Home  Archief

WTC De Trappers Laarne
Ritverslagen 2002

Wij bestaan dit jaar 25 Jaar.

 

Rit 1 : 3 maart 2002

We hadden het weer mee vandaag. Iedereen was dan ook op post voor de eerste rit. In totaal hebben we 46 km gefietst, naar Wachtebeke en terug. We haalden een gemiddelde snelheid van 26,6 km/h. Niet slecht voor een eerste rit. Zeker aangezien niet iedereen in topvorm aan het seizoen begonnen is.

Tijdens onze eerste rit hadden we al na 15 km af te rekenen met een lekke band. Freddy was deze keer de "gelukkige". Hopelijk gaat dit zo niet door.

Rit 2 : 10 maart 2002

Tweede rit en de tweede keer dat we mochten genieten van schitterend weer. De zon was van de partij en er waaide een stevig briesje. We vertrokken richting Lokeren en het tempo lag direct vrij hoog. De wind was duidelijk iets meer dan een briesje en was een steun in de rug, anders zouden we niet zo snel gereden hebben. In Lokeren volgden we de dijk van de Durme. Dan richting Waasmunster en Zele, waar we de Scheldedijk opgereden zijn. Tegen dan was het vrij duidelijk. Er stond wel degelijk een straffe wind en iedereen was op zoek naar een geschikt plekje in het wiel van zijn voorganger.

Zoals steeds is de dijk het geschikte parcours om de conditie van de leden eens te monsteren. Na enige kilometers viel de groep dan ook in twee stukken uiteen. Voor de eerste groep ging het nog niet snel genoeg. Eerst moest Willy eraf, dan Freddy. Waarna Kristoff en Alain het onderling uitvochten om als eerste het einde van de dijk te halen in Uitbergen. Alain haalde het.
De tweede groep had snel de achterstand ingehaald, waarna we gezamenlijk naar Wetteren (met nog een kleine schermutseling op de dijk aldaar) en Laarne reden.

Bij de aankomst stond er 60km op de teller en een gemiddelde snelheid van 27,2 km/h. Hoeft het gezegd dat de Kriek,Witteken,Soep,Choco en Cola gesmaakt hebben?

Rit 3 : 17 maart 2002

Alweer droog weer vandaag. En helemaal niet koud. Om in de stemming te komen mochten we eerst de maat nemen voor onze nieuwe thermovest.
Op de fiets ging het voor de eerste keer richting heuvelzone. De rit ging langs Melle, Scheldewindeke en Balegem. Daar werd de allereerste bult van het seizoen bedwongen. Alain werd boven net geklopt door Freddy.
De rit ging verder naar Elene, Zottegem en Erwetegem. Waar Kristoff zijn duivels ontbond op de helling naar de kerk. Kristoff kwam inderdaad eerst boven met Alain in zijn wiel.
Van Erwetegem ging het naar Wijnhuize waar opnieuw een helling werd voorgeschoteld. Kristoff en Alain spurtten zij aan zij naar boven. Het was Kristoff die het nipt haalde.
Met de 30 kilometer op de teller, was het tijd om terug te keren. Want alhoewel bij iedereen de form aan het groeien is, moeten we nog niet overdrijven. De rit ging verder naar St Lievens Houtem. Maar voor we zover waren, had Jean-Pierre lek gereden. Met de bereidwillige hulp van iedereen, was het euvel vlug hersteld. Vanaf dan zat de wind in de rug en gaat de weg vooral bergaf, wat de snelheid duidelijk te goede kwam. Onderweg naar Westrem hebben we ons wagonnetje aangepikt aan een andere groep, waardoor er serieus 'gevlamd' werd. Van Westrem ging het over Wetteren naar Laarne, waar de gebruikelijke schuimende pint reeds op ons stond te wachten. Net op tijd trouwens, want we zaten nog maar net neer of het begon te regenen.

Afgelegde afstand : 60 km, gemiddelde snelheid 27,2 km/h

Rit 4 : 24 maart 2002

Zoals gepland ging de rit richting Nederland. Het mooie weer zorgde ervoor dat iedereen zich goed voelde want na 30 km begon het blijkbaar bij iedereen te kriebelen. Het gevolg was dat elk om beurt het tempo een beetje omhoog trok. Tot de wind de meesten deed beseffen dat de grote conditie er nog niet was.

Aangezien we nog vroeg in het seizoen zijn, hebben we de trip in Nederland beperkt gehouden. Net de grens over in Overslag en ter hoogte van Moerbeke zijn we weer België binnen gereden. Op dat moment zaten we op 45 km en werd via de kortste weg naar Laarne teruggekeerd.
In Beervelde dienden we nog even te onderhandelen om langs de motorcross te mogen passeren. Onze weg was namelijk afgezet met de campers van de crossers. De brug over de E17 was voor Kristoff en Alain het sein om er nog eens een lap op te geven. Even verder deed de rest onder aanvoering van Martin zijn duid in het zakje. Toen Martin de benen stil hield was niemand bereid om over te nemen. Dit was blijkbaar het sein voor Kristoff om nog eens furieus uit te halen. Enkel Alain reageerde en na een lange achtervolging werd uiteindelijk de kloof van 5 m overbrugd.

Aan het einde van de rit werd nog gesprint. Jean-Pierre stoof weg, maar Willy had het gezien en volgde in zijn zog. Even verder stak Willy Jean-Pierre voorbij en won de sprint. Het was een dolgelukkige Willy die het café als eerste binnenstapte en zijn welverdiende Witteken bestelde.

Afgelegde afstand : 71 km, gemiddelde snelheid 27,5 km/h

Rit 5 : 31 maart 2002

Het zomeruur heeft vandaag voor meer problemen gezorgd dan de rit zelf. Onze voorzitter, Martin, had alle uurwerken op het zomeruur gezet, behalve de wekker. Net voor we aanstalten maakten om te starten kwam er een verschrikt telefoontje binnen, met de vraag of we op hem nog even wilden wachten.
De rit zelf werd uitgetekend door Freddy en leidde ons naar Mendonk. Daar werd de Moervaart gevolgd tot aan Kaudenborn, iets voorbij Moerbeke. Daarna ging het terug naar Moerbeke. In Moerbeke ligt namelijk een flinke kasseistrook die begint bij Kasteel Wulfsdonk en in Eksaarde uitkomt.

Aangezien we tot dan toe het vrij rustig hadden gehouden was het meer dan tijd om eens voluit te gaan. De niet kasseivreters reden de kasseistrook in een gezapig tempo af; terwijl Luc, Freddy, Alain en Kristoff met volle geweld de kasseien afraasden. Kristoff en Alain kwamen als eersten terug op de betere weg.
Hierna werd verder gereden naar Doorslaar en vandaar over Oudenbos terug naar Laarne.

De kasseistrook en de tegenwind daarna had bij de meesten toch een tol geëist, want we kwamen allen netjes achter elkaar op een lijn naar de aankomst toe. Enkel Freddy had nog de moed om er een spurtje uit te persen.

Afgelegde afstand : 63 km, gemiddelde snelheid 27,3 km/h

Rit 6 : 7 april 2002

Vandaag is de rit begonnen met het nemen van een groepsfoto. De foto zal een van de volgende dagen te zien zijn op deze site. Vandaag was het ook de eerste keer dat we om 8u30 vertrokken. Uiteindelijk waren we alweer te laat op pad vertrokken. Vanaf volgende week zullen we toch wat meer discipline aan de dag moeten leggen, willen we aan de langere ritten beginnen.
Aangezien het vandaag de dag van de Ronde van Vlaanderen was, moest er toch minstens een helling van de Ronde in zitten. We hebben geopteerd om de Molenberg te kiezen. Er stond heel wat wind vandaag, die in het heen rijden in de rug waaide, maar jammer genoeg in het terugkeren lelijk tegen zat.

Op de Molenberg vloog Kristoff naar boven, maar moest halverwege stoppen wegens problemen met het versnellingsapparaat. Dan volgde Freddy en Alain. Net toen deze laatste krachtig begon door te duwen om Freddy te remonteren vloog de voet uit het klikpedaal. Gevolg, Alain stond ook geparkeerd en Freddy was eerst boven.

