt kon winnen voor Andre B.

Afstand : 78 km
Gemiddelde snelheid : 28,3 km/u

Rit 18 : 4 juli 2004

Veel volk aan de start vandaag. Elien had uiteindelijk niet te veel last gehad van haar val tijdens de rit van vorige week. Roger was ook terug. Hij was vorige week niet uit zijn bed geraakt. Hij is in verlof en rijdt nu minder vaak dan anders. Enkel Freddy Ve, Frans en Noel ontbraken. De rit van vandaag ligt uitgestippeld over een steeds golvend parcours in de streek tussen St Lievens Houtem en Aalst. Nooit is het echt vlak, maar ook is het nooit echt steil omhoog. Noel bijvoorbeeld, nochtans een man van alle terreinen vervloekt dit soort ritten. Vandaag hadden de weergoden er ook nog eens voor gezorgd dat de wind gedurende 2/3 van het parcours in het nadeel was. Kortom, een lastige en niet te onderschatten rit.

De eerste helft van de rit schreef het parcours een behoorlijke zigzag koers voor, waarbij we soms na een lus van 5 km bijna terug op dezelfde plaats uitkwamen. De wegkapiteins dienden bij de pinken te zijn om steeds de juiste afslag te vinden. Tijdens de rit liep het slechts twee keer fout. Een pleintje en een rondje door Lede brachten evenwel iedereen weer op het juiste spoor.

Toen na een heel pak golven en heuvels in het parcours er een eerste flinke bult voor de wielen werd geschoven trokken Alain Bo en Kristoff eens alle registers open. Het gevolg was een totale verbrokkeling van de groep. Per een, twee of drie kwamen we terug samen. Even verderop was het terug serieus bergop (Mere). Ditmaal werd er rustiger geklommen en alleen op het einde schudden de twee Alains eens aan de boom. Nu was de verbrokkeling iets minder. Na 50 km waren we in Aalst en werd de terugweg aangevat. Enkele van onze mannen zaten al redelijk ver door hun beste krachten heen.

Onze dames blijkbaar niet, want op een gegeven moment rijden er 5 man weg, onder impuls van de steeds beukende Rony en wie waren er mee? Inderdaad, Elien en Véronique. Dus was het 3 man en 2 vrouwen die gaan vliegen waren. Ik zou bij ons toch niet durven spreken over het zwakke geslacht als je deze dames week na week bezig ziet.

JP was weer eens de oorzaak dat op een bepaald moment de zaken zeer snel gingen. Ondanks zijn verbouwingen waardoor hij geen tijd voor training heeft, kan hij zijn strijdlust niet temperen. Hij kreeg dan steun van Freddy Vl en daarna door Alain Ba. Gevolg, de baankapitein moest de drieste pedaalstoempers tot kalmte manen omdat het achteraan voor enkelen te lastig werd. Het was vooral Pascal die door gebrek aan kilometers, zeker op hellende tochten, last had om tot het einde vlot mee te kunnen. Er dient evenwel gezegd dat hij meer dan verdienstelijk blijft volhouden en progressie maakt. Nogal wat leden deden vandaag hun duit in het zakje om Pascal te steunen. Toch wil ik vooral Andre B noemen, omdat hij zich tot de laatste meters opwierp als beschermengel van degenen die het lastig hadden.

Wetteren brug werd deze keer voorzichtiger aangepakt. Freddy gaf als eerste de aanzet, waarna Elien volgde. Willy ging er eveneens achter aan en kon Elien nog remonteren en achter zich houden. Na de hergroepering ging het richting eindstreep. Rony reed op zijn kousevoeten zomaar van de rest weg, met de wind op kop. Het was nog heel ver, maar niemand maakte aanstalten om hem in te halen. Roger begon zich een beetje zenuwachtig te maken en vroeg of hij er mocht achter gaan. Dat mocht en Alain Bo glipte mee. Roger ging dermate driest te werk dat Alain zijn wiel niet kon houden. Roger was in een wip bij Rony, terwijl Alain er behoorlijk langer over deed. De voorsprong leek veilig en Rony maalde rustig door alsof er niets aan de hand was. Met nog een kilometer te gaan keek Roger eens achterom en zag een groepje snel naderen. Dit achtervolgende en zeer snel naderend groepje bestond uit Alain Ba, Kristoff en Freddy Vl. Deze laatste moest de rol lossen daar de snelheid rond de 50 draaide. Nog achter hem jagend was Dominique die er net niet in slaagde om de kloof nog te dichten. Ondertussen vatte vooraan Roger direct de koe bij de horens, versnelde en deze keer was Alain wel mee. In de spurt met twee toonde Alain zich de betere van Roger. Dan kwam Rony en kort daarop, Kristoff en Alain Ba. Een voor een kwamen ze over de meet gebold, net zoals op die eerste helling, totaal verbrokkeld.

Eenmaal binnen bij Roland was het een tijdje relatief stil. Iedereen moest een beetje bekomen van de inspanning. Roland had voor ons echter een stukje kaas en een brokje salami klaar staan zodat we enigszins op krachten konden komen.

Afstand : 77 km
Gemiddelde snelheid : 28,8 km/u

Rit 19 : 11 juli 2004

Dit keer nog eens een vlakke rit naar Nederland. En naar goede gewoonte ook al weer een snel gereden rit. 93 km op nog geen 3 uur afgelapt, en dat met "slechts" 11 man. Alain Bo reed niet mee op de fiets maar was er wel met zijn digitale camera om een paar foto's van de eerste kilometers te maken.

Dit is er een van bij de start. Van links naar rechts herkennen we : Roger, Rony, Andre B, Martin, Jean-Pierre, Willy, Kristoff, Luc, Véronique, Andre DW, Roland en Freddy Ve.


Hier zijn we Willy en Véronique in gesprek


Onze kopmannen Kristoff en Andre B


De rest van de groep met van links naar rechts Andre DW, Jean-Pierre, Martin, Veronique, Luc en Roger
br>
Zicht van achteraan waar Andre DW en Rony traditiegetrouw de groep afsluiten


Onder het zicht van de camera kan er altijd iets meer af. Martin gaat het duel aan met Willy om deze brug als eerste te bedwingen. De rest kijkt geamuseerd toe.

Verder heb ik deze twee anekdotes kunnen noteren. Op een gegeven moment valt Luc plat. Tijdens de herstel werkzaamheden zegt Andre B tegen Jean-Pierre. "Ik heb hier iets goed zie. Een pilletje. Moet ge der ook eentje hebben?" De pilletjes waren druivesuiker (zo beweert Andre toch). In ieder geval is van zodra iedereen weer op de fiets zat Jean-Pierre beginnen sleuren op kop en reed hij constant een dik eind in de dertig. Was het nu de moral van Jean-Pierre die een boost had gekregen of zit er toch iets meer in dat "druivensuiker" van Andre B?