Na de Molenberg reden we richting Zingem, waar we de Scheldedijk opreden. Een fervente supporter van Peter Van Peteghem, in volledige Lotto uitrusting, kwam even meefietsen. Hij voorspelde ons dat hij (Peter) ze er allemaal af ging rijden. Waarna hij (de fietser) de daad bij het woord voerde en zich aan kop zette en in een strak tempo de dijk richting Gavere afreed. Wij er gezwind achter. In Gavere echter verliet onze Lotto man de dijk en was het aan ons om tot in Zwijnaarde te rijden. Kristoff en Alain hielden het tempo hoog, ondanks de tegenwind. Freddy en Jean-Pierre hadden hun wagonnetje aangepikt, maar durfden niet aan kop te komen. Na lang aandringen deed Freddy uiteindelijk toch wat kopwerk. Met nog 5km te gaan voor het einde van de dijk moest Jean-Pierre de rol lossen. Op 2km van het einde probeerde Alain weg te raken, maar dat lukte niet. Kristoff en Freddy wachtten doodleuk tot hij kapot zat en gaven hem toen een koekje van eigen deeg. Alain eraf. Uiteindelijk was Kristoff ook nog te sterk voor Freddy.
Op het einde van de dijk werd gewacht tot iedereen terug samen was. Willy was de eerste van de achterblijvers die er door kwam. En daarna kwamen Martin, Andre en Veronique samen de groep vervoegen.
Laatste wapenfeit van de dag, de eindspurt. Gewonnen door Kristoff, voor Freddy en Alain. Iedereen was behoorlijk afgemat door de Molenberg en de sterke wind.

Afgelegde afstand : 71 km, gemiddelde snelheid 26,9 km/h

Rit 7 : 14 april 2002

Zoals beloofd hebben we vandaag een flinke portie kasseien verorbert. Dit ondanks het mindere weer. Voor het eerst hebben we wat regendruppels onderweg moeten trotseren. De eerste kasseistroken lagen redelijk glibberig door de regen, maar we zijn er zonder valpartijen doorgeraakt.

De eerste kasseistrook was de combinatie Lippenhovestraat - Paddestraat uit de Ronde van Vlaanderen. Zeker op het einde van de Paddestraat was het uitkijken. Het gaat daar redelijk bergaf en de bocht naar rechts is redelijk scherp. Zowel Alain als Kristoff dienden de bocht ruim te nemen, tot in en over de goot, om het evenwicht te bewaren.
De volgende kasseistrook die we opzochten was de lange strook tussen Beerlegem en Scheldewindeke. Daar waren de stenen reeds behoorlijk droog. Alain vloog er als eerste vandoor met Willy in zijn spoor. Na een paar honderd meter kwam ook Freddy opzetten. Net toen hij aansluiting kreeg trapte Alain het gaspedaal nog eens in. Zowel Willy als Freddy dienden te lossen.
Hierna werd naar Gijzenzele gereden. Aan de proefhoeve, langs de E40 ligt ook een mooi stukje kasseiweg. Hier was het Kristoff die aan de groep sleurde. De kasseistrook stopt aan de voet van de brug over de E40. Kristoff en Alain spurtten voor de eer om als eerste boven te komen. Het werd een zeer nipte winst voor Alain, waarschijnlijk dankzij het vokale geweld dat werd gebruikt tijdens de laatste meters.
We hadden nog steeds niet genoeg van de kinderkopjes en reden dan door naar Kalken. Daar liggen nog twee stukken kassei uit de Omloop Het Volk. De beruchte Beringstraat en nog een ander niet te versmaden deel. Voor de niet kasseivreters onder ons was de Beringstraat welgekomen, want daar ligt een strook asfalt langs. De laatste kasseistrook bestond uit 2 delen. Het eerste deel is nieuw aangelegde kassei, waar de grootste moeilijkheid het los zand was dat op de stenen lag. Willy diende zelfs bij Jean-Pierre aan te leunen om niet onderuit te gaan door het losse zand. Hier kwam Kristoff als eerste door, voor Alain.

Enkel de uitslag van de traditionele spurt nog. Eerste Alain, voor Kristoff en Freddy.

Afgelegde afstand : 71 km, gemiddelde snelheid 26,5 km/h

Rit 8 : 21 april 2002

Vandaag is het een bijzondere rit geworden. Even de omstandigheden schetsen. Kristoff, Véronique (niet aan de start vandaag) en André hadden op zaterdag een trouwfeest meegemaakt. Jean-Pierre had de Peter Van Petegem Classic in de benen. Alain had in de Van Petegem Classic zijn versnelling in de prak gereden en stond aan de start met zijn mountain bike (inclusief veld banden). Martin heeft een lichte liesverrekking en mocht van de dokter eigenlijk niet rijden. Tenslotte hadden we nog een gast aan de start, Bjorn. Alleen Willy had geen problemen te melden.
Om de start kompleet te maken, was ons lokaal dicht omdat Roland zich had overslapen.

Ondanks bovengenoemde waslijst aan toestanden hebben we er duchtig de pees opgelegd. Sommige leden waren extra gemotiveerd en wilden zich in de kijker rijden om het verslag te halen. Zij hadden van hun supporters de opmerking gekregen of ze eigenlijk wel meereden, want hun naam kwam toch zo weinig voor in deze verslagen.

Het parcours was de gehele rit uiterst heuvelachtig en zowel Martin, Jean-Pierre en vooral Willy stormden steeds opnieuw als eersten de hellingen op. Zoals gezegd, was het vooral Willy die steeds weer opnieuw de hellingen opklauterde alsof het twee keer niets was. Hij deed dat telkens met wisselende partners want niet iedereen kon iedere keer weer meegaan. Door de zich herhalende versnellingen en beklimmingen begon het naar het einde toe voor iedereen te wegen, behalve voor Willy. Eenmaal aangekomen werd duchtig bij hem geinformeerd hoe hij zich geprepareerd had voor deze rit. "Een pita met pikante saus" bleek het geheime wapen te zijn.

De eindspurt werd gewonnen door Kristoff, voor Alain en Bjorn. Er was nog een tweede spurt vlak voor het café. Gewonnen door Jean-Pierre, voor Willy. Maar Willy beweerde dat Jean-Pierre geduwd werd door iemand. Niemand had echter iets gezien. Zeker Kristoff niet, die nochthans de spurt van heel nabij volgde en als derde over de streep kwam.

Afgelegde afstand : 76 km, gemiddelde snelheid 27,2 km/h

Rit 9 : 28 april 2002

Door het slechte weer van vandaag was er slechts 1 lid moedig genoeg om de koerskledij aan te trekken en naar het clublokaal te komen. Om 8u35 was uw verslaggever nog moederziel alleen bij Roland. Aangezien de regenintensiteit aan het minderen was, de fiets al vuil gemaakt was en de kledij toch al wat nat was, is uw verslaggever er maar alleen op uit getrokken.

Er is 1 zin die vandaag perfect samenvat : Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen, over zijn stuur, tegen de wind, zichzelf .....
Buiten de eerste 7 km is het de gehele rit droog gebleven. Een geweldige meevaller. Onderweg ben ik exact 11 andere moedige fietsers tegengekomen.

Met de voorzitter en de secretaris moet er overlegd worden of de gereden kilometers van de eenzame fietser zullen bijgeteld worden in de stand voor het kampioenschap

Afgelegde afstand club : 0 km, gemiddelde snelheid 0 km/h

Afgelegde afstand van uw nederige verslaggever: 80,5 km (inclusief Hostellerie,Valkenberg en 2 maal Berendries), gemiddelde snelheid 27,9 km/h

Rit 10 : 5 mei 2002

Onder een zwaar bewolkte hemel zijn we deze morgen vertrokken. Reeds na enkele meters vielen enkele verspreide regendruppels. Blijkbaar voldoende voor Freddy om er de brui aan te geven, want na 500 meter keerde hij reeds terug huiswaarts.
De rest reed dapper door en heeft de geplande rit volledig afgewerkt.

Waar in de laatste groepsrit, Willy blijk gaf van een uitmuntende vorm, was dit vandaag absoluut niet het geval. Ook Véronique had het vandaag lastig. De harde tegenwind uit het eerste deel van de rit zat daar voor een heel groot stuk tussen. Van bij de start tot in Zelzate hadden we steeds de wind op kop.