In Nederland reed de groep over de brede wegen en Kristoff stelt voor om eens te proberen "rond" te rijden. Iedereen enthousiast met dit idee en terstond wordt het plan in uitvoering gebracht. Zonder succes evenwel. De overnames gebeurden te bruusk zodat de snelheid steeds de hoogte inschoot. Kristoff maande iedereen dan maar aan om maximaal 30 km/u te rijden. Ook dat hielp niet veel. Bijkomend probleem was dat men niet in een waaier ging rijden maar dat de groep steeds de neiging vertoonde om "op de kant" te gaan rijden zodat iedereen op een lint zat en de overnames ook niet lukten. Hier is duidelijk nog wat werk aan de winkel. Het mag wel eens gezegd dat er niet veel van onze leden kaas hebben gegeten van goed kopwerk te doen. We zullen hier eens werk van moeten maken.

De spurt was een duel tussen Rony en Roger, waarbij als ik mij niet vergis Roger de bovenhand haalde. Freddy Ve was niet ver achter als derde..

Afstand : 93 km
Gemiddelde snelheid :30,6 km/u

Rit 20 : 18 juli 2004

Een lange rit naar Vloesberg of Flobecq stond vandaag op het programma. Dit ondanks de geplande barbecue van deze middag. De samensteller van het rittenschema had hier toch wel een beetje rekening mee kunnen houden, maar nee. De lange tocht werd aangevat, eerst onder een stralende zon, maar algauw onder een grijze wolkenhemel. Als daar maar geen regen of onweer van komt.

De eerste dertig kilometer gebeurd er absoluut niets. Zelfs de hellingen die we voor de wielen krijgen worden gemeenschappelijk overwonnen. Niemand die versneld, niemand die moet lossen. Tot net voorbij Zottegem er dan toch enkele dapperen iets steviger doorrijden op een helling. Boven gekomen viel Alain Ba pardoes omver. Naar het schijnt was de tweede groep zover achterop dat hij in slaap viel. Een goed ingelichte bron vertelde mij evenwel dat hij bij het omkijken de stoeprand raakte met het voorwiel en daardoor de grond van dichtbij bewonderde. Gelukkig was de val zonder erg.

Hoe dichter bij Flobecq we kwamen hij steviger de hellingen werden. Bij een van de vertragingen waarbij we even moesten wachten op enkele leden, reed Alain Ba tegen het achterwiel van Alain Bo. Alain Ba begon te vloeken en lag even later alweer op de grond. Telkens als het te traag gaat valt hij omver. Dat is dus de reden waarom Alain Ba zo graag vooraan het tempo regelt. Om deze tuimelpertes te vermijden. Gelukkig was ook deze val zonder erg (behalve de morele opdoffer om nu door het leven te moeten gaan als de kampioen van de valpartijen).

De helling van de dag was D'Hoppe of La Houpe. Alain Bo bepaalde het tempo in de beklimming. Niemand had blijkbaar zin om over te nemen of te versnellen. Toen Alain Bo dan maar zelf versnelde wou niemand echt reageren. Behalve Roger die zich alsnog op gang trok, maar te laat kwam. De rest reed op eigen tempo naar boven. Twee vaststellingen : Dominique die in het begin van de rit kloeg over dat het niet ging, vond daar zijn goede benen terug en reed gezwind naar boven. Luc reed ook een sterke rit en komt eindelijk terug op het niveau waar hij hoort.

Aan de terugweg hadden we nog het meeste fietsplezier. Tweemaal reden we over een heerlijke afdaling of goed lopende weg en werd er lekker doorgevlamd, zonder dat iemand in moeilijke papieren geraakte. Het tempo lag hoog genoeg om een goed gevoel te geven, maar toch ook niet te hoog zodat iedereen van dat goede gevoel kon genieten. Alleen Roger en zijn broer (die voor de gelegenheid eens meereed) speelden een kat en muis spelletje met de groep. Jean-Pierre moest nog even zijn rol als aanstoker spelen door ook eens de groep op sleeptouw te nemen. Zo kwamen we moe, met grote dorst en met grote honger terug toe in Laarne. We sloegen snel enkele kriekjes achterover en spoedden ons dan naar huis om tegen 13 uur terug paraat te zijn op de Barbecue. Dankzij de geschikte locatie die Andre DW ons ter beschikking stelt en de goede zorgen van Jeanette (en de andere Trappers vrouwen) werd ook dit een gezellig samenzijn, of smulfestijn.

Afstand : 97 km
Gemiddelde snelheid : 28,8 km/u

Rit 21 : 25 juli 2004

Een rit voor de klimmers, met de Valkenberg en de Berendries op het programma. Met 10 minuten vertraging zijn we dan toch van start gegaan. Reden voor de vertraging was de buik van een van onze kampioenen in wording die een beetje onwillig was. Eenmaal vertrokken gaf deze evenwel geen problemen meer.

De Trappers zijn echt wel dierenvrienden, althans de meeste toch. Over Willy zijn we niet helemaal zeker na de rit van vandaag. Zo kreeg hij in Scheldewindeke, toen hij als laatste van de groep reed het aan de stok met een hond. Willy diende een tandje bij te schakelen om van deze lastpost verlost te geraken en dit net op een strook kasseien bergop, zijn meest (lees minst) geliefde parcours. Even verder presteerde Willy een nog grotere stunt door een kip omver te rijden. Het beestje moest met een geblesserde poot zijn meerdere erkennen in Willy. Maar zoals gezegd, wij zijn echt wel dierenvrienden.

Roger had vandaag vrij spel op de hellingen daar enkel enig weerwerk kon komen van Kristoff. Maar Kristoff hield zich rustig, alhoewel hij even Andre B. serieus de adem af sneed. Zij reden zij aan zij het steilste stuk van de Berendries op toen Kristoff doodleuk zei : " zo moet je dit doen " en zich op zijn 52 gooide en de zo de rest van de helling afwerkte. Andre B. viel bijna van zijn fiets van zulk een demonstratie.

Voor de spurt probeerde Roger iedereen te verschalken door reeds van ver er van onder te muizen. Rony, Kristoff, Dominique, Freddy Ve en Andre B. vormden evenwel een achtervolgend groepje, waarbij ze goed tempo maakten maar Roger niet onmiddelijk op de nek vielen. Kwestie van de man met de beste paieren een beetje moe te maken. Roger had het echter in de mot en liet zich inlopen om een beetje verder terug weg te springen. Kristoff ging er achter en ook Andre B ging mee. Kristoff won, voor Andre B en Roger die voor alle moeite slechts een derde plaats kreeg toebedeeld.

Afstand : 85 km
Gemiddelde snelheid : 28,9 km/u

Rit 22 : 1 augustus 2004

Vandaag stond een vlakke rit naar Hamme op het programma. Dat betekent steeds een eindje scheuren langs de Scheldedijk. Heel uitzonderlijk was iedereen stipt op tijd zodat we om 8u30 precies vertrokken met 14 leden. Wie niet op tijd was, was Roland. Hij had zijn wekker verkeerd gezet, althans zo beweerde hij. Hij was nog uit zijn bed gesprongen om 8u35 en had zijn deur snel opengetrokken. En zo vertelde hij erbij :"Ik zag jullie nog net om de hoek verdwijnen". Hij wees daarbij wel in de omgekeerde richting dan dat we vertrokken waren. Nog wat slapers in de ogen Roland?

Op de heenreis bleef de groep de gehele tijd mooi samen. Niemand had echt zin om er eens een lap op te geven, voor we aan de "echte" dijk begonnen. Iedereen wou zijn krachten sparen. Jean-Pierre hield zich stil, de kopmannen kwamen vrij vlug van kop. Deze keer was het eens niet Kristoff en Alain Bo die het kopwerk deden, wel Dominique, Willy, Freddy Vl en Alain Ba. Pas nadat we in Zele passeerden, kwamen Kristoff en Alain Bo. aan kop. Ze bleven die positie houden tot een heel eind op de dijk. Het eerste stuk van Hamme vertrekkende is nogal draaien en keren en vraagt de nodige oplettendheid om geen wandelaars, fietsers of wielertoeristen omver te rijden. Vandaar dat iedereen het goed vond dat zij het kopwerk opknapten. Op het moment dat het moment stilaan begon te komen om eens te denken aan een tempoversnelling, werden we ingehaald door een groep uit Lokeren.

Het sein om het tempo omhoog te trekken. De eerste aanstoker was Andre B. Hij riep naar ons dat we rechts moesten aanhouden, zodat de achterop komende groep kon passeren. Wie stoof er ons ook voorbij? Juist, Andre B. Onmiddellijk zaten ook Jean-Pierre, Freddy Ve en Willy mee op de trein en bijgevolg haakten alle trappers hun wagonnetje aan de Lokeren trein. Die mannen gingen goed vooruit en reden zo rond de 34 km/u. Freddy Ve die graag een praatje slaat was al direct een klapken aan het doen met die mannen. Na een poosje voelde Alain Bo het kriebelen en reed naar de kop. Hij nam de gehele bende op sleeptouw en kreeg daarbij de steun van Roger en twee Lokeren mannetjes. Direct lag het tempo rond de 40 km/u. Tot we in Dendermonde/Zele aankwamen. Daar werd er terug rustiger gereden, want het parcours leent er zich absoluut niet toe.

Eenmaal de baan terug open lag, werd de lont weer in het kruitvat gestoken. Ook nu weer door stoker van dienst Alain Bo. Deze keer werd er eerst een tijdje rond gereden door een viertal. 3 Trappers en 1 Lokeren man. Ons mannen waren Roger, Andre B en Alain Bo. Ook Jean-Pierre en Freddy Vl kwamen even aan het venster piepen. We hadden redelijk wat moeite om Roger mee te laten rondrijden. Hij is dermate krachtig dat zijn beurten meestal iets te hevig waren. In Schoonaarde verlieten de Lokeren mannen de dijk, waardoor de 4 die het treintje vormden plots een beetje voorop lagen. Jawel, 4 man. Een Lokerenman was vergeten af te slaan en heeft hard meegewerkt tot bijna in Uitbergen, toen zijn Euro viel en hij opmerkte dat zijn makkers verdwenen waren. Sorry maat, maar je kon wel een stukske fietsen. Op het einde muisde Alain Bo er nog van onder. Nadat Andre B en Roger ook op het wachtpunt waren toegekomen kwam kort daarop de rest van de Trappers ook aangeraasd. Eerst een duo, Rony en Freddy Vl. Toen de rest. Volgende opmerking van Freddy Vl nog even noteren: " Overpakken zei Rony, maar ik konne k'ik nie ! Rony is een TGV "

Op het laatste stukje dijk tussen het veer van Schellebelle en Wetteren, was opnieuw Alain de aanstoker. Deze keer echter de andere Alain, Alain Ba. Een groepje van 5 man zonderde zich van de rest af. Hierin zaten Rony, Andre B, Freddy Ve en Dominique naast aanstoker Alain Ba. De groep werd uiteindelijk op sleeptouw genomen door Alain Bo die er een deftig tempo op nahield zodat er goed gereden werd, maar er toch nog net kon gevolgd worden.

De spurt was nog eens een traditionele spurt. Al van in Wetteren-Ten Ede was de spanning voelbaar. Roger reed op kop aan een strak tempo. Er werd niet meer gepraat en de bende reed op het lint. Toen we de traditionele demarrage plaats passeerden werd er niet echt vol weggesprongen zodat de ganse bende weer samen kwam. Vooraan werd er strijd gestreden om niet op kop te moeten zitten, terwijl we toch 35 per uur reden. De laatste bocht werd aangesneden. Rony trok zich op gang net voor de bocht en kwam er met een kleine voorsprong uit. De spurters zaten een beetje naar elkaar te loeren. Roger dichtte niet echt het gaatje. Kristoff trok zich op gang, maar het was nog te ver. Het duo Alain en Alain zette aan en spurtte zij aan zij naar Rony toe. Dit zou een hele nipte worden. Op de streep had Rony nog een half wiel over op Alain Ba die op zijn beurt ook een half wiel had op Alain Bo. Freddy Ve was vierde voor Andre B. Achter deze groep bleef het rustig want het meeste kruit was duidelijk verschoten. Enkel Willy trok zich nog eens op gang, want dan weer een directe tegenreactie van Freddy Vl opleverde. Die kon de traditie toch niet doorbreken en vloerde Willy op de meet.

Een sterk nummertje van Rony en een mooie sprint met alle goeie spurters present. Een mooie afsluiter voor de snelste rit van dit seizoen. De frisse Kriekskes op het terras bij Roland, onder een stralende zon werden dan ook best gesmaakt.

Afstand : 85 km
Gemiddelde snelheid : 31,4 km/u

Rit 23 : 8 augustus 2004

Eindelijk. Na geduldig afwachten was het eindelijk zo ver. Vandaag stond de Muur en de Bosberg op het programma. Sommige van onze leden leven reeds weken op voorhand naar deze rit toe. Anderen vrezen deze rit en zijn blij als ze er niet kunnen bij zijn. Net voor de start, kwam Pascal ook het clublokaal binnen. Na 3 weken afwezigheid mochten we hem terug begroeten. Toen hij vernam dat de Muur op het menu stond, zonk de moed hem echter in de schoenen. De weergoden hadden daar bovenop ook nog eens zonnig en bijzonder warm weer voorspeld. Geen twijfel mogelijk, dit zou een lastige rit worden.

In al zijn goede zorgen, ten voordele van de leden, verkoos de wegkapitein om de aanloop via de Betsberg in Oosterzele te laten verlopen. Kwestie om eens te voelen hoe het met de benen zit. Iedereen bleef rustig zitten tot Willy weg sprong. Direct vloog Roger er op en er over en sprak de woorden : "Niemand rijdt voor mij MIJN betsberg op." Roger is van Oosterzele en de Betsberg ligt zowat in zijn voortuin. Pascal had ondertussen de rol moeten lossen, wat ook logisch is na de langere periode inactiviteit. Na even overleg tussen de voorzitter en Pascal werd besloten dat Pascal niet het volledige traject zou meefietsen, maar ergens voorbij Zottegem vroeger zou afdraaien en alleen naar huis rijden. Een uitzonderlijke uitzondering op onze gouden regel "samen uit, samen thuis", maar de combinatie van een moeilijke rit en het warme weer maakten dat dit voor Pascal de beste oplossing was. Na een goeie 35 km heeft Pascal besloten om terug te keren, wat betekent dat hij toch een schone afstand zal hebben afgelegd.