In Nederland hebben we een kleine navigatie fout gemaakt waardoor we na een tijd terug op dezelfde plaats uitkwamen. Alles lijkt daar ook zo op elkaar in die open vlaktes
Nadat we terug op het juiste pad zaten, stak de wind eindelijk een handje toe om vlot en gezwind richting Wachtebeke en Laarne te rijden. Alhoewel een aantal leden ook wel eens de hulp nodig hadden van een letterlijk "helpende hand".

Het viel vandaag op dat Jean-Pierre in een uitstekende conditie zat. Samen met Martin hebben ze beiden een behoorlijk deel kopwerk voor zich genomen. Verder dient enkel gezegd dat Kristoff en Alain een paar keer hun duivels ontbonden hebben. Bij de laatste ruk, over de brug van de E17 waren beiden zover op de anderen vooruit dat ze bij wijze van verrassing hun ploegmakkers hebben opgewacht achter een haag. Hierbij bleek dat iedereen stik kapot zat want ze werden niet eens opgemerkt toen de anderen hen voorbijreden. De surprise was des te groter toen Kristoff en Alain achteraan weer aansloten.
De gebruikelijke sprint werd (met lengten voorsprong) gewonnen door Kristoff voor Alain

Afgelegde afstand : 79 km, gemiddelde snelheid 27,2 km/h

Rit 11 : 12 mei 2002

Deze morgen zijn we droog vertrokken, maar reeds na enkele kilometers begon het te regenen. De regenjasjes werden bovengehaald, behalve door Freddy, want die had er geen meegebracht. In Zwijnaarde zijn we de Scheldedijk opgereden. In groep en bij een "rustig" tempo van 32 km/h zijn we tot in Zingem gereden. Daar zijn we de Schelde weer overgestoken. Aldaar kwamen we in de heuvelzone terecht. Het was ondertussen zowat gestopt met regenen.
Over menige bult werd naar Horebeke gereden. Willy had zijn goede benen terug gevonden en reed bij elk heuveltje voorop. Na Horebeke werd de helling van de dag gepresenteerd. De klim leidde naar Heuvelgem. Kristoff en Alain deden een test van de benen. Na hen was het Willy die als derde door kwam, voor zijn aartsrivaal Freddy. André is de laatste tijd goed op dreef want ook hij kwam snel boven. André heeft zelfs een paar keer helemaal vooraan gereden en Willy op een van de bultjes verrast.

Boven kwamen we op de grote steenweg tussen Munkzwalm en Brakel. Freddy had koud en wou het tempo hoog leggen. Blijkbaar hadden zijn oren ook koud want de herhaalde uitroepen en fluitsignalen van de ritverantwoordelijke werden niet gehoord. Gelukkig werd hij op dat moment gestopt door een lekke band of we hadden hem nooit meer teruggezien. Langs Rozebeke en Velzeke werd koers gezet naar huis. Ook Martin was ondertussen behoorlijk verkleumd en moest passen bij elke oneffenheid in de weg. Ook zijn lies blessure is nog niet genezen en bezorgde hem meer last dan hij wou toegeven. Hij heeft wijselijk besloten om volgende week zijn blessure rust te geven. Verder is er niets noemenswaardig gebeurd, behalve de bevlieging van Alain om in Gontrode nog eens plankgas te geven.

De spurt dan maar. Gewonnen door Kristoff, voor Freddy en Alain. Na de spurt is Willy er nog op zijn "Tchmils" van onder gemuisd zodat hij alleen aankwam aan het clublokaal.

Afgelegde afstand : 75 km, gemiddelde snelheid 24,8 km/h

Rit 12 : 19 mei 2002

Eindelijk nog eens een rit met bijzonder aangenaam weer. Er waren voor het eerst veel korte broeken en korte mouwen te zien. En er waren twee gastrenners present. Bjorn en Freddy (niet te verwarren met vast lid Freddy die vandaag afwezig was).

Zoals beloofd is de rit naar de Koppenberg gegaan. In het heenrijden stond een behoorlijke tegenwind. De kopmannen werden dan ook regelmatig bijgestaan door de anderen. Zo hebben Jean-Pierre en onze twee gastrenners ook nogal wat kopwerk gedaan. Het begint zo stilaan een gewoonte te worden dat bij de minste bult op het parcours, Willy zijn benen niet kan stilhouden en als eerste boven wil komen.

Aan de voet van de Koppenberg werden we vergezeld van enkele mountainbikers. Zo werd het plots een test van met wat je nu best de koppenberg oprijd. Dit was de volgorde boven : 1. Kristoff, 2. een MTB-er, 3. Alain, 4. Freddy, 5. een MTB-er, 6. Willy, 7. MTB-er. Kortom je rijd best met een koersfiets de Koppenberg op. Of waren wij beter dan die mannen? Ook André is zonder afstappen boven geraakt. Jean-Pierre, Bjorn en Véronique hebben voet aan grond moeten zetten.

Na de Koppenberg zijn we de Scheldedijk opgereden tot in Gavere. Op de dijk is Alain er vanonder gemuisd. Ondanks de verschillende pogingen van Bjorn en Willy is hij alleen door kunnen gaan tot in Gavere. Vandaar ging het naar Merelbeke en zo naar huis. Onderweg hebben we nog een lekke band moeten herstellen. Tijdens het wachten was er ook nog een nieuwtje te rapen. Véronique had onderweg Willy moeten duwen ! Een zwak moment van Willy of was er iets anders aan de hand ?

De eindsprint werd gewonnen door Alain, voor Willy en Bjorn

Afgelegde afstand : 84 km, gemiddelde snelheid 28 km/h

Rit 13 : 26 mei 2002

Vandaag veel donkere wolken, veel wind, maar gelukkig geen regen. Gastrenner Freddy was terug van de partij. En ook Luc was eindelijk terug aanwezig, na een lange periode waarin het werk hem van de fiets had gehouden. Het was vandaag niet het parcours en ook niet het weer om uw rentree te maken. Maar het moet gezegd, Luc heeft heel goed meegereden.

De rit ging tegen de wind in naar Oudenaarde. Daar stond de Ladeuze helling, een helling parallel aan de Eikenberg, op het menu. Boven was het Alain die voor Kristoff als eerste over de top kwam. Daarna kwamen Freddy en Willy er door. Na de Ladeuze hebben we de Wolvenberg beklommen. Hier was het Kristoff die ruim als eerste boven kwam. Alain had duidelijk de inspanning van op Ladeuze nog niet verteerd. Hij kwam toch nog als tweede door, gevolgd door Freddy, Willy en jawel Luc. Van hier reden we naar de brug over de Schelde in Zingem. Op de heuveltjes die we ondertussen tegenkwamen viel het op dat André over zeer goede benen beschikt. Jean-Pierre en Willy hadden er een kwade klant aan.

In Zingem werd de Scheldedijk opgereden en reden we naar Zwijnaarde. Willy was daar zozeer vermoeid, dat het hem zwart voor de ogen zag. Want hij reed de afslag naar de dijk gewoon voorbij. De wind zat comfortabel in de rug en met de volledige groep werd rond de 40 km/h gereden. Alleen op het einde werden een aantal leden gelost, maar toen werd de snelheid ook nog meer opgetrokken tot een flink eind boven de 40. Kristoff en Alain konden het niet laten om er een prestige spurt van te maken. Alain won van Kristoff. De maximum snelheid was dan 57 km/h.

Over Merelbeke en Heusden werd naar Laarne gereden. Elke brug was aanleiding voor iemand om de benen eens te testen. Zoals gewoonlijk werd ook nu weer gesprint. De spurt winst was voor Kristoff, voor Alain, Freddy, Willy en Jean-Pierre. Alweer werd de 57 km/h gehaald. Voor het café had Jean-Pierre toch nog wat kruit in de benen evenals Martin. Want beiden gingen er nog eens voor.

Afgelegde afstand : 84 km, gemiddelde snelheid 26.6 km/h

Rit 14 : 2 juni 2002

Vandaag waren we kompleet aan de start. Inclusief onze gastrenners Bjorn en Freddy van de laatste weken. Voor beide was het de derde keer dat ze meereden en diende er beslist te worden of ze lid gaan worden. Freddy (vanaf nu Freddy Vl. om niet te verwarren met Freddy Ve.) heeft toegehapt. Bjorn houdt zijn beslissing nog in beraad. We kunnen dus met plezier een extra lid toevoegen aan onze club. De rit ging naar Hamme en terug. Op de terugweg hebben we de Scheldedijk gevolgd. In Hamme is men aan de dijk aan het werken en dienden we de dijk te verlaten om via allerlei kleine wegen terug de dijk op te geraken. Vorig jaar zijn we hier ook gepasseerd en was men daar reeds aan het werken. Blijkbaar schieten de werken niet al te erg op.

Op fietsgebied valt er maar iets te vertellen van zodra we deze hindernis achter de rug hadden. Als eerste staken Alain en Bjorn even de neus aan het venster. Door een wegvergissing waren ze er al snel aan voor de moeite. Daarna heeft Freddy Ve. het tempo wat hoger gelegd tot in Dendermonde. Vanaf Zele begon het terug te kriebelen bij Alain en hij ging er alleen vandoor. Na een paar km werd hij vervoegd door Freddy Ve, Kristoff, Willy en Martin. Toen kwam Kristoff eens aan kop en moesten Willy en Martin lossen. Tot in Uitbergen werd er goed doorgereden door de eerste drie. Maar ook de anderen vochten menig pittig duel uit. Jean-Pierre, Willy, André, Freddy Vl. en Martin wilden niet voor elkaar onderdoen. Dat zorgde ervoor dat ze snel na de eersten in Uitbergen verschenen. Willy moest even de puntjes op de i zetten door nog in de laatste 200 m wat voorsprong te nemen op zijn kompanen.

Op het laatste stukje dijk tussen het veer in Schellebelle en Wetteren, was het alweer Alain die alleen wegwipte. Hij had een aardige kloof uitgebouwd, maar blijkbaar niet genoeg, want toen ontbond Kristoff zijn duivels met Freddy Ve. in zijn zog. Om u een idee te geven : Alain reed 42 km/h; Kristoff reed bij momenten 57 km/h om het gat te dichten. Op het moment dat beiden aansloten bij Alain, kromde deze nog eens de rug. Enkel Kristoff kon nog mee. Bij de achtervolgers werden er ook geen cadeaus uitgedeeld. Freddy Vl. was als eerste weg samen met Jean-Pierre. Willy, Martin en André konden dit niet laten gebeuren. Na hard labeur kwam Freddy Vl. licht afgescheiden op zijn concurrenten aan bij het einde van de dijk.

De rit leende zich niet echt goed tot een eindsprint. Maar Jean-Pierre, Willy en Freddy Ve. deden toch de moeite om er voor te gaan. Winnaar werd Freddy Ve, voor Willy en Jean-Pierre.

Afgelegde afstand : 78 km, gemiddelde snelheid 28.2 km/h

Rit 15 : 9 juni 2002

Deze morgen ontbrak enkel Freddy Ve. op het appel. Dit maakt het handig voor het verslag. Telkens Freddy vermeld wordt gaat het over Freddy Vl., ons nieuw lid.

Na 10 km diende Kristoff terug te keren naar huis. Hij voelde zich niet goed. Véronique heeft hem naar huis begeleid. Hopelijk niets ernstig en was het enkel een appelflauwte.

De rit van vandaag had 3 zware hellingen op het programma. In de aanloop naar de eerste helling werd nog menige naamloze bult beklommen. Willy en Freddy lieten daar telkens hun goede conditie bewonderen. De eerste helling was de Hostellerie (parallel aan de Berendries). Alain was eerst boven voor Freddy, Willy en Luc. Het dient gezegd dat Luc bijzonder goed bezig is. Na een heel lange periode van inactiviteit doet hij het uitstekend. De tweede helling was de Valkenberg. Boven hadden we exact dezelfde volgorde: Alain, Freddy, Willy, Luc. Verderop kwamen Martin, Jean-Pierre en André. De derde helling was de Berendries. Alweer een identieke doorkomst op de top.

Na de Berendries reden we in een goed tempo recht naar huis. De wind stond in de rug en daardoor werd vlot 33 km/h gehaald. De eindsprint bracht niet veel wijziging in de volgorde. Winnaar was Alain, voor Freddy (ondanks een krampscheut), Willy en Jean-Pierre (geklopt met een banddikte) (een brede band volgens Willy)

Afgelegde afstand : 80 km, gemiddelde snelheid 27.1 km/h

 

Speciale rit : 15 juni 2002

Uiteindelijk slechts twee leden aan de start. Alain en Luc. Kristoff werd op het laatste moment geveld door ziekte. Alain werd derde. Na de twee koplopers reed hij van Geraardsbergen tot Laarne helemaal alleen. Luc is boven op de muur, na 100 km zwaar parcours, gestopt. Een sterke prestatie van Luc, als je weet hoe weinig hij nog maar gereden heeft dit seizoen.

Afgelegde afstand : 140 km, gemiddelde snelheid 28.2 km/h

Rit 16 : 16 juni 2002

Een regenbui heeft onze start met een 20 minuten vertraagd, maar uiteindelijk zijn we vertrokken voor een droge en aangename rit.

De vlakke rit werd redelijk snel verreden met tweemaal een passage op de Scheldedijk. Een eerste maal van Zwijnaarde naar Gavere en een tweede maal op de weg terug. Tussendoor moesten een paar bruggen bedwongen worden. Willy kon zoals gewoonlijk de benen niet stil houden. Maar ook Jean-Pierre en Martin lieten zich meer dan eens zien. Willy en Jean-Pierre hebben elkaar meer dan eens opgejut en alzo het tempo omhoog gedreven.

Tijdens de tweede doortocht op de dijk was ook André parraat en hielp goed mee om een strak tempo aan te houden. Zo snel zelfs dat Jean-Pierre op een bepaald moment dacht aan afhaken. Goed werk van onze nestor !
Als het echt snel gaat is het de beurt aan Kristoff en Alain om naar voor te schuiven. Op de dijk werden we voorbij gesnord door een oude bekende. Dit kon niet zijn en onmiddelijk haakten Alain en Kristoff hun wagonnetje aan. En natuurlijk moesten beiden tonen dat ze net iets sneller konden rijden.

De spurt werd van heel ver op gang getrokken door Kristoff. Hij hield het tot het einde ondanks aandringen van Alain. Martin werd derde en toonde daarmee aan Willy wat spurten was.

Afgelegde afstand : 71 km, gemiddelde snelheid 27.7 km/h

Rit 17 : 23 juni 2002

Deze morgen kregen we heel droevig nieuws te verwerken. De echtgenote van Jean-Pierre is zaterdagmorgen plots overleden. Jean-Pierre, vanwege de ganse club wensen we je veel sterkte toe in deze moeilijke tijden. Onze gedachten zijn vandaag reeds meer dan een keer naar je toe gegaan.

Deze morgen waren we met 5 aan de start in Wevelgem voor de 140 km. Willy, Freddy Vl., André, Kristoff en Alain. De organisatoren hadden een mooi parcours uitgestippeld. In het heenrijden hadden we wind tegen. Pas na de 80 km begon de wind meer en meer in het voordeel te zitten. De eerste 30km waren voornamelijk vlak. Daarna begon een uitgebreide heuvelzone. Nooit was een helling lang of steil. Maar de opeenvolging van hellingen en de wind maakten het redelijk lastig.

Als voornaamste hindernissen moesten de Zwarte Berg, de Rode Berg, de Monte berg en de Kemmelberg overwonnen worden. Het was vooral de combinatie van de laatste twee die zwaar uitviel. Iedereen is op eigen tempo boven geraakt. De laatste 30 km werden in een stevig tempo afgelegd. Het ging voornamelijk bergaf of vlak en we hadden de wind mee. Er werd dan ook bijna continu boven de 30 km/h gereden. In de laatste kilometers zijn Alain en Willy nog meegeglipt met een sneller groepje. Moe, maar voldaan kwam iedereen over de streep gebold.

Afgelegde afstand : 146 km, gemiddelde snelheid 27.4 km/h

Rit 18 : 30 juni 2002

Slechts 5 leden op het appel voor deze rit. Degenen die voldoende moed hadden om de langste zondagvoormiddagrit uit ons boek af te malen waren : Willy, André, Martin, Freddy Vl. en Alain. Hierdoor komt er eindelijk nog eens wat verandering aan de top van het klassement. Er zijn er nu nog 3 die tot nu toe alle ritten hebben meegereden.