Op naar de Muur. Het viel op dat vandaag zowat iedereen en niemand kopwerk deden. Er werd vrij rustig gereden en iedereen wou wel even kopwerk doen. Alleen Roger kon zich soms niet bedwingen en joeg nu en dan eens het tempo de hoogte in. We zouden de Muur via de Kloosterstraat bedwingen. In Geraardsbergen zelf, bleek dit plan niet uitvoerbaar wegens wegenwerken en moesten we over de vesten. Alain Bo en Kristoff reden als eersten de Vesten op, al verkoos Kristoff wel de voetpaden boven de kasseien. Omdat hij een beetje zeurde op die manier, versprong waarschijnlijk zijn ketting even verder op bij de beklimming van de Muur zelf. Hij stond direct stil en lag omver op de nieuwe bestrating. Roger kwam hem voorbij toen hij weer rechtop krabbelde en weer op de fiets sprong. Even verder op het steilste stuk versprong de ketting opnieuw bij Kristoff, maar deze keer kon hij zich recht houden. Ongetwijfeld de straf voor het gebruik van het voetpad twee minuten daarvoor. Voor de goede orde, Alain Bo was eerst boven, voor Roger. Andre B en Freddy Vl waren ook nog voor pechvogel Kristoff boven. Elien en Véronique hadden even voet aan de grond moeten zetten. Degenen die het aandurfden om de kapelmuur niet op te rijden zullen we maar niet vermelden, kwestie van hun imago niet te beschadigen.

Na wat bekomen te zijn boven op de Muur ging het richting Bosberg. Toevallig raakten Dominique en Alain Bo lichtjes afgescheiden van de groep, waarna ze samen besloten om vol gas door te geven naar de voet van de Bosberg. In het stuk vals plat, voorspelde Dominique :" Ik zal niet als tweede boven komen ", alhoewel hun voorsprong vrij comfortabel was. En inderdaad, zijn profetische woorden werden bewaarheid. Roger kwam hem net voor de top voorbij gezoefd. Voor de vierde plaats ging Andre B het duel aan met Kristoff. Pas in de laatste meters toonde Kristoff zich de betere.

Op de terugweg toonde Rony nog maar eens waarom hij de bijnaam TGV heeft verdiend. Ook Freddy Vl. toonde gretig dat hij houdt van de korte nijdige klimmetjes en dan liefst van al door samen met iemand er als eerste proberen boven te komen. Er is altijd wel iemand die het duel aangaat, en meestal de duimen moet leggen tegen Freddy Vl. Ook de diesel van Andre B was op het einde goed op dreef. Het harde labeur zorgde bij iedereen voor ware zweetuitbarstingen door het warme weer, maar niemand protesteerde en men vond dat het lekker liep.

Na de gebruikelijke passage aan het rond punt in Wetteren, lag daar de brug voor ons. Voor een keer was het groen en kon de bestorming van de brug zonder hinder beginnen. Velen deden dan ook mee aan deze bestorming. Rony kwam als eerste boven voor Freddy Vl. Maar het belangrijkste : Willy moest de duimen leggen voor Elien. Het was een faire en gelijkopgaande strijd, waarbij Elien eerst vlot meters nam op Willy. Maar kort voor de top viel ze wat stil waardoor Willy nog zeer dicht terug kwam. Maar te laat. Elien haalde het net. Dit was het duel waar wij als Trappers als een paar weken hadden naar uitgekeken. Het was de moeite van het wachten meer dan waard geweest. Eigenlijk had Elien Freddy Vl in het vizier en was ze vooral op hem gefocused. Bewijs hiervan was de krachtige "Verdomme" toen het niet lukte om hem voorbij te snellen. Maar dat maakte dus wel dat en passant Willy de dupe was, wat de overgrote meerderheid van De Trappers wel leuk vond. Willy zal zich een van de volgende ritten ongetwijfeld revancheren.

Er werd niet gespurt, alhoewel Freddy Ve nog een late uitval deed om als eerste bij het cafe aan te komen. Maar de uitval zal meer door de dorst geinspireerd geweest zijn dan iets anders. Het koude vocht deed dan ook ongelooflijk deugd, na deze toch wel zeer warme rit.

Afstand : 92 km
Gemiddelde snelheid : 28,2 km/u

Rit 24 : 15 augustus 2004

Rit 24 is een van mijn persoonlijke favorieten, omwille van het hoge "waterkant" gehalte in het parcours. Er zit een stukje dijk in te Destelbergen, een lang stuk tussen Vinderhoute en Deinze en tot slot nog een stuk tussen Gavere en Zwijnaarde. Met 12 man vertrokken we op weg voor deze rit.

In de aanloop hadden we al vrij snel te maken met een steeds wederkerend fenomeen in ons Vlaanderen land : Omleiding. Dat zorgde er voor dat we onverwacht nog wat kasseien voor de wielen gegooid kregen. In de aanloop werd de rol van kopman voortreffelijk opgenomen door Rony. De vaste man Kristoff was in verlof, maar Rony was minstens even goed om samen met Alain Bo de groep op sleeptouw te nemen. De kop werd maar pas afgestaan door deze twee toen we in Vinderhoute de weg langs het kanaal op reden.

We waren nog niet goed en wel op deze weg of Alain Ba en Roger gooiden een eerste maal een bommetje. Niemand voelde zich geroepen om hierop de reageren en de twee lieten zich inlopen. Even verder was het dan toch prijs. Deze keer was het Dominique die de boel in gang stak. Roger was weer direct bij de pinken. Toen ook TGV Rony reageerde schoot ook de rest wakker en vloog de snelheid de hoogte in. Roger kwam toen op kop en gaf er een van zijn welbekende snokken aan. Gevolg de groep brak in twee stukken met een eerste deel van een man of 5 en de rest er kort achter. Vooraan hielden ze een beetje in, waardoor de achtervolgers onder impuls van Andre B. weer kon aansluiten. Het hoeft niet gezegd zeker dat het daarna niet meer stilviel. Hoe dichter we bij Deinze kwamen hoe meer Jean-Pierre het lastig kreeg. Hij informeerde een paar keer om te horen hoe ver het nog was. Om hem wat moed te geven, was het antwoord : "Nog ver !", alhoewel in werkelijkheid het einde in zicht was.

Met de laatste paar kilometer voor de boeg sprong Alain Bo weg, maar een redelijke tegenwind en een goed rondrijdend achtervolgend groepje zorgde ervoor dat hij weer gegrepen werd. Hij was nog niet goed en wel ingerekend of hij sprong opnieuw weg. De anderen dienden even te bekomen waardoor hij met kleine voorsprong in Deinze aankwam. Jean-Pierre had uiteindelijk deze laatste fase ook vrij goed en zonder veel kleerscheuren overleefd.

Van Deinze naar Gavere moesten we even halt houden voor een losse spaak in het wiel van Andre DW. Het mankement werd vlug opgelost waarna we verder konden richting Gavere. In Gavere reden we de Scheldedijk op. We waren er nog maar net op of we werden gepasseerd door de groep die daar elke zondag een halve kermiskoers houdt. Freddy Ve zat onmiddellijk in het wiel van deze mannen. Ook Roger, Rony en Alain Bo sloten aan bij deze groep. Deze kerels rijden wel degelijk zeer snel. Een van de opgemerkte deelnemers in deze groep was crosser Mario De Clercq. De Trappers deden het uiteindelijk niet slecht met Roger in de spits. Alain Bo reed ook een stukje op kop en helemaal op het eind was het Rony die er nog eens een serieuse patat op gaf. De andere Trappers voegden zich kort daarna bij de "ontsnapten".