De tocht naar Flobecq leidde over Zottegem, St Martens Lierde en Parike. Op onze weg vonden we heel wat hellingen en hellingskes die we dienden te bedwingen. En de wind stond het grootste deel van de tijd in het nadeel. Het meest hadden we nog te kampen met de alomtegenwoordige wegenwerken en omleidingen. Dat maakte dat we met ongeveer 8 km extra aan de voet van La Houppe toekwamen. Tijdens de heenweg was het vooral Freddy, Martin en Willy die de goede benen hadden. Willy had naar goede gewoonte bij hoog en bij laag gezworen dat hij slechte benen had. Voor de medeleden is dat het signaal van "ik heb uitstekende benen vandaag". We kennen onze Willy al een beetje.

Op La Houppe passeerden we in deze volgorde : Alain, Freddy en Willy, Martin en André als laatste. Afhankelijk van waar de meet lag was ofwel Willy ofwel Freddy tweede boven. Martin en André vertelden op de top dat hun beste pijlen verschoten waren. Op de terugweg hadden we de wind dan eindelijk mee. We reden langs Brakel, Michelbeke, Velzeke en Balegem naar huis. Bij de passage in Michelbeke stelde Alain voor om nog even de Berendries mee te nemen maar het voorstel werd met meerderheid der stemmen afgekeurd.
In Oosterzele is Freddy nog lek gereden. Na een kort oponthoud was het euvel verholpen. In de laatste kilometers voor de eindmeet zijn Willy en Freddy er op een slinkse wijze vanonder gemuisd. Ze hadden het idee opgevat om de sprint te ontlopen. Alain reed evenwel alleen het gat dicht en klopte Willy in de spurt. Om het goed te maken is Willy dan alleen verder gefietst naar het clublokaal en heeft daar voor iedereen een frisse pint besteld. Zodat tegen dat de rest aankwam we onmiddelijk onze droge keel konden smeren.

Afgelegde afstand : 96 km, gemiddelde snelheid 27.2 km/h

Rit 19 : 7 juli 2002

De Muur stond op het programma en dat lokt altijd wat extra mensen. Of ook weer niet? We waren met 8 aan de start. Voor Jean-Pierre was het even een moeilijk moment om terug bij ons te verschijnen na het overlijden van zijn echtgenote. Wij zijn natuurlijk heel blij dat hij de draad bij ons terug opneemt. We waren nog maar net vertrokken of we pikten een ex-lid op. Hij reed mee tot in Oombergen. Daar sloeg hij de weg naar huis terug in toen hij vernam dat we op weg waren naar de Muur.

De heenrit werd rustig afgehaspeld en zelfs Willy was heel kalm. Het is ongelooflijk hoeveel ontzag de Muur op de meeste mensen heeft. Op algemeen verzoek werd besloten om de Muur langs de Vesten te beklimmen. Naar het schijnt is dat iets gemakkelijker. Zeker als je zoals meerdere van ons de stoep in plaats van de kasseien gebruikt op de Vesten. Kristoff was eerst boven, van zeer kortbij gevolgd door Alain. Derde was Freddy Ve. Vierde Martin, maar die was niet tot op de kapelberg gereden. Alain nam hem nog eens mee, zodat hij het volledige parcours had afgelegd.
Dan naar de Bosberg. Alain bepaalde lang het tempo, maar moest op het eind plooien voor Kristoff. Derde werd Freddy Vl., vierde werd Willy. En toen was het moment daar voor de stunt van de dag. Deze staat op rekening van Alain en zal hem nog lange tijd achtervolgen. Wat was er gebeurd. Op de wegen na de Bosberg lag er ineens een behoorlijke oneffenheid in de weg. Gevolg, André reed lek. Niemand anders bleek er gevolgen van te hebben, alhoewel we er allemaal serieus door gereden waren. Alain mocht van Jean-Pierre eens zijn nieuwe fiets proberen. Echt een prachtig machientje. Alain reed een beetje heen en weer terwijl de reparatie werkzaamheden werden uitgevoerd. Toen alles klaar was sprong iedereen weer op zijn fiets en wat bleek: Alain had een lekke achterband.... Algemene hilariteit.

Er werd ook nog een stevig stukje gefietst. Om het enigszins goed te maken heeft Alain vanaf Oordegem tot in Wetteren kopwerk gedaan. Tegen 40 km/h (dankzij de rugwind). Kristoff reed achteraan en gaf nu en dan een discreet duwtje aan degene die even moest lossen. Er werd ook nog gespurt. Winaar werd Alain, voor Freddy Ve en Martin. Daarmee zitten de ritten voor het zomerverlof erop. We starten opnieuw op 4 augustus.

Afgelegde afstand : 84 km, gemiddelde snelheid 26.1 km/h

Rit 20 : 4 augustus 2002

Eerste rit na het verlof en zoals het rittenschema het voorschrijft hebben we het vlak en kort gehouden. Dat wil niet noodzakelijk zeggen dat we het ook kalmaan hebben gedaan. Op Martin en Freddy Ve. na was iedereen present.
De rit ging naar Lokeren, Waasmunster, Hamme en Zele waar we via de Scheldedijk naar Laarne reden.
Al snel was duidelijk wie onder het verlof niet had stilgezeten. Willy, Freddy en vooral Jean-Pierre toonden een uitstekende vorm. Van Willy zijn we het ondertussen gewoon dat hij na het verlof in zijn beste vorm steekt. Hij werd dan ook een beetje door iedereen geviseerd.

Het was nochtans Jean-Pierre die als eerste eens de benen liet spreken. Ook Freddy en Willy lieten zich nu en dan eens opmerken. Ook André liet zich verleiden tot enkele opgemerkte tussenkomsten. De eerste serieuse lap werd er door Alain opgegeven. Tussen Lokeren en Waasmunster was het parcours ideaal om eens hard door te rijden. Wat we dan ook gedaan hebben. Alain was pas tevreden totdat iedereen uit zijn wiel gereden was.
De tweede ernstige test kwam er op de Scheldedijk. Door een misverstand was het grootste deel van de groep naast de dijk blijven rijden. Halverwege kwam iedereen weer samen. Net op dat moment snorren ons twee fietsers voorbij. Dat kon natuurlijk niet zijn. Willy pikte onmiddelijk aan, gevolgd door de rest. Al snel deden wij het kopwerk, maar dat bleek nog niet snel genoeg voor een van de twee fietsers. Hij kwam nog eens aan kop trekken. Hij moet blijkbaar de wind redelijk onderschat hebben, want de furie was van wel erg korte duur. Waarna Alain en Freddy het tempo gezond hoog hielden. Op het einde versnelde Alain nog en enkel Freddy zat nog in zijn wiel. De anderen volgden op zeer korte afstand.

Op het laatste stuk tussen Schellebelle en Wetteren, sprong Alain alleen weg uit de groep. Niemand volgde. Op het einde van de dijk kon hij rustig toekijken om te zien dat Kristoff eindelijk eens de rug plooide en Freddy, Jean-Pierre en Willy nog net voorbij stoof. De eindsprint was een onderonsje tussen Willy en Jean-Pierre. Waarbij Willy aan het kortste eind trok.

Opmerkelijk feit : Véronique heeft een nieuwe fiets en wou slechts een half uurtje meefietsen, want ze is reeds een paar maand zwanger. De fiets beviel haar blijkbaar, want ze heeft de volledige rit uitgereden.

Afgelegde afstand : 61 km, gemiddelde snelheid 27.3 km/h

Rit 21 : 11 augustus 2002

Kristoff, Véronique en Freddy Vl. zijn op verlof vertrokken. En Martin hebben we niet gezien vandaag. Voor de rest was iedereen er. Het wordt moeilijk om een kampioen aan te duiden dit jaar. Met nog slechts een zestal ritten te rijden staan nog steeds dezelfde drie op de eerste plaats. Kijk maar eens naar de tussenstand.

Aangezien vorige week bleek dat iedereen nog in goede vorm stak, kon een ritje langs de Brakelse Heuvels geen kwaad. Vandaag werden dan ook een flink pak hellingkjes bedwongen. De Betsberg in Oosterzele, waar Willy afgescheiden als eerste boven kwam. De Calvarieberg in St Goriks Oudenhove (Alain voor Jean-Pierre), de Elverenberg (Alain voor Jean-Pierre) en de Ten Bosse straat (Alain voor Jean-Pierre en Luc) in Brakel, de Kleiberg (Alain voor Willy) in Nederbrakel en de vijflindenkapel (Alain voor Jean-Pierre) in Rozebeke. Voor de geoefende benen geen al te groot probleem, voor de wat minder geoefende benen werd het op het einde knap lastig.

In de aanloop naar de eindstreep werd een duchtig potje over en weer geargumenteerd over "snel rijden". Willy gaat regelmatig de snelheid aanscherpen door in de week eens mee te rijden op de Scheldedijk tussen Zwijnaarde en Oudenaarde. Daarbij wordt er soms tot 54 km/h gereden. Freddy kon maar moeilijk geloven dat Willy dat aankon. Bijgevolg vlogen de argumenten over en weer. Door al dat gepraat was de snelheid wel tot onder de 23km/h gezakt. Een beetje te laag voor Alain die er terug wat vaart in bracht. Uiteindelijk werd gesprint. Alain won met een aantal fietslengten voorsprong. Boeiender was het achter hem. Daar knokten Willy en Freddy Ve. verwoed om de tweede plaats. Willy wou tonen dat hij wel zo snel kon rijden en Freddy wou tonen dat hij nog sneller is dan Willy. Het is niet duidelijk wie van beiden tweede was. Alletwee beweren voor de ander te zijn. Alain heeft het niet gezien en Jean-Peirre die vierde was wist het ook niet. Wat wel zeker is, is dat ze beiden een topsnelheid van 50 km/h haalden.

Bij de volgende rit zullen ze het nog eens moeten overdoen om te weten zie nu eigenlijk de snelste is van de twee

Afgelegde afstand : 77 km, gemiddelde snelheid 27.1 km/h

Rit 22 : 18 augustus 2002

Vandaag hadden we 6 vaste leden en twee gastrenners, Henry en Frans, aan de start. Martin was er terug bij evenals Freddy Vl. die met de nodige problemen uit Tjechie was buitengeraakt. De 3 eersten uit de tussenstand waren er ook, evenals de man in bloedvorm : Jean-Pierre.

Het beloofde een knap lastige rit te worden, met 3 hellingen op het programma : Eikenberg, Varent en Molenberg. Dit parcours in kombinatie met de hitte, zou wel eens voor de nodige extra vermoeidheid kunnen zorgen bij een aantal van ons. De heenreis liep langs Zwijnaarde, waar we de Scheldedijk opreden naar Zingem. Tijd voor de mannen in vorm om zich al eens te tonen. Van Zingem reden we naar Oudenaarde waar we als eerste de Eikenberg opreden. Jean-Pierre was ofwel niet op de hoogte van de moeilijksheidsgraad van deze helling of had reeds een steek van de zon te pakken, want hij vloog zeer enthusiast de helling op. Toen Willy hem kwam melden dat de Eikenberg ongeveer 1100 m lang is, was het enthusiasme snel verdwenen.
De volgende helling dan maar. De Varent is korter maar een beetje steiler. Nu was het Martin die er invloog. Hij wou wat voorsprong nemen tegen dat het lastig werd. Boven was Martin een van de laatsten. Onze gasten deden het trouwens uitstekend. Frans kende de bergjes niet maar trok zeer goed zijn plan. En Henry deed het al evenzeer uitstekend. De man bleek tot ieders verrassing 68 jaar te zijn!.
De laatste helling was de Molenberg. Freddy was kompleet vergeten zich op de goede plateau te leggen en stond onmiddelijk te voet. Jean-Pierre benutte optimaal zijn nieuwe fiets met 3 plateaus en ging gezwind naar boven. Frans kwam hier als vierde boven na de berggeiten Willy, Alain en Jean-Pierre.

Om ons toch een beetje te sparen werd besloten om via de Scheldedijk terug te rijden naar huis in plaats van over Munkzwalm. Dit is wel wat verder om, maar minder lastig. Er begon zich echter stilaan een probleem te stellen. Iedereen was zowat door zijn drinken heen. Zeker diegene die maar 1 bidon had meegenomen. Op de Scheldedijk werd in een behoorlijk tempo huiswaarts gereden. Het stuk vanaf Gavere werd tegen 36 km/h afgemaald. Enkel Martin en Frans moesten eraf. Zij hebben er ook van geprofiteerd om in het enige cafeetje langs de Schelde hun drinkbus op te vullen. Als het daar bij gebleven is tenminste want ze waren toch wel heel ver achter op de rest.

De eindsprint werd een duel tussen Jean-Pierre en Alain. De sprint werd nogal traag en laat op gang getrokken door Alain, wat Jean-Pierre toeliet om een verrassende versnelling te plaatsen. Alain moest een serieus gat toerijden, wat nog net lukte. Jean-Pierre werd geklopt op de meet. Daarna werden in het clublokaal enkele deugddoende Krieken achterovergeslagen. Bleek dat we de langste en snelste zondagvoormiddagrit van het seizoen hadden gereden. En onze gastrenners hebben al dat geweld zeer behoorlijk doorstaan.

Afgelegde afstand : 95 km, gemiddelde snelheid 29.2 km/h

Rit 23 : 25 augustus 2002

Om 8 uur stonden we met 5 man klaar voor de deelname aan de tocht in Destelbergen. De mannen op post waren Martin, Luc, Jean-Pierre, Willy en Alain. Geen André, eindelijk eens een wijziging aan de top van het klassement. De andere leden waren allen nog in verlof. Nog een belangrijk feit bij de start: cafébass Roland was ook van de partij op dit vroege uur. Wat we ten zeerste konden apprecieren.

Bij de inschrijving in Destelbergen was er niet veel volk te zien. De organisatoren waren achteraf ontgoocheld over de opkomst. Het parcours was echter zeker de moeite waard. In de buurt van Roborst werden enkel lastige hellingen voor de wielen geschoven. Allemaal niet zo bekende klimmetjes maar toch steil genoeg. Vraag dat maar aan Luc en Martin. Doordat we met niet zoveel waren hebben we elk afwissellend kopwerk gedaan. Een opvallende vaststelling was dat toen Willy kopwerk deed we twee keer een pijltje en afslag misten. Toeval ? Voldoende om een discussie te starten over het al dan niet goed kunnen rijden op een uitgepijld parcours. Als verzachtende omstandigheid kan Willy wel inroepen dat de meeste afslag pijltjes nogal laat stonden aangegeven. Aan de andere kant, was hij de enige die hiermee een probleem had.

Ongeveer halfweg waren we de eerste keer verkeerd gereden. Toen we bijna terug op de goede weg waren, zagen we 3 anderen ook de weg inslaan. En wie zat erbij? Freddy Ve. Hij was op zijn eentje de tocht begonnen en had zijn wagonnetje bij twee anderen aangekoppeld. Straf dat hij niet op het appel was bij het clublokaal. We kunnen hem dan ook niet in de uitslag opnemen van deze rit. Bij de tweede wegvergissing was hij met zijn twee oorspronkelijke gezellen wel juist gereden. We hebben nog een achtervolging moeten organiseren om terug bij hen te geraken. Willy en Jean-Pierre op kop. Martin die Luc op sleeptouw nam en Alain die de rij afsloot en nu en dan een duwtje gaf en de anderen aanporde. Martin was op dat moment voor 90% door zijn krachten heen en Luc was al 110% leeggereden. Toch slaagden we erin om terug aan te sluiten, ondanks de bult in Munte. In Bottelaere waren we erbij. Waarna Jean-Pierre direct op kop ging rijden om het tempo aan te geven.

Nog een laatste opmerking. Wij zijn van de kwaadsten nog niet. Onderweg passeerden we een wielertoerist die met een lekke band te voet stond. Hij had zijn fiets pas 3 weken en zag het niet goed zitten om aan de herstelling te beginnen. Jean-Pierre heeft hem dan maar een handje geholpen. De man was uitermate tevreden. Hij bleek trouwens van Melle te zijn. Als hij eens wil meerijden volgend seizoen....