Op weg naar huis hadden we nog wat bruggen te verwerken. Telkens vloog Elien de brug op en verraste bij een van deze keren Alain Bo. Jean-Pierre vertelde heel eerlijk dat hij niet meer mee durft spurten uit vrees om de duimen te moeten leggen tegen Elien. In de aanloop naar de spurtzone werd de groep gesplitst door een landbouwmachine die nogal veel plaats nodig had. Hierdoor werd het een spurt waarbij nu eens niet de traditionele namen opduiken. Deze zaten namelijk allemaal in de achterste groep. Een paar van de mannen voorin hadden afgesproken om Elien naar de winst te loodsen, maar dat was dan zonder Dominique gerekend. Deze vloog werkelijk weg in de laatste paar honderd meter en won voor Rony en Freddy Ve.

Afstand : 90 km
Gemiddelde snelheid : 31,6 km/u

Rit 25 : 22 augustus 2004

Gezien onze beide baancommandanten deze rit niet op het appel waren, hebben we maar op goed geluk richting Oudenaarde gekozen. Bedoeling was de Varent, de Eikenberg en de Molenberg mee te nemen.

We startten met 9 man : Dominique, Alain Ba, Freddy Vl, Andre Bo, Rony, Martin, Willy, Roger en Freddy Verh. Deze laatste speelden we op weg naar Makkegem kwijt daar we op dat moment in het zog van de B ploeg van de Pedaal uit Laarne hingen en hij zodanig aan het babbelen was met een van die mensen dat hij onze verwoede pogingen om hem diets te maken dat wij rechtdoor gingen, niet hoorde en lustig verder met hen meebolde.

Na enkele twijfelende beslissingen om de juiste route te vinden, slaagden we er toch in om de bergen te vinden. De hele weg was er tegen een mooi tempo gefietst onder leiding van Alain Ba en Rony, nu en dan aangespoord door Roger die wat graag de pees er op legde.

Eens de beklimming naar Oudenaarde achter de rug konden we de Eikenberg aanvatten. De kasseien moesten we erbij nemen. Roger en Alain Ba kwamen als eerste boven, dan Freddy Vl en Andre Bo en daarna Rony. Opvallende afwezige tijdens de ganse rit was onze Willy die zich normaal niet kan bedwingen als er hellingen in zicht zijn. Was het omdat Elien hem op zijn plaats heeft gezet of gewoon een mindere dag ?

Vandaar weer naar de Molenberg (en we passeerden de Varent maar hadden geen zin om gewoon naar beneden te rijden en dan weer diezelfde weg omhoog) Daar aangekomen werden we gewaarschuwd door Andre Bo om de kleinste plateau te gebruiken. Alain Ba en Freddy Vl vlogen er meteen tegenaan maar de versnelling van Alain Ba kon het geweld van de kasseien en van de machtsontplooiing niet aan, zodat Freddy Vl als eerste bovenkwam, gevolgd door Roger die het gat te groot had laten worden en daardoor te kort kwam. Zodra iedereen boven was zijn we dan slingerend afgedaald tot in Zingem en daar de dijk genomen. Er werd afgesproken om tussen de 30 en de 35 te rijden maar de eerste bende die ons voorbijstak, volstond om aan te pikken en tegen 40 en meer mee te fietsen naar Merelbeke toe. Toen we ongeveer twee derde van die strook afgemaald hadden, besloot een deel van links af te gaan waardoor we bijna een val hadden. De ban was gebroken en de Roger was er vandoor. TGV Rony zette zich dan aan kop en maalde gestaag door tegen een net haalbare snelheid voor de rest van ons. De Willy ging overmoedig eens aan de haal maar na 100 m was ie er al aan voor de moeite. Alain Ba was dan nog achter de Roger aangegaan met een voorbijrijdende toerist en wij volgden olv Rony. Aan de Ringvaart ging deze dan nog eens volop de brug over, achterna gesneld door Freddy Vl die niet meer kon aanpikken.

Eens op de weg naar huis was voor enkelen de pijp volledig uit zodat er tegen iets matiger tempo naar het lokaal werd gereden. De sprint in de Mellestraat was voor Roger die er al van ver vandoor was gegaan. Rony volgde hem en Andre Bo moest nog enkel Alain Ba laten voorgaan maar bleef voor Freddy Vl.

Het terras was welkom, de kriek nog meer !

Afstand : 94 km
Gemiddelde snelheid : 30 km/u

Rit 26 : 29 augustus 2004

De laatste rit waarin de verlofregeling van kracht was. Dominique en Andre DW profiteerden hier nog snel van. Vanaf volgende week kunnen er terug volop kilometers gewonnen en verloren worden. Het is uitermate spannend in de tussenstand. Véronique staat aan de leiding in de kilometerstand en in de pechvogelstand. U moet zelf maar eens kijken.

Het "roadbook" wees in de richting van Nederland met een passage in Zuiddorpe en Koewacht. Bij het overschouwen van de aanwezige leden bij de start, was het vrij duidelijk. Er zou (alweer) snel gereden worden. De eerste kopmannen Rony en Alain Ba. zorgden voor de juiste toon. Redelijk snel, maar toch niet te snel. Ook na de aflossing van de kopmannen met verse krachten bleef het tempo op hetzelfde niveau, zonder evenwel iemand in het rood te jagen. De meewind zat er ook wel voor iets tussen.

Het bleef ook zeer lang gesloten. De doortocht in Langelede zorgde eens niet voor een tempoversnelling. De eerste versnelling was van de hand van Willy op weg naar Koewacht. Direct schoven Freddy Vl, Roger en Alain Ba. mee. Alain Bo. trok de rest van de groep bij waarna hij er zelf van door ging. Roger reageerde maar kwam te laat om zijn wagentje aan te pikken. Zelfs een SMS berichtje van Mobistar om te melden dat de GSM terug door hun netwerk bediend werd, bracht Alain Bo niet tot bedaren.

Eenmaal terug in Belgie reden we naar Kemzeke. TGV Rony had zich al eens aan kop gezet op een stevig stukje tegenwind, wat bij de anderen toch wel hier en daar een hap uit hun energievoorraad betekende. Er werd dan ook geroepen om even rustig aan te doen en een hapje te eten. Het sein voor Kristoff om eens een versnelling te plaatsen. Voor de grap natuurlijk, alleen had hij iemand in zijn wiel meegekregen die het niet zo begrepen had. Alain Bo. nam over, Kristoff besloot na wat aarzelen om toch maar mee te schuiven, waarna Alain helemaal de gaskraan opendraaide. Toen hij op zijn tandvlees zat, vroeg hij aan Kristoff om over te nemen, maar die kon niet. De kloof was ondertussen behoorlijk groot geworden. Wat trouwens niet moeilijk was, want de rest zat rustig te knabbelen, in de overtuiging dat het inderdaad een grapje was.

In Stekene mochten we enkele old timer tractoren bewonderen, die daar samenkwamen voor een treffen. Zo ziet een mens ook nog eens wat. Alweer trok Rony naar de kop om samen met Alain Ba. het tempo te bepalen. De TGV was weer goed op dreef. Van Belsele tot Lokeren werd grotendeels door dit duo het tempo bepaald. Toch wel een mooie aanwinst voor onze club, deze twee leden die zich probleemloos op kop zetten, ook als het helemaal niet evident is. Andere mooie prestatie op kop werd er geleverd door het duo Freddy Vl-Martin. Martin legde er direct de pees op wat Freddy deed besluiten om dit kopwerk vol te houden tot kilometer 55. Hij, en Martin al evenzeer waren wat blij dat ze kilometer 55 haalden en de koppositie overdroegen aan het volgende duo. Zo kwam zowat iedereen in aanraking of beter aanvaring met de tegenwind.

Na Lokeren moesten we een brug over de E17 over. Elien, Jean-Pierre en Freddy Vl. streden om de eer om als eerste boven te komen. Freddy haalde het voor Elien en Jean-Pierre. Na de brug werd er terug stevig doorgefietst, maar nu was het Alain Bo. die iedereen achter zich aan sleepte. De meerderheid begon zich stilaan zorgen te maken over het tempo en nog meer over het tandvlees, dat stilaan nadrukkelijker in beeld kwam. In Overmere sloegen we af richting Uitbergen. Martin vroeg of we nog niet genoeg gereden hadden waarop Alain Bo replikeerde: " We hebben vandaag nog niet echt snel gereden, vandaar dat we nog eens de dijk oprijden". Martin kon met dit grapje niet echt lachen. We moesten namelijk helemaal niet tot in Uitbergen maar in plaats daarvan wees de weg naar Kalken.

Zo kwamen we stilaan in de buurt van de aankomst. Martin zette de spurt in gang. Waarna Roger met zijn gekende versnelling ineens een gat sloeg van een paar meter. Alain Bo. probeerde het gat te overbruggen maar naderde geen meter, tot op een 50 meter van de meet Roger ineens serieus begon stil te vallen. Alain Bo. kon zijn snelheid aanhouden en klopte Roger nog net met een zucht. Derde werd Andre Bo.

Nog vermeldenswaard : Willy zat deze morgen zeer tevreden op zijn fiets. Hij zat uit volle borst te zingen achteraan in de groep. Hij was die nacht nogal lang blijven plakken en de sfeer van het feest waar hij naartoe was geweest zat er nog steeds goed in. Jean-Pierre die meerijdt van zondag naar zondag zonder tussendoor te trainen heeft het bij deze snelle ritten bijzonder lastig, maar ondanks alles is hij er toch steeds weer in geslaagd om de streep te halen. Hopelijk is het volgende zondag droog weer, dan staat de Koppenberg op het menu......

Afstand : 88 km
Gemiddelde snelheid : 31,2 km/u

Rit 27 : 5 september 2004

De start van de rit was niet zo best. Roland maakt er tegenwoordig de "slechte" gewoonte van om zijn deur 's morgens dicht te houden. Nu was het nog straffer, hij was er helemaal niet. Dus ook bij aankomst zou er niets te verkrijgen zijn om het stof in onze kelen te blussen. Want stof zouden we ongetwijfeld slikken op deze prachtige september dag. De dapperen voor vandaag waren : Rony, Freddy Ve, Freddy Vl, Andre B, Dominique, Martin, Willy, Véronique, Kristoff, Andre DW en Alain Bo. Dapper zouden we vandaag zeker moeten zijn.

Dat het zulk uitstekend weer was, werd echter niet door iedereen geapprecieerd. Goed weer betekent dat we vandaag de Koppenberg aandoen. Bij een nat wegdek laten we de puist van Melden links liggen en rijden we over de Korte Keer. Maar het was dus droog en een lekker fiets weertje. Aan het commentaar dat op te tekenen was bij de start en het gebrek aan zin om aan deze rit te beginnen viel op te maken dat deze berg bij niemand geliefd is. Waarom zit hij dan in het programma? Omdat deze legendarische helling, net als die andere legende, De Muur, niet in het programma mag ontbreken. Halen we de Koppenberg eruit, dan kunnen we beter alle hellingen schrappen en een paar rondjes rond de kerktoren rijden. En al bij al waren er ook een paar die geen commentaar hadden en wel degelijk zin hadden om deze berg te beklimmen.

De aanloop naar Oudenaarde verliep voorspoedig, dankzij het kopwerk van Freddy Vl en Andre B in het eerste deel en door Rony en Martin in het tweede deel. Voor sommigen veel vroeger dan verwacht lag hij daar ineens voor onze wielen. De Koppenberg. Het is nog steeds een verschrikking als je aan de voet van deze helling staat en die steile helling omhoog kijkt. Het enige wat je ziet is die enorme muur die verdwijnt in een donker gat, gevormd door de bomen en struiken aan weerskanten van het steilste stuk. Het is alsof deze berg nog eens extra wil benadrukken dat hij voor de moedige fietser een echte hel is. Steeds weer ben je als fietser die deze helling op wil rijden nooit alleen. Altijd zijn er anderen bezig om deze berg te bedwingen, met de koersfiets of met de MTB. Steeds weer zie je mensen de helling te voet op klauteren. Ook nu weer. Kortom het perfecte scenario om aan de beklimming te beginnen. Het was Freddy Vl. die het voortouw nam tijdens het eerste deel van de klim. Dan nam Roger het commando over. Zowat halfweg werden we ineens opgejaagd door het getoeter van een achterop komende tractor die ook de Koppenberg op wou. De eerste 5 trokken zich van al dit getoeter niet veel aan en zetten verbeten de beklimming verder. Andre B begon op een gegeven moment een beetje te zwiepen en dwong zo, ongewild, Dominique in de kant. Boven werd er uitgekeken naar de volgorde van doorkomen op de top. Eerst kwam Roger, gevolgd door Freddy Vl en Alain Bo. Dan verscheen Andre B en Kristoff. En toen kwam die tractor er door en daarna de rest van de bende. Die tractor had hen behoorlijk op de zenuwen gewerkt en was zelfs op het steilste stuk even blijven staan, waardoor iedereen van de fiets moest. Niet eerlijk werd er gezegd. Waarop er een slimmerik antwoordde : " Je mag altijd nog eens opnieuw naar boven rijden hoor, we wachten wel". Maar niemand was hiervoor gevonden.

Op naar de volgende helling, de Kappelen berg. Een uiterst verraderlijke helling voor wie hem niet kent. Het begint vrij steil, met daarna een stuk veel minder steil. Dan aan het kapelletje links af voor een stuk dat langzaam steiler wordt tot tussen de bomen waar een redelijk knikje in zit. En om te eindigen nog een uitloper in vals plat. Blijkbaar zijn er heel wat van onze leden die hem niet kennen, wat ze tot hun scha en schande hebben moeten ondervinden. Roger en Dominique reden fel door op het eerste steile stuk en twijfelden daarna bij de bocht naar links. Roger trok zich nog eens fel op gang na de bocht en merkte stilaan dat het eind belange nog niet in zicht was. Alain Bo die deze helling wel goed kent, verdeelde zijn krachten beter en kwam in de bomen bij Roger om hem daarna ter plaatse te laten op het stuk als plat. Roger was tweede voor Freddy Vl en Kristoff en Andre B.