Afgelegde afstand : 88 km, gemiddelde snelheid 27.3 km/h

Rit 24 : 1 september 2002

Slechts 4 man aan de start deze morgen. Blijkbaar zit de vakantiestemming er bij velen nog in. Of was het het bal van de Burgemeester dat bij enkelen zijn sporen had nagelaten. De aanwezigen waren Willy, Alain, Jean-Pierre en Martin. Ook Roger, onze secretaris was er deze morgen. Binnenkort moeten we rond de tafel gaan zitten om onze jaarlijkse souper in goede banen te krijgen.

Deze morgen scheen de zon, maar was het toch ook vrij fris. Te fris voor Willy die besloot dat de beste manier om de koude te verjagen, er uit bestond om onmiddelijk de beuk erin te gooien. Voor we het goed en wel beseften waren we rond de 30 km/h aan het rijden. Met Willy op kop. Het is de gehele rit niet meer stil gevallen. Van zodra het iets minder snel ging was er altijd wel iemand die het tempo weer optrok. We moesten naar Oudenaarde en hebben in de heenreis langs Munte en Saksenboom gereden. Op de lange weg naar Oudenaarde was er nog iemand komen aanpikken. Hij trok na een tijdje naar voor en legde ons een snedig tempo van 35km/h op. In de slipstream van deze locomotief kon iedereen zich perfect handhaven.

In Oudenaarde stond de Kortekeer op het programma. De aanloop hier naartoe passeert aan de voet van de Koppenberg. Toen we naar de Koppenberg toereden, sloeg de schrik toe bij Willy en Martin. Toch niet de Koppenberg ! Alle mogelijke en onmogelijke argumenten werden naar boven gehaald om toch maar niet op de Koppenberg te moeten rijden. Groot was dan ook de opluchting toen we de Koppenberg (letterlijk) links lieten liggen en naar de voet van de Kortekeer reden. De Kortekeer werd algemeen bestempeld als "lastig". Daarna was de Kappeleberg aan de beurt. Dit bergje doen we slechts 1 keer op het jaar en is bij de meesten niet zo gekend. Het is een verraderlijk ding. Na het eerste steile stuk zie je de kapel liggen en denk je dat je er bent. Om dan te ontdekken dat er naar links moet afgedraaid worden en er nog heel wat kleuterwerk nodig is. Net voor de top ligt trouwens nog een behoorlijk steil stukje. Willy was bij degenen die zich vergist hadden. Een geluk dat hij zijn tweede adem ergens halfweg terugvond.
Boven moesten we wachten op Martin. Heel lang wachten. Er moest blijkbaar iets aan de hand zijn. Alain reed terug en vond Martin aan de kapel. Hij was niet zeker of het naar links of rechts was en wachtte daarom op een van ons om de juiste weg te wijzen. Boven werd besloten om via de Scheldedijk naar huis te rijden.

Op weg naar de dijk liet Alain zijn drinkbus uit zijn handen glippen. Van vermoeidheid volgens de anderen. Wat Alain beaamde. Bij het oprijden van de dijk hadden we alweer geluk. Een fietser pikte aan en deze man bleek ook een stukske te kunnen fietsen. Nadat Jean-Pierre het tempo als eerste rond de 32 km/h had gelegd, nam deze man over en maakte er ineens 36 km/h van. Op de dijk stond veel tegenwind. 36km/h rijden was zeker niet evident. Aan de sluizen, tussen Zingem en Gavere, nam Alain de kop over. De koppositie werd tot het einde van de dijk in Zwijnaarde niet meer overgenomen. Het zal wel met de snelheid (35km/h) en de tegenwind te maken hebben gehad.

Op het einde van de dijk was ieders bobijntje af en lag het gemiddelde van de rit op 30,5 km/h. Niet slecht, zeker omdat we maar met 4 waren. Bij aankomst kwamen we uit op 29,9 km/h. De snelste rit van het seizoen en tevens de langste (98 km). Iedereen was dik tevreden en de drank in het café smaakte des te beter.

Afgelegde afstand : 98 km, gemiddelde snelheid 29.9 km/h

Rit 25 : 8 september 2002

Eindelijk nog eens met genoeg volk aan de start. Enkel Véronique en Luc ontbraken op het appèl. Het rittenschema voerde ons alweer de Vlaamse hellingen op. Deze keer enkel de Leberg als meest gekende naam. Daarnaast stond ook de Kasteeldreef op het programma. Dit is de grote weg van Brakel naar de top van de Berendries.

De start was dankzij de grotere groep en de vaste koprijders terug normaal. Onderweg kregen we gezelschap van Eddy Van Der Wee, de fietsenmaker uit Heusden. Ondanks het lichte overgewicht, kan Eddy zeer goed fietsen. Hij is de rest van de rit bij ons gebleven. Aangezien het droog gebleven is hebben we over de kasseien van de Haaghoek gereden in de aanloop naar de Leberg. Op de Leberg zelf ging Kristoff eens tot het uiterste, maar Alain bleef aan zijn wiel geplakt. Boven op het stuk vals plat, nam Alain zelfs over en ging nog een beetje door. Kristoff moest passen. Freddy Vl. en Willy kwamen ook heel vlot boven. Freddy Ve. demonstreerde dat hij echt wel uit vorm is. Normaal hangt hij niet aan het staartje bij de beklimmingen. Op de Kasteeldreef stond er geen maat op Alain. Freddy Vl. probeerde om aan te pikken, maar kon het tempo niet volgen. Kristoff bleef bij de achterblijvers en offerde zich op om nu en dan een duwtje te geven. Het viel op dat Willy zeer vlot naar boven reed.

Maar had Willy zichzelf wat overschat? Bij een wegversmalling met paaltjes was hij bijna op een paaltje geknald. Van de vermoeidheid? Ook was dit aanleiding om de geruchtenmolen weer op gang te brengen. Onze beide leden die op kop staan worden namelijk door de anderen verdacht van het nemen van ongeoorloofde stimuli. Daar is natuurlijk niets van aan, het goed presteren is enkel het resultaat van noeste trainingsarbeid.

De weg naar huis liep over Oombergen en St Lievens Houtem. Het ideale parcours om nog eens alle registers open te trekken. Wat idereen dan ook met graagte deed. Zo liet Jean-Pierre zich onder andere opmerken bij het enige stukje bergop. De snelheid lag tussen de 40 en 42 km/h, onder andere dankzij een rugwind. Helemaal op het einde ging Martin er nog vandoor. Hij probeerde ons te verassen door een iets andere weg te nemen. Dat lukte hem bijna ook, want Willy was kompleet verrast door het maneuver en zorgde ervoor dat de achtervolgers in de remmen moesten. Net voor het laatste kruispunt werd Martin gevat door Alain en Freddy Ve. Iedereen zat zowat op het einde van zijn krachten. Alain vond nog een beetje energie om sneller te eindigen dan Freddy Ve. Je kon het zelfs geen sprinten meer noemen.

Afgelegde afstand : 76 km, gemiddelde snelheid 28.2 km/h

Rit 26 : 15 september 2002

De eerste van de reeks uitbolritten. Enkel de Ast stond als helling geprogrammeerd. Dezelfde leden als vorige week waren paraat.

Er is vandaag niets speciaals gebeurd om over uit te weiden. Het enige wat toch wel wat meer aandacht verdient is de concurrentiestrijd tussen Willy en Jean-Pierre. En Freddy Vl. als de derde hond. Als Willy op kopt komt rijden, duurt het nooit lang voor Jean-Pierre er naast komt rijden en iets sneller begint te rijden. Willy kan dit natuurlijk niet zo laten en countert door zelf ook wat te versnellen. En zo schiet een tweestrijd in gang, met als resultaat een tempo verhoging voor de hele groep. Als het dan wat stil valt, neemt Freddy Vl. nog eens over om te tonen dat hij ook nog meedoet. Het valt trouwens op dat Freddy Vl. in een groeiende vormcurve zit. Telkens deze drie zich vooraan tonen herhaalt dit spelletje zich. Het is mooi om zien. Als ze wat te hevig worden laten we ze gewoon rijden. Na een tijdje stilt de storm vanzelf.