Hiermee waren de officiele hellingen op, maar Kristoff had nog een helling achter de hand. De Arme Kleie tussen St Blasius Boekel en Elst. Een lange afdaling leidt naar de voet van deze toch wel redelijke kuitenbijter. Freddy Vl was alweer degene die het commando nam met Alain Bo in zijn zog. Toen Freddy een beetje stilviel nam Alain Bo over om als eerste boven te komen, voor een sterk opkomende Roger. Freddy Vl werd beloond met een derde plaats.

Hiermee waren de bergen op. Maar sommigen hadden nog niet genoeg afgezien. Het vuur zat blijkbaar goed in de pan, want onder andere Martin was vandaag niet te temmen. Ook Andre B was overal bij en mee. Ook Dominique liet zich eens goed gaan en natuurlijk was er ook Rony die graag de bende wat pijn deed. Viel het wat stil omdat daarom een beetje gevraagd werd, nog geen 5 minuten later waren we alweer "buzze" aan het geven, tot weer iemand vroeg om een beetje in te houden.

Top of the bill was wel het stuk vanaf de Betsberg naar de lichten in Melle. De afdaling werd tegen hoog tempo afgemaald. Rony ging er vandoor, Roger volgde. Martin deed mee en daarna ging ook Alain Bo de uitdaging aan. Freddy Vl deed mee en Andre B volgde eveneens. Beneden aan de erg schakelde Alain iets hoger en dat betekent dat hij de helling vol zou opgaan. Freddy Vl mee in zijn spoor. Het ging hard maar toch waren enkelen nog mee: Rony, Freddy Ve en Andre B. In het laatste stuk ging het zo mogelijk nog harder en zette Andre B nog eens de puntjes op de i door in volle vaart de laatste bochten naar de lichten te doen aan ca. 50 km per uur. Iedereen blij dat er dan even mocht gewacht worden op de rest van de groep !

Ondertussen was door al dit geweld de streep behoorlijk dicht gekomen. Alain Bo trok de bende naar de meet. De rappe mannen hadden zich in zijn wiel genesteld en zagen het deze keer goed zitten met deze perfecte locomotief. Er was er evenwel een die het nog ietsje slimmer aanpakte. Toen de spurt op gang moest komen en iedereen uit het wiel van Alain moest komen, kwam Rony voorbij geraasd. Hij blokkeerde hiermee handig de vrije doorgang voor iedereen. Alain spurtte netjes langs de kant van de weg, ook langs die weg was er geen gat te vinden. Rony had nog genoeg power in de benen om de spurt te winnen voor Alain Bo die zich de hele tijd zat af te vragen waar iedereen bleef. Maar daar had dus Rony handig voor gezorgd. Dubbel knap werk, een handig maneuver beresterk uitgevoerd.

Ons Krieksken hebben we dan maar gedronken in "De Verloren Hoek". Het smaakte evengoed, maar het was er wel duurder.

Afstand : 90 km
Gemiddelde snelheid : 29,1 km/u

Rit 28 : 12 september 2004

Ondanks de slechte vooruitzichten van de weerman, was het mooi weer. Elf man en vrouwen aan de start: Elien, Veronique, Kristoff, Martin, Freddy Verh, Willy, Rony,Andre DW, Freddy Vl, Andre Bo en Roger die nog in Wetteren ten Ede aanpikte.

Vanaf de start werd er al aardig doorgereden, ondanks een strakke tegenwind. Andre Bo moest afhaken halfweg wegens familiale verplichtingen en hij vond dat hij zijn deel van het kopwerk moest gedaan hebben, wat Freddy Vl achteraf de opmerking ontlokte dat hij liever had dat Andre volledige ritten meereed… Ook tempobeul Rony deed zijn duit in het zakje zodat de groep in stilzwijgen poogde de km's af te malen. Gelukkig had Kristoff de pech van nog maar eens een platte te hebben (gaat ie die velg nog ooit controleren? Al 3x ondertussen). Elien was al zo uitgeput dat ze er bij ging liggen (of raakte ze niet uit haar klikpedaal?)

Wat verder kwamen de bergen eraan. De Leberg moest er eerst aan geloven. Klassiek was dat Freddy Vl nog door Roger kwam voorbijgestoven voor de top en de rest druppelsgewijs achter kwam. Verderop was dan de Steenberg voor ons klaargezet. Freddy Verh ging op kracht er op af, gevolgd door Martin. Beiden moesten dat bekopen. Freddy Vl werd andermaal op het einde door Roger geklopt. Rony, Willy en Elien volgden wat later. Freddy Verh moest nog even zijn territorium afbakenen en daarna konden we verder. De grote baan naar de Berendries zorgde voor de volgende uitdaging: de Kasteeldreef. Freddy Vl nam het voortouw. Even na halfweg werd hij bijgebeend en voorbijgestoken door alweer Roger en door Rony. Netjes na elkaar kwamen ze boven en zo gingen we stilaan huiswaarts.

De wind zat nu mee en het ging behoorlijk snel. Nog efkes de GrotenBerg in Zottegem meegenomen: een snelle klim waar Roger eens te meer zijn duivels ontbond en Freddy Vl andermaal voorbijstoomde terwijl de rest op redelijke afstand volgde. En zo kwamen we in de buurt van St Lievens Houtem, traditioneel een snel stuk. Het loog er weer niet om. Eerst Martin die zwaar ronddraaide, Roger die kwam spelen en toonde hoe het moest, daarna Freddy Vl aan het roer. Snelheden 40 km en meer. Om het helemaal erg te maken vond Elien het ook nog nodig om eens uit te halen, bijgestaan door Rony. Martin en Roger gingen aan de haal samen met Rony. Elien moest wat gas terugnemen en de rest spoorde Freddy Vl aan om de kop te nemen. Die uitdaging werd aanvaard en met een extra demarrage werd Martin bijgehaald maar de rest kon op dat ogenblik niet volgen zodat Martin en Freddy nog tot de afslag aan het Strop in de achtervolging bleven van de koplopers. Na de hergroepering was er al heel wat tandvlees zichtbaar. De laatste spurt is dan de brug te Wetteren. Rood licht zorgde voor een massastart maar Freddy Vl zette onmiddellijk een zware spurt in en de auto's zorgden voor de schifting waardoor Freddy onbedreigd naar de top kon denderen. Daarna was het richting lokaal om alweer een snelle uitputtende rit in schoonheid te eindigen.

Afstand : 85 km
Gemiddelde snelheid : 28 km/u

Rit 29 : 19 september 2004

Vandaag heeft Roland voor heel wat wrevel gezorgd binnen de club. Voor de zoveelste keer dit seizoen stonden we deze morgen voor een gesloten deur. Dit seizoen loopt het echt de spuigaten uit. Sedert de maand juli hebben we al meer buiten mogen staan wachten dan dat we binnen konden. Maar vandaag was het toch wel te gortig. Ook als we terugkwamen was de café nog dicht! Het was verdorie kwart na elf en nog was de deur op slot. We zijn bij de concurrentie wat verder onze dorst gaan lessen en toen we daar rond kwart voor twaalf buiten kwamen was Roland wèl open. We moeten dit probleem eens aankaarten bij Roland, want dit wordt toch te erg.