Op de Ast was duidelijk wie de "echte" zijn. Je kan namelijk kiezen om via de kasseien de Ast op te rijden of het fietspad te nemen. Een paar kozen direct voor het fietspad, de meerderheid koos het fietspad halverwege. Alleen Kristoff en Alain vochten een duel uit op de kasseien. Het was haasje over tijdens de klim. Eerst reed Kristoff op kop, dan Alain en net voor de top nam Kristoff terug over. Freddy Vl. had het fietspad gekozen en was toeschouwer van de strijd. Hij kwam samen met de twee boven.
Verder hebben we nog een beetje gek gedaan op een van de bultjes onderweg. En op de Scheldedijk hebben we nog een paar keer het gaskraantje opengedraaid. Eenmaal als groep met Alain als lokomotief en Kristoff als duwer achteraan. En eenmaal elk voor zich; waarbij uiteindelijk Kristoff en Alain voorop geraakten.

Een spurt was er niet. Wel reden we in Laarne nog de Molenberg op. Freddy Vl. kwam eerst boven voor Jean-Pierre.

Afgelegde afstand : 78 km, gemiddelde snelheid 29.2 km/h

Rit 27 : 22 september 2002

Dezelfde leden waren deze morgen present als bij de vorige rit. Aangezien dit een uitbolrit is, stond er niets spectaculair gepland. Op vraag van Jean-Pierre hebben we Zottegem aangedaan en de Groteberg beklommen.

De belangrijkste feiten van vandaag speelden zich af voor het vertek en na onze aankomst. Bij hoge uitzondering had onze cafébaas zich overslapen. Waardoor we met een droge keel de baan op moesten. Bij aankomst werd deze tekortkoming grootmoedig erkend en kregen we een consumptie van het huis.

Op fiets vlak konden toch weer een aantal mensen het niet nalaten hun conditie te tonen. Het waren vooral Jean-Pierre, Freddy Vl. en Alain die zich toonden. Willy had vandaag een mindere dag en vertelde dat hij al aan het uitbollen was. Hij traint niet meer, het seizoen is voor hem afgelopen. Freddy Ve is nog steeds op zoek naar de goede vorm. In ieder geval is bij iedereen de conditie nog zeer goed, want we kwamen vandaag een groepje fietsers tegen in Lemberge. Daar zat blijkbaar een gelegenheidsrijder in en die moest bij het lichte vals plat reeds lossen. Dat zet een mens toch eens te denken over hoe relatief een "goede" conditie is.

In St Lievens Houtem stootten we op een ziekenwagen die een smal pad versperde. Blijkbaar was een MTB-er er geslipt op de gladde ondergrond en zeer kwalijk ten val gekomen. Gelukkig was de man niet alleen op pad en hadden zijn vrienden de dienst 100 kunnen bellen. Hij was ernstig gekwetst aan het hoofd, want hij droeg geen valhelm. Nog maar eens een bewijs van het nut van een "pot" op je kop. Ondertussen had iedereen van onze club zich reeds een helm aangeschaft, wat uiteraard een zeer goede zaak is.

Om af te sluiten zijn we nog langs Oordegem gereden en via daar naar Wetteren. Net buiten Oordegem zei Alain "ik ga er eens de pees op leggen". Dit was voor Kristoff het sein om achteraan post te vatten om nu en dan een helpende hand te kunnen toesteken. Bij de anderen kon Alain met tevredenheid schrik in hun ogen aflezen. Halfweg het traject kon Jean-Pierre zich niet meer houden en moest er nog eens een schepje bovenop doen. Niet voor lang, maar lang gemoeg om iedereen nog eens extra te pijnigen. Op het eind, in Wetteren was het kaarsje van Alain ook uit. Er stond veel meer wind dan gedacht.

Een spurt was er niet. De rit is geeindigd in komplete chaos. 2 km voor we thuis waren kregen we een stortbui over ons. Een paar stopten om te schuilen, want hadden geen regenjasje. Een paar deden hun regenjasje aan en wilden verder. En Willy was gewoon doorgereden. Uiteindelijk zijn we in 3 stukken toegekomen in het café. Willy die geen regenjas had en was doorgereden. Dan Kristoff, Martin, Jean-Piere en Alain, de mannen met een regenjas. En dan Freddy Vl. en André die hadden gewacht tot de bui over was. Freddy Ve hebben we niet meer gezien in het café.

Afgelegde afstand : 70 km, gemiddelde snelheid 28.2 km/h

Rit 28 : 29 september 2002

De laatste weken mogen we niet klagen met de opkomst van onze leden. Alweer waren we met 8 aan de start. Aangezien Willy en Alain er bij waren zal het kampioenschap op een gelijkstand eindigen. Met André, onze ouderdomsdeken en de enige van ons die de volle 25 jaar als lid van De Trappers heeft meegemaakt, als waardige derde.

De rit was een inspiratie van het moment en verliep over vlakke wegen. De eerste 10 km waren aan een zeer gezapig tempo, tot Kristoff besloot om eens goed door te rijden tot wanneer het gebabbel in de groep stil viel, of de eerste opmerkingen over de snelheid kwam. Het gepraat stopte vrij snel, maar het duurde even voor er iemand opmerkte "Wat heb jij vanmorgen genomen?". En zoals wel vaker gebeurd, is het daarna niet echt meer stilgevallen. Er zat ook een stukje dijk in de rit, namelijk een stukje van de dijk tussen Zele en Schoonaarde. Halfweg moet je daar even van en terug op de dijk. Het moment om er met 4 van onder te muizen. Alain, Jean-Pierre, Willy en Freddy Vl. waren gaan vliegen. Achter hen was er niet direct iemand bereid om het gat te proberen dichten. Jean-Pierre merkte op dat de anderen niet mee waren, waarop Alain zei: "Weet ik" en nog eens extra doorreed. Freddy Vl. vond dat blijkbaar een goed idee en nam nog eens gretig over. In de achtergrond was Kristoff toch op zoek gegaan naar de eersten, met Freddy Ve. in zijn wiel. In Schoonaarde hebben we iedereen weer laten samenkomen.

Er moest vandaag zeker 55 km gereden worden, dan had Alain dit seizoen 7000 km volgemaakt. Daarom werd in Wetteren een kleine omleiding langs de dijk naar de Kalkense Meersen ingelast. En toen is het verkeerd gelopen. Eerst reed André lek. Het duurde even voor we hadden opgemerkt dat André en Freddy Ve. ontbraken. Alain reed terug en vond de twee druk bezig met de herstelling. Wat later waren we allemaal weer op weg. Toen haalde Martin het in zijn hoofd om te demareren op de dijk. Alain counterde, waarna Kristoff op zijn beurt wegsprong. Weer ging Alain er achter. Kristoff en Alain sloegen af naar Kalken. Ook Willy, Martin, Freddy Vl., Freddy Ve. en Jean-Pierre. Maar van André was geen spoor meer te bekennen. Er werd gewacht, maar André kwam niet te voorschijn. Alain reed tot aan de overzet verderop om te kijken of André niet was doorgereden. Navraag daar leerde dat ze niemand gezien hadden met een truitje als het onze. Martin reed dan maar langs de dijk terug naar Wetteren en het lokaal, terwijl de rest de rit gewoon verder zette in de hoop dat iemand André zou tegenkomen.

Er was nog een laatste spurt, gewonnen door Freddy Ve. Jean-Pierre klopte Alain nog net op de meet voor de tweede plaats. In het lokaal was er nog geen spoor van André te bekennen. Kristoff is dan naar het huis van André gereden om te kijken of hij daar was. Onderweg daarheen kwam hij André tegen. Die was op weg naar het lokaal. Wat was er gebeurd? André had niet gezien dat iedereen was afgeslaan naar Kalken en was rechtdoor gereden. Langs de overzet (waar niemand hem gezien had). En zo verder naar Uitbergen. Aangezien hij niemand meer zag is hij dan maar naar het lokaal gekomen. Na een heel gedoe waren we uiteindelijk toch nog samen geraakt om van het rondje van de cafébaas te kunnen genieten.

Daarmee zit het seizoen 2002 erop. Er rest ons nog enkel de receptie en souper op 30/11.

Afgelegde afstand : 62 km, gemiddelde snelheid 27.2 km/h