Dit gezegd zijnde, over naar de sportieve kant van deze rit. We waren met 12 om te vertrekken : Freddy Ve, Freddy Vl, Andre B, Andre DW, Kristoff, Véronique, Martin, Rony, Roger, Willy, Elien en Alain Bo. Van bij de start nam Rony de taak van kopman op zich, bijgestaan door steeds wisselende kompanen. Het duo Rony-Roger bleek het meest temperamentvolle duo te zijn. Als deze twee heren op kop komen, schiet de snelheid met sprongen de hoogte in. Een andere kerel die de laatste weken zijn goede conditie niet kan wegsteken is Martin. Als Rony eens niet op kop reed en het tempo een beetje dreigde te stokken, was daar steeds weer Martin die op zijn gekende grote molen het tempo aangaf. De traditionele kopmannen Alain Bo en Kristoff lieten begaan, want ze zagen dat het goed was. Nog opgemerkte kopbeurten werden vervuld door Elien en Véronique. Maar daar kon Willy niet zo goed tegen, want telkens een van de dames op kop reed was hij er als de kippen bij om over te nemen.

Bij het begin van de rit werden we bijgehaald door de club "Admiraal" uit Destelbergen. Zowat iedereen uit die groep groette Andre B, want hij rijdt regelmatig met hen mee op hun weekritten. Al dat gegroet en gezwaai ontlokte aan Kristoff de bedenking: "Ik ga mij ook een handtekening vragen, want dat is precies een beroemde courreur".

De enige hindernis in de rit was de Ast in Huise. Hier was het Freddy Vl. die voor Alain Bo boven kwam. Het verschil was zelfs vrij groot tussen deze eerste twee, want Freddy was echt in zijn sas op deze kasseihelling. De meerderheid had het fietspad gekozen in plaats van de kasseien, maar werd gehinderd door druk tegemoet komend verkeer. Er was net een MTB tocht bezig, waar nogal wat deelnemers op aanwezig waren.

Na nog wat tempo wisselingen hier en daar, waren nogal vroeg terug in Melle en we besloten om daarom eens via Heusden naar huis te rijden. Langs de E17 ligt een mooie, rechte en brede weg met een aankomststreep net voorbij de brug. Waarom eens niet daar de sprint houden. Bij het opdraaien van deze weg was Martin al direct gaan vliegen in de hoop iedereen te verschalken. Alain Bo reageerde echter en wipte er achter aan. Freddy Ve, Roger, Rony en Andre B wipten mee. Martin werd gevat ongeveer halfweg. Toen begon Rony aan zijn tempoversnelling, die werd overgenomen door Roger. Nog altijd waren we redelijk ver van de streep verwijdert, toen Andre B zijn moment gekomen achtte. Freddy Ve sprintte zich ernaast en erover maar toen bleek dat de streep nog eens 100 meter verder lag, lag de weg open voor Alain Bo. Iedereen had zijn kruit verschoten, zodat het al bij al een gemakkelijke zege werd voor Alain.

Op het einde muisden er nog 5 man vanonder, onder impuls van locomotief Rony. Andre B, Freddy Vl, Freddy Ve en Roger waren mee. De rest verkoos om de laatste kilometers aan een rustiger tempo af te werken. Oh ja, nog een mooi beeld gezien vandaag op kop van de groep. Véronique en Kristoff samen op kop van de groep. De ene respectievelijk kampioen in de kilometer stand, de ander in de lekke banden stand. Zoals het hoort, rijden echte kampioenen op kop.....

Afstand : 80 km
Gemiddelde snelheid : 29,9 km/u

Rit 30 : 26 september 2004

Laatste rit van het seizoen. Ondanks het slechte weer van de afgelopen week, besloten de weergoden ons toch de kans te geven om het seizoen in schoonheid en droog te beeindigen. Het eerste wat over het voorbije seizoen kan gezegd worden is dat de weersomstandigheden veelal hebben meegezeten. Alle ritten zijn doorgegaan, slechts eentje is er ingekort omwille van de regen die onderweg meer en meer was komen opzetten.

De opkomst was nogal aan de magere kant. De ziekenbalans weegt momenteel nogal zwaar door. Noel en Dominique sukkelen met de rug. Willy en Jean-Pierre waren ziek. Waren er wel : Véronique en Andre DW, Rony, Roger, Andre B, Kristoff, Freddy Ve., Martin en Elien. De eersten uit de stand waren aanwezig, dus de laureaten voor dit jaar waren meteen ook gekend. Véronique en Andre DW mogen zich kampioen noemen, Rony werd eervol derde.

De rit werd aan een rustig tempo verreden, met een ongebruikelijke koptrekker naast Kristoff. Freddy Ve boodt zich vrijwillig aan om mee het parcours uit te stippelen. Wat perfect kan voor deze laatste rit aangezien het parcours niet vast staat. Vandaag geen gebruikelijke tempowisselingen. Slechts een keer werd er wat doorgereden onder impuls van Martin en Rony. En toen gebeurde ook ons traditioneel ongeval van de laatste rit. Dit begint zo stilaan een slechte gewoonte te worden. Net zoals het een even grote traditie is om tijdens de eerste rit een aantal lekke banden te hebben. De ongelukkige van dienst was Andre B. We reden op de rijweg toen plots links en rechts van de rijweg een wagen stond. Rony en Martin riepen een waarschuwing. Andre dacht "Geen probleem ik kan er vlot tussendoor", toen plots bleek dat beide wagens met een touw aan elkaar verbonden waren. Andre zag dit touw toen hij er nog een meter van verwijderd was. In een flitsende reactie trok hij het voorwiel de hoogte in, wipte over het touw, maar bleef hangen met het kamwiel en vloog over de kop om een paar meter verder te "landen". De helm bleek goed dienst te hebben gedaan en Andre had enkel een schaafwond aan de arm en een pijnlijk zitvlak. Dat was namelijk het lichaamsonderdeel dat de grootste smak had opgevangen. De fiets bleek geen schade te hebben. Freddy Ve deed het nodige mondelinge weerwerk tegen de betrokken chauffeurs. Deze waren helemaal beduusd en wisten ook niet goed wat te doen. Een geluk dat we er zo goedkoop van af gekomen zijn. Wie hier in fout was lijkt mij niet zo evident. Na nog wat gepalaver en nadat Andre helemaal bekomen was van de schrik en de schok waren we terug op weg.

Iets na 11 waren we terug in het cafe, nadat Rony de spurt gewonnen had. Om duidelijk te maken wie de echte kampioen was heeft Veronique Andre DW nog op de meet geklopt. Kwestie van de puntjes op de i te zetten. Onze voorzitter Alain B stond ons reeds op te wachten, want hijzelf had de laatste rit niet meegereden. De nieuwe kampioenen werden gefeliciteerd en bedankten de rest met een rondje. U kan de stand op deze link bekijken. Daarmee zit het seizoen alweer (volgens de enen), eindelijk (volgens de anderen) op. Al bij al mogen we niet ontevreden zijn over het afgelopen seizoen. Even bekomen nu en dan weer uitkijken naar het volgende seizoen.

Afstand : 60 km
Gemiddelde snelheid : 27 km/